Σάββατο, 07 Νοεμβρίου 2009

Αύριο "ταμείο".


Τέτοια ώρα αύριο, πάνω απο 3500 άνθρωποι απο όλο τον κόσμο θα είναι καθ΄οδόν για το στάδιο του Μαραθώνα έτοιμοι για την εκκίνηση επιτέλους, του μαραθωνίου της Αθήνας. Αύριο κάνουμε ταμείο είναι η έκφραση που χρησιμοποιώ.


Και το ταμείο κλείνει περνόντας κάτω απο το χρονόμετρο στο καλλιμάρμαρο στάδιο, μετά απο 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα. Εκεί γίνεται η αποτίμηση μιας προετοιμασίας μηνών , προπονητικά προγράμματα , ο εξοπλισμός που επιλέχτηκε, η τακτική που ακολουθήθηκε και αν στο τέλος το ρολόι πάνω απο το κεφάλι του δρομέα που τερματίζει, γράφει αυτό που είχε "μέσα" στο κεφάλι του όταν ξεκίνησε 42 χιλιόμετρα πιο πάνω.


Μια προετοιμασία εβδομάδων με σκοπό κάτι που οι απ έξω δεν γνωρίζουν . Το χαμόγελο της ικανοποίησης . Το αληθινό. Πηγαίντε όσοι δεν τρέχετε, έστω μια φορά σαν θεατές μέσα στο στάδιο που καταφθάνουν οι αθλητές. Δυο πράγματα βλέπεις μόνο. Κούραση και χαμόγελα . Χαμόγελα αξιοζήλευτα που σπανίζουν σήμερα. Συγκίνηση.


Η ικανοποίηση , η ανάταση ψυχής , ο προσωπικός θρίαμβος περιμένουν τον δρομέα στον τερματισμό του. Και πώς το εκφράζει αυτό; Με το πηγαίο χαμόγελο που περιγράφω παραπάνω. Δεν το ελέγχει, βγαίνει μόνο του.


Φέτος κατεβαίνω με τη χειρότερη προετοιμασία που έχω κάνει ποτέ για αγώνα. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου όμως. Όχι οτι δεν είμαι απο αυτούς που κυνηγάνε το ρολόι. Το κυνηγάω κι εγώ. Οι επιδόσεις μου είναι στο λίγο πιο κάτω του μετρίου και για φέτος το βλέπω να είναι πιο πάνω αλλά δε ξέρω πόσο πιο πάνω. Εκεί που άλλες φορές θα με ένοιαζε όπως και θα με ξανανοιάξει στο μέλλον, φέτος για το αγωνιστικό μου κομμάτι έχω άλλη φιλοσοφία. Γενικά δεν τρέχω για να αποδείξω σε κανέναν αν είμαι γρήγορος ή οχι, τρέχω μόνο για μένα κάθε φορά , πόσο μάλλον όταν φτάνω κοντα στα όρια μου. Και πριν λίγους μήνες πέρασα τα όρια μου δυο φορές μέσα σε ένα μήνα και για μένα αγωνιστικά η χρονιά έκλεισε εκεί. Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα λένε. Οπότε.. ρέγουλα τώρα.


Συνέπεσε με πολλά που μου απέσπασαν χρόνο προετοιμασίας και έτσι ήρθαν όλα στα ίσα τους.


Με τίποτα όμως δεν θέλω να χάσω αυτό το ρίγος που νιώθει ο μαραθωνοδρόμος στον τερματισμό του. Αυτή τη γλυκιά ανατριχίλα ...


Και όσο ξέρω οτι θα είναι το μωρό στο στάδιο.. τόσο ανυπομονώ να τρέξω!


Καλό αγώνα σε όλους.






Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

O μπαμπάς πάει να κάνει γυμναστική..

Έχω στη τσάντα μου τα ρούχα , τα παπούτσια και είμαι στη πόρτα για να πάω να τρέξω. Δε γίνεται να μη κοιτάξω πάλι τη μόλις 10 ημερών κόρη μου που κοιμάται , ύπνο ζηλευτό.

Και τότε σφίγγει τα μάτια.. τεντώνει τα βλέφαρα.. ανοίγει το ένα μάτι, ανοίγει το άλλο, ένα μακρυ χασμουρητό , ένα τέντωμα τον χεριών και μετά απλά με κοιτάει..

Τι τυχερός είμαι που δεν έχω ένα νευρικό παιδί. Δεν κάνει υστερικά κλάματα.. φωνές κτλ. Όταν δεν έχει κάτι να το ενοχλεί απλά κοιτάει το δωμάτιο. Χρώματα , σχήματα, οτι τελος πάντων μπορεί να αντιληφθεί σε αυτή τη φάση. Έτσι και τώρα.. απλά κοιτάει.. σαν να με κοιτάει μέσα στα μάτια.

Και έχει κάτι μάτια... ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει το τι χρώμα έχουν αλλα διακρίνω το καφε πράσινο χρώμα των ματιών της μητέρας της.

Δεν μου πάει η καρδιά να φύγω για προπόνηση. Όμως ο χρόνος μου είναι περιορισμένος και έχω χάσει πολλές προπονήσεις..

Έτσι την παίρνω αγκαλιά. " Ο μπαμπάς πάει να κάνει γυμναστικηηηή.." της λέω με χαμηλή φωνή.. Συνέχεια της μιλάω για οτι γίνεται μέσα στο σπίτι. Ο μπαμπάς πάει να φτιάξει καφέ, η μαμά και ο μπαμπάς θα σε κάνουν μπάνιο τώρα , και πάει λέγοντας.

Που να της πώ οτι ο μπαμπάς πάει για τρέξιμο για 3 συνεχόμενες ώρες.. Ακόμα και στο τόσο μικρό μυαλουδάκι της θα σκέφτει: "ώχ σε τρελούς έπεσα.." ακόμα κοιτάει. Είναι ζεστή.. τόσο απαλή.. τόσο όμορφη. Κάθε μέρα είναι πιο όμορφη..

Ο μπαμπάς είναι πολύ δυνατός της λέω. Και μπορεί και σε παιρνει αγκαλιά και σε σηκώνει ψηλαααά στον ουρανό. Τώρα ο μπαμπάς θα πάει να κάνει γυμναστική για να είναι ακόμα πιο δυνατός... να σε σηκώνει πιο ψηλά ακόμα .. και να είναι γερός για πολύ πολύ καιρό .. να είναι δίπλα σου όσο εσύ θα τον χρειάζεσαι... Και η μαμά είναι δυνατή.. το ίδιο δυνατή με τον μπαμπά . Η μαμά όμως θα μείνει εδώ να παίξετε , να προσέχει η μία την άλλη και μετά θα έρθει ο μπαμπάς να σε κανουμε μπάνιο και να πάμε όλοι μαζί για ύπνο...

Και έφυγα. Η προπόνηση βγήκε όπως ήθελα αλλά για τις ώρες που έτρεχα ή σκεφτόμουν τη μικρή ή μιλούσα για εκείνην.. Τόσο μικρή ,τόσο όμορφη, τόσο σημαντική.

Ο μπαμπάς γύρισε απο τη γυμναστική του και βρήκε το νέο μας νανούρισμα...




Απο δω και πέρα όμως στον Τρεχαλάκη θα συνεχίσουμε να μιλάμε πάλι για πράγματα σχετικά με το τρέξιμο .. με αναφορές ίσως, πότε πότε και στη μικρή της οικογένειας.

Stay tuned
όπως υπέγραφε κάπου ένας φίλος μου.