Τα σπορτεξ του Τρεχαλακη

Απολογισμός 2011

2012-01-23T17:51:00.004+02:00

Αν και δεν είναι αυτή η πρώτη δημοσίευση του 2012, όφειλα για μένα πρώτο από όλους να καταθέσω τον δρομικό μου απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, κάτι που έκανα και τις προηγούμενες χρονιές.

Το ΄11 και μπαίνω κατευθείαν στο "ψητό" ήταν για μένα ίσως η χειρότερη δρομική χρονιά από τότε που άρχισα να τρέχω. Τα λιγότερα χιλιόμετρα τουλάχιστον από τότε που άρχισα να μπαίνω σε υπεραποστάσεις, ένας 24ωρος αγώνας που έμεινα μερικά χιλιόμετρα πίσω από αυτό που είχα σαν στόχο στο κεφάλι μου, ένας άλλος αγώνας 107χλμ o Ευχίδειος Άθλος, και αυτός αν δεν επέμενε η Μαρία θα σταματούσα στο 70 χιλιόμετρο παρόλο που βγήκα σε καλή θέση στη γενική κατάταξη, μια σούπερ προετοιμασία για τον μεγάλο αγώνα το Σπάρταθλο, οπου επιβεβαιώθηκε πως ο απρόβλεπτος παράγοντας υπάρχει και με ανάγκασε να εγκαταλείψω τον αγώνα λίγο μετά τα μισά του...

Και ένας τραυματισμός. Μία ρήξη σε ένα τένοντα στο πόδι, κάτι που πέρασα "σιωπηλά" και δε μαθεύτηκε στην αρχή για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί δεν μπορώ τη "κλάψα". Πόσο μάλλον να κλαίγομαι ο ίδιος. Ο άλλος γιατί δεν ήθελα αυτό να παρουσιαστεί από 'μένα σαν πρόφαση γιατί δεν τερμάτισα το Σπάρταθλο. Ευτυχώς δε χρειάστηκε χειρουργική αντιμετώπιση ή μάλλον δεν μπήκα σε δίλημμα για κάτι τέτοιο και πέρασε με θεραπείες και φαρμακευτική αγωγή. Στην αποδρομή του προβλήματος και των πόνων σιγά σιγά, το έλεγα παραέξω σε στενούς μου φίλους. Διαχωρίζοντάς το πάντα από την "ηττα" του Σπαρτάθλου.

Αυτός όμως ήταν ο λόγος που δεν έτρεξα στον μαραθώνιο της Αθήνας .. ζώντας τον αγώνα απο τη μεριά του θεατή ή αυτού που περιμένει τον άνθρωπο του να τερματίσει περιμένοντας το φίλο μου το Γιώργο, που παρά τις 6 ώρες που του παίρνει να βγάλει έναν μαραθώνιο, εγώ αντλώ έμπνευση από αυτόν.

Περισσότερα μαθήματα παρά επιτυχίες που αν το σκεφτείς πιο καλά, το κέρδος έτσι είναι μεγαλύτερο.

Μέσα σε όλα ήρθε και η κρίση που συζητιέται σε κάθε σπίτι, έτσι ενώ ήδη είχα κανονίσει έναν αγώνα το Φλεβάρη στη Φινλανδία αναγκάστηκα λόγω περικοπών στο μισθό μου να αποσύρω τη συμμετοχή μου. Βέβαια συνέπεσε και ο τραυματισμός όπου και να πήγαινα τώρα στον αγώνα δεν είμαι ακόμα στη φυσική κατάσταση που θα ήθελα να είμαι και έτσι παρηγοριέμαι που το ακύρωσα.

Στο φιλικό επίσης περιβάλλον άλλαξα πολλά. Έκανα στην άκρη διαδικτυακούς και μη, "φίλους" του άλλα λόγια να αγαπιόμαστε, πονηρούς και κακούς ανθρώπους που δυστυχώς ο μαζικός (συχνά χαμηλού επιπέδου) αθλητισμός έχει αρκετούς τέτοιους που λυσσάνε για να κάνουν το κομμάτι τους οπουδήποτε, προσδοκώντας από αστεία μέχρι πολύ σοβαρά οφέλη. Ένα ομφαλοσκοπικό κοινωνικό απόστημα που μυρίζει και μεγαλώνει χαιδεύοντας ο ένας τα αυτιά του άλλου.. ασελγόντας ακόμα και σε αξίες ιερές. Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...

Από την άλλη αληθινές δοκιμασμένες φιλίες μέσα από το δρομικό χώρο με στήριξαν όπου χρειάστηκε , με τίμησαν με κινήσεις τους, καμάρωσα, συγκινήθηκα, υπερασπίστηκα και περηφανεύτηκα για αυτές, είμαι τυχερός που έχω τέτοιους ανθρώπους γύρω μου. Εύχομαι στο χρόνο που περάσαμε να ήμουν κι εγώ το ίδιο δίπλα και σημαντικός για αυτούς.

Όμως δημιουργήθηκαν και νέες φιλίες που φαίνονται δυνατές ή αναθερμάνθηκαν άλλες παλιές γνωριμίες.. και με ενδιαφέρον και ανυπομονησία έχουμε να ζήσουμε και να μοιραστούμε πολλά πράγματα μαζί. Αρχή έγινε και στη αλλαγή του χρόνου που περάσαμε πρωτοχρονιά στο σπίτι από ένα από αυτά τα παιδιά με τις οικογένειες μας και κάποιους κοινούς αλλά καλούς γνωστούς και φίλους.

H κόρη μου, η "προπονήτρια" μου, παρούσα σχεδόν σε όλες τις αθλητικές δραστηριότητες ακόμα και στις επισκέψεις στον καρδιολόγο ή τον ορθοπαιδικό. "Είναι καλα ο μπαμπάς μου για να τρέχει;" ρώτησε τη γιατρό που είχα πάει για το ετήσιο τρίπλεξ καρδιάς. Στους μεγάλους αγώνες πλήν του σπαρτάθλου ήταν εκεί. "Ο μπαμπάς τρέχει και γελάει", σχολίασε σε μια φωτογραφία μου. Μια άλλη φορά της εξηγούσα γιατί βάλανε στο κεφάλι του μπαμπά εκείνο το στεφάνι... "Πονάς μπαμπά;" με ρώτησε μια φορά που με είδε κάτω, "δε πειράζει, θα δυναμώσεις".. συνέχισε λέγοντας..

Δεν της επιβάλλω, δεν τη ζορίζω, θα έρθει και ο καιρός που θα είναι αδιάφορη, τώρα απολαμβάνω τη παρουσία της μέσα στο δικό μου χόμπι. Γελάμε και οι δύο.

Οι στόχοι για το ΄12 έχουν ήδη τεθεί και η προετοιμασία γι αυτούς έχει ξεκινήσει δύο μήνες πίσω.. Το '12 με βρήκε σε καλή κατάσταση και αισιόδοξο, όχι μόνο για τα δρομικά μου, όμως έτσι με είχε βρει και το '11.. Στο χέρι μου είναι, στο μυαλό και στα πόδια μου, σε ένα χρόνο από τώρα να μιλάω για τη χρονιά που αφήνω πίσω μου σαν μια καλύτερη αγωνιστική χρονιά πλούσια σε εμπειρίες και συναισθήματα.

Καλά Τρεξίματα

"Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο."

2012-01-08T13:04:00.005+02:00

"Hashiru koto ni tsuite kataru toki ni boku no kataru koto".

Αυτός είναι ο πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου στο οποίο αναφέρομαι σε αυτή την ανάρτηση.

Τα βιβλία που έχουν θέμα το τρέξιμο δεν είναι πολλά, κυρίως έχουν προπονητικό/συμβουλευτικό ύφος (εντάξει τέτοια υπάρχουν πολλά) γενικότερα ή εξειδικευμένα και λιγότερα από αυτά έχουν βιωματικό αφηγηματικό /χαρακτήρα και ο συγγραφέας είναι συνήθως κάποιος αθλητής που ούτε λίγο ούτε πολύ μιλάει για το τρέξιμο του ή για κάποιο δρομικό του κατόρθωμα.

Και μια μέρα κάπου διαβάζεις οτι σε λίγες μέρες πρόκειται να κυκλοφορήσει κάτι διαφορετικά σχετικό. Το τελευταίο βιβλίο ενός πασίγνωστου (για όσους ασχολούνται) συγγραφέα, που αντί για ένα ακόμα μυθιστόρημα, μιλάει για το δικό του τρέξιμο, τις δικές του εμπειρίες, τους δικούς του λόγους που τρέχει κάνοντας γνωστή στον αναγνώστη άλλη μία του ιδιότητα, αυτή του ερασιτέχνη μαραθωνοδρόμου. Μιλάω για τον Χαρούκι Μουρακάμι και το βιβλίο του που τον τίτλο του έβαλα σαν τίτλο της ανάρτησης.

Από μόνη της η είδηση αυτή προκάλεσε συζητήσεις σε δρομικές παρέες και σε σχετικά φόρουμ εν αναμονή της κυκλοφορίας του και αυτό πυροδότησε τη περιέργεια όλο και περισσότερων δρομέων να το αγοράσουν..

Είναι ένας, ενάμισης μήνας που κυκλοφορεί και από χθες το έχω κι εγώ στα χέρια μου και ήδη το διαβάζω.

Ο λόγος που γράφω για το βιβλίο δεν είναι για τη προβολή του αλλά το προλογίζω για να γίνει κατανοητό γιατί ήθελα πολύ να το αγοράσω πράγμα που δεν πρόλαβα να κάνω και πώς αιφνιδιάστηκα χθες που μου το χάρισε η Όλγα στη δουλεία μου. Μία αναπάντεχη έκπληξη.

Αυτοί που με γνωρίζουν με ακούν να μιλάω συνήθως για δυο πράγματα. Το τρέξιμο (προσπαθώντας να αποφεύγω να γίνομαι γραφικός) και για τη κόρη μου. Έτσι και στη δουλειά μου. Εκεί όμως και γενικά από όσες δουλείες έχω περάσει προτιμώ να έχω μια τυπική στάση, κρατώντας ίσες τις αποστάσεις που χρειάζονται για τους δικούς μου λόγους διατηρώντας φιλικές (ή άλλες σχέσεις κατά το παρελθόν) έξω από το ωράριο μου.
Χθες δούλευα στο νοσοκομείο στην απογευματινή βάρδια και εκεί που καθόμαστε και παραδίδει η μία βάρδια στην επόμενη τα της μονάδας που δουλεύω ήταν και η Όλγα ή γιατρός που εφημέρευε χθες.

Όπως είπα η Όλγα είναι γιατρός στη μονάδα που εργάζομαι σαν νοσηλευτής. Την Όλγα θα τη χαρακτήριζα "ανήσυχο"/δραστήριο άνθρωπο με ζωηρή προσωπικότητα και με θετική αύρα που όμως για τους λόγους που είπα παραπάνω της μιλάω στον πληθυντικό. Χθες λοιπόν σε κάποια στιγμή μου λέει, σου πήρα κάτι νομίζω πως θα σου αρέσει πολύ γιατί έχει να κάνει με σένα. 'Εμεινα άφωνος δεν ήξερα τι να πω και δεν φανταζόμουν τι μπορεί να ήταν. Για έλα μου λέει, τι είναι αυτό που μπορεί να έχει να κάνει με 'σένα, για πιο πράγμα μιλάς πολύ; Δε ξέρω γιατρέ μου απάντησα, μπορεί να είναι κάτι για το τρέξιμο, ή για το παιδί μου, ή για τη δουλεία μας..
Για το τρέξιμο είναι, μου απάντησε, μόλις το είδα σε σκέφτηκα αμέσως, πως αυτό θα είναι για σένα.

Συζητήσαμε λίγο για το βιβλίο, λίγο για το συγγραφέα, λιγάκι για το τρέξιμο (η Όλγα περιστασιακά κάνει jogging στη γειτονιά της οπότε είχαμε να πούμε γι αυτό) είπα ευχαριστώ συνεχίσαμε με γενικά και με άλλα μαζί και με τα άλλα παιδιά που είμασταν εκεί όπου μετά λόγω της δουλειάς και της επικαιρότητας η κουβέντα σταμάτησε και πήγε αλλού.

Ξαφνιάστηκα όμως με όλο αυτό. Χάρηκα επίσης που κάποιος άνθρωπος που δεν έχουμε αντικειμενικά πολλά πολλά με σκέφτηκε λόγω της αγάπης μου για το τρέξιμο, μέσα από έναν τίτλο βιβλίου που συνάντησε τυχαία... με άγγιξε και η κίνηση του να μου το κάνει δώρο... έτσι χωρίς άλλο λόγο.

Σημειωση:
Η φωτογραφία του κειμένου είναι από έναν αγαπητό μου φίλο και συναθλητή υπερμαραθωνοδρόμο πια το Θανάση που μένει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Όπως ο ίδιος σχολιάζει εύστοχα τη φωτογραφία του, "από τη θεωρία στη πράξη"

Η αποτίμηση μιας αποτυχίας

2011-10-31T01:33:00.002+02:00

Σπάρταθλο 2011.

Έχω ξαναγράψει πως για μένα ο αγώνας του Σπαρτάθλου είναι ο σπουδαιότερος αγώνας υπεραπόστασης που υπάρχει. Πιστεύω επίσης πως το ίδιο ισχύει και για άλλους αθλητές και όχι μόνο έλληνες. Έχω λάβει μέρος σε μεγάλες διοργανώσεις σε παγκόσμια και πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα , όμως το Σπάρταθλο είναι κάτι άλλο. Πέρσι πρώτη μου συμμετοχή σε αυτό τον αγώνα είχα γράψει ένα μακροσκελές κείμενο περιγράφοντας εδω μέσα πώς τον έζησα, κυρίως όμως σκέψεις και συναισθήματα. Φέτος τα πράγματα ήρθαν αλλιώς.. Δεν τερμάτισα. Το πρώτο μου D.N.F. (τα αρχικα απο τις λέξεις στα αγγλικά που σημαίνουν, "Δεν Τερμάτισε" )

Τώρα γιατί έγινε αυτό, δεν θα ρίξω φταίξιμο σε άλλους, σε κακές συγκαιρίες και αναποδιές. Περιληπτικά δεν διαχειρίστηκα σωστά το θέμα ξεκούραση πριν από τον αγώνα αλλά και μέσα σε αυτόν και τα βρήκα μπροστά μου όταν ήρθε η ώρα τους. Έτσι μετά από αρκετές ώρες τρέξιμο, παρέδωσα τον αριθμό μου και βγήκα, γιατί ακόμα και τώρα το λέω και το πιστεύω πως μου ήταν αδύνατο να συνεχίσω. Ο κακός μου ο καιρός με λίγα λόγια.. και η νύστα η απερίγραπτη. Άμα θέλεις βρίσκεις χίλιους δύο άλλους λόγους ή ανθρώπους να τους φορτώσεις την αποτυχία σου και να δικαιολογηθείς γι αυτή. Τι φταίει όμως ο άλλος και γιατί να το κάνεις αυτό.

Αν ο μαραθώνιος σε κάνει πιο ταπεινό, πόσο μάλλον ο υπερμαραθώνιος, πόσο μάλλον η υπεραπόσταση ... το Σπάρταθλο. Πόσο μάλλον όταν έχεις γνωρίσει και ζήσει εκεί μέσα τον τερματισμό τον προσωπικό άθλο αλλά και την εγκατάλειψη. Καλώς η κακώς για τους περισσότερους εκεί μέσα (όχι όλους), αυτό είναι κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό κάτι παραπέρα από αγώνας, έτσι είναι και για μένα. Η λέξη αγώνας το αδικεί. Ναι, είναι αγώνας όμως είναι και πολλά περισσότερα..

Δεν θα το παίξω άνετος. Το οτι δεν άγγιξα αυτή τη φορά το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη, φυσικά με ταρακούνησε. Ήθελα πολύ να το κάνω φέτος, όπως θέλω να είμαι καλά , να προσπαθώ να τερματίζω, να τερματίσω και άλλες φορές. Φέτος ο ιδιαίτερος λόγος που ήθελα να ολοκληρώσω με επιτυχία τον αγώνα ήταν η παρουσία της μητέρας μου σαν συνοδός υποστήριξης μαζί με τη σύντροφό μου τη Μαρία. 'Εγω της είχα ζητήσει να έρθει. Όχι μόνο επειδή έτρεχε ο γιός της, έτσι και αλλιώς με είδε περήφανη πέρσι να υποκλείνομαι μέσα στη Σπάρτη να ξεσπάω σε κλάματα χαράς και συγκίνησης.

Αλλά για να ζήσει τον ίδιο τον αγώνα από μέσα. Να δει τη προσπάθεια, τη προσωπική υπέρβαση κάθε αθλητή χωριστά, την επιβολή του μυαλού πάνω στο σώμα τη στιγμή που το σώμα θέλει να σταματήσει. Αθλητές στιβαροί αγέρωχοι και πιο κάτω οι ίδιοι άνθρωποι κατάκοποι ταλαιπωρημένοι σχεδόν εξαντλημένοι τη νύχτα, στα όρια του να εγκαταλείψουν αρκετοί από αυτούς, η προσπάθεια στο μεγαλείο της , η υπέρβαση... ο άθλος... Την άλλη μέρα οι ίδιοι άνθρωποι ξανά, στο τερματισμό στη Σπάρτη, σαν να μην έτρεξαν 250 σχεδόν χιλιόμετρα.. "πετάνε" στη θέα του αγάλματος του Λεωνίδα, "λυγίζουν", δάκρυα συγκίνησης, λύτρωσης στα πρόσωπα τους κυλάνε ασυγκράτητα.. άνδρες κλαίνε..

Όσα και να γράψω αν δεν το ζήσει ο άλλος δεν μπορεί να καταλάβει τις διαστάσεις αυτών που λέω. Αυτά ήθελα να τα ζήσει η μητέρα μου να τα δει. Όχι για να δει μόνο το γιο της.. Γνωρίζει τη σημαντικότητα του Σπαρτάθλου για μένα, με έχει δεί να "πέφτω και να σηκώνομαι" σε πολλές φάσεις της ζωής μου, ήθελα να δεί αυτή τη "μεταφορά" μέσα σε έναν αγώνα. Ήταν συμβολικό για μένα να είναι εκεί... Τουλάχιστον προσπάθησα. Δεν τα κατάφερα, όμως με είδε να το παλεύω μέχρι ..να με νικήσει ..

Φυσικά και η Μαρία η γυναίκα μου μαζί, σύντροφος μου, δίπλα μου στη δική μου τρέλα τα έχουμε ζήσει μαζί όλα αυτά και γνωρίζει σχεδόν καλύτερα από εμένα το τί βγάζει το μυαλό και το σώμα κάποιου που τρέχει 24 ώρες μέχρι και μιάμιση μέρα ασταμάτητα και γνωρίζει πώς να με κάνει να τα ξεπερνάω. Ειδικά στα ψυχολογικά..

Φέτος λοιπόν δεν τα κατάφερα. Αυτό από μόνο του μεταφράζεται σαν αποτυχία. Όμως ακόμα και μέσα απο αυτή την έκβαση της προσπάθειας, μπορείς να ωφεληθείς σε πολλά πράγματα. Πρώτα από όλα, το έγραψα και πιο πάνω, προσγειώνεσαι, γίνεσαι ή παραμένεις αν ήσουν, ταπεινός. Αυτή η "ταπεινότητα" είναι για μένα αρετή. Κάπου διάβαζα πως αποτυχία δεν είναι να μη πετύχεις το στόχο σου, αλλά να μην έχεις στόχους να κυνηγήσεις. Και κάποιος θα πει ωραία όλα αυτά αλλά απλώς μας τα λες για να το κάνεις πιο ελαφρύ το οτι δεν τερμάτισες. Όμως το διάβασες και αυτό πιο πάνω, ταρακουνήθηκα.
Το να εγκαταλείψεις δεν είναι απόφαση που τη παίρνεις εύκολα. Θες δε θες αυτό θα μείνει μέσα σου..Τώρα, για πόσο καιρό θα είναι εκεί... κανείς δε ξέρει. Κάποιοι λένε πως μένει για πάντα.. Και σε μένα θα μείνει σαν μια ακόμα εμπειρία και αφορμή να προσπαθώ να μη ξανασυμβεί.

Επειδή όμως όλα είναι στο πρόγραμμα, συχνά η απόφαση να μη συνεχίσεις είναι πιο σοφή και πιο υπεύθυνη αποφεύγοντας έτσι κάποιον άλλον κίνδυνο ίσως τραυματισμού ή κάτι άλλο.. 'Όπως
μου έχει πεί και ο Αδάμ λέξη προς λέξη : "κάθε σπάρταθλο έχε στο νου σου , είναι διαφορετικός αγώνας. Δε σημαίνει πως επειδή το έκανες τη πρώτη ή κάποια τέλος πάντων φορά θα το τερματίζεις πάντα."

Και έρχομαι σε αυτό που με έκανε να καταλάβω τι είναι αυτό που λέμε "οικογένεια του Σπαρτάθλου". Φέτος δε τερμάτισα, όμως την άλλη μέρα ήμουν εκεί στο τερματισμό να δω να χειροκροτήσω να συγχαρώ φίλους και γενικά τους συναθλητές που έφτασαν μέχρι εκεί. Πέρσι με περίμεναν φίλοι δικοί μου που είχαν εγκαταλείψει νωρίτερα και στο τερματισμό μου τους είδα να συγκινούνται για μένα.. Φέτος κατάλαβα τι είναι και τι σημαίνει, πόσο σπουδαίο είναι αυτό. Βούρκωσα, δάκρυσα, συγκινήθηκα από πολλούς αθλητές που τερμάτισαν μπροστά μου.
Αγκάλιασα πολύ κόσμο, με αγκάλιασαν και με φίλησαν φίλοι μου ακριβώς λίγο πριν τον τερματισμό τους και αμέσως μετά... αυτός ο αμοιβαίος σεβασμός που βγαίνει μέσα από τέτοιες δοκιμασίες . Η γλώσσα του σώματος που τα λέει όλα. Γελάσαμε μαζί. Οι άνθρωποι που γελάμε μαζί είναι για μένα σημαντικοί.

Θαυμάζοντας τον άθλο, καμαρώνοντας γι αυτόν ακόμα και δεν είσαι εσύ αυτός που τον κατόρθωσε , χαρούμενος για τη προσωπική νίκη κάθε αθλητή (πόσο μάλλον αν τον γνωρίζεις προσωπικά ή αν γνωρίζεις από τον ίδιο, "μικρές"δικές του ιστορίες) σαν να είναι κάποιος δικός σου, σαν να είσαι εσύ. Αυτό σημαίνει οικογένεια του Σπαρτάθλου.

Μέσα σε όλα γνώρισα και άλλους αξιόλογους ανθρώπους και έκανα νέους φίλους, όπως το Νίκο για παράδειγμα που μόνο για τη "τρέλα" του παρακολούθησε ολομόναχος όλο τον αγώνα από την Αθήνα μέχρι τη Σπάρτη με το αυτοκίνητο του με δικά του έξοδα, ή τον Μάρτιν από την Ολλανδία και τον Μάρτιν από την Αργεντινή, ακόμα έναν Άρι από τη Φινλανδία και άλλα ακόμα παιδιά είτε θεατές, είτε αθλητές είτε πληρώματα υποστήριξης ελλήνων ή ξένων αθλητών.

Επίσης χάρηκα που με την ευκαιρία του αγώνα συνάντησα φίλους μου και από άλλες χώρες που κάποιους είχα να δω έναν χρόνο, καθώς και έλληνες φίλους που τα πράγματα μας φέρανε να έχουμε μόνο επικοινωνία από μακριά. Ακόμα και φίλους που βλεπόμαστε αρκετά συχνά αλλά η συγκίνηση που βρεθήκαμε εκεί, ήταν σαν να είχαμε να βρεθούμε χρόνια.

Πολλά μηνύματα και τηλεφωνήματα τις επόμενες μέρες για το τι έγινε, για το δε πειράζει και άλλα ανάλογα, ακόμα και συγχαρητηρίων, γενικά όμως σε ένα κλίμα στο οποίο δεν είμαι συνηθισμένος. Σε αυτά ήμουν λίγο αμήχανος, κάποιων ανθρώπων όμως, τα λόγια τους έχουν μείνει με τη καλή έννοια ακόμα μέσα μου, άνθρωποι που έχω εισπράξει την αγάπη τους και δεν έχουν την ανάγκη να δείξουν ποιοι είναι οι ίδιοι ή ποιοι είναι οι κύκλοι τους.

Κάποια μηνύματα με χιούμορ έκαναν να σκάσει στα αλήθεια το χειλάκι μου, όπως αυτό που μου έστειλε ένας καλός φίλος που έστελνε μηνύματα και την ώρα που έτρεχα, πράγμα που έκανε και πέρσι, που μου είπε πως είναι σίγουρος οτι το έστησα με τον Μπέο και γι αυτό δε τερμάτισα, ή ένα άλλο μήνυμα από έναν αξιόλογο συναθλητή και φίλο που μέσα σε όλα μου έγραψε ".. και να είσαι πάντα Α.Ε.Κ!!!."

Από το φετινό Σπάρταθλο, έφυγα συγκινημένος. Απέκτησα και έζησα εμπειρίες που δεν είχα ξαναζήσει κυρίως σε "εσωτερικά" θέματα, ζορίστηκα μπήκα σε διλήμματα , πήρα αποφάσεις, απογοητεύτηκα, συγκινήθηκα, χάρηκα από άλλο πόστο αυτή τη φορά, έφυγα από εκεί γεμάτος, ίσως λίγο πιο.."σοφός". Αυτή είναι η αποτίμηση αυτού που έκανα εγώ εκεί.

Το βουνό και το χαλίκι.

2011-09-25T20:29:00.003+03:00

"Δεν είναι το βουνό που πρέπει να ανέβεις, αλλά το χαλίκι στο παπούτσι σου που το κάνει δύσκολο"

Σήμερα αυτή η φράση με συντρόφευσε νοητά σε ένα από τα τελευταία τρεξίματα πριν τον επόμενο μεγάλο μου αγώνα, δηλαδή σε κάτι λιγότερο από μια βδομάδα από σήμερα. Μου το έστειλε με μέηλ ο Μιχάλης φυσικοθεραπευτής συναθλητής και φίλος, μαζί με τις ευχές του εξηγώντας μου ταυτόχρονα για πιο λόγο δεν θα μπορέσει να παρευρεθεί έστω στην εκκίνηση.

Ούτε μισόλογα ούτε υπερβολές. Θα μπω και φέτος στο Σπάρταθλο και οι σκέψεις μου πολλές. Η καμπύλη του άγχους μου είναι με σκαμπανεβάσματα. Για το συγκεκριμένο αγώνα έχω ήδη πει και γράψει αρκετά. Όσα και να πω σίγουρα δε φτάνουν, όμως δε θέλω να πέσω στη παγίδα του να αναμασώ πράγματα. Από την άλλη μόνο αν το ζήσεις από μέσα (όχι απαραίτητα σαν δρομέας) μπορείς να αντιληφθείς το μέγεθος αυτών που ακούς ή διαβάζεις στις περιγραφές. Η προετοιμασία έχει βγει όπως βγήκε, τελείωσε και περιμένω όπως οι άλλοι συναθλητές με χαλαρά τρεξιματάκια και ξεμουδιάσματα τη μέρα του αγώνα.

Αυτό όμως που καλείται να νικήσει εδώ ο αθλητής δεν είναι το σώμα του, αλλά το μυαλό του. Στο μυαλό γίνεται πρώτα από όλα η υπέρβαση. Τελευταία δεν ήμουν πολύ καλά στα ψυχολογικά του θέματος. Λίγο κάποιες προπονήσεις που έχασα, κάποιες προστριβές προσωπικές, λίγο η δουλεία που "βάρυνε" και έφευγα σχολόντας από το νοσοκομείο εξαντλημένος, λίγο τα οικονομικά που απασχολούν κάθε σπίτι, λίγο ο κακός μου ο καιρός..ένιωθα πότε πότε ανέτοιμος.

Εδώ είναι το σημείο που πρέπει να επιστρατεύσεις σκέψεις, ιδέες αξίες, για να σε ανεβάσουν και σε αυτή τη φάση βρισκόμουν, ίσως και να βρίσκομαι ακόμα. Τον φετινό μου αγώνα τον έχω ήδη αφιερώσει σε ένα άτομο που δεν το γνωρίζει ακόμα και αυτή η σκέψη είναι από αυτές που μου δίνουν δύναμη. Άλλες σκέψεις είναι σίγουρα ο περσινός μου τερματισμός και άλλα πράγματα από δικά μου βιώματα ή σκέψεις, έργα και λόγια άλλων που με όποιο τρόπο έχουν μπει στο μυαλό μου. Σίγουρα είμαι σε καλό δρόμο.

Σήμερα πήγα για ένα χαλαρό τρέξιμο στο βουνό. Σκεφτόμουν αυτά που γράφω παραπάνω. Κάποια στιγμή ένα χαλίκι μπήκε στο παπούτσι μου και με έκοβε. Θυμήθηκα τον Μιχάλη και το μέηλ του.

Έβγαλα το χαλίκι και συνέχισα να τρέχω χωρίς ενόχληση ... κατέβηκα και γύρισα σπίτι μου χαμογελώντας . Μαζί με το χαλίκι από το παπούτσι μου, έφυγε και το ... "χαλίκι" απο μέσα μου.

To "βουνό" αν και το έχω ξανανέβει είναι πλέον χαμηλότερο από όσο το έκαναν οι σκέψεις μου πριν λίγες μέρες. Τώρα μένει απλά... να το ανέβω.

e-δρομεις.... (οι δρομεις)

2011-08-06T12:05:00.001+03:00

Το οτι το ίντερνετ είναι πλέον στη ζωή μας τόσο συνηθισμένο όσο το κινητό μας τηλέφωνο είναι γνωστό. Δεν έχω σκοπό να γράψω για το ίντερνετ και το τρέξιμο αυτή τη στιγμή, παρόλο που και εκεί έχει κάποιες φορές χρηστική λειτουργία (κυρίως ενημέρωση και κοινωνική δικτύωση όπως λέγεται, μεταξύ των δρομέων απο διαφορετικά ή όχι μέρη.

Στόχος αυτού του κειμένου είναι να αναφερθώ και να περιγράψω μια ιδιαίτερη κατηγορία αθλητή, τον e-δρομέα.

Ο e-δρομέας δεν έχει να κάνει καθόλου με επιδόσεις, όσο για την διαδικτιακή του συμπεριφορά σε δρομικές ιστοσελίδες και τις άλλες σελίδες κοινωνικής δικτύωσης. Συνήθως όμως και οι επιδόσεις του αστείες είναι γιατί ο e-δρομέας και ο σοβαρός αθλητής δεν πάνε μαζί σε ένα πρόσωπο.

Πρώτα απ όλα ο συγκεκριμένος τύπος χαρακτήρα, αθλητή όπως θες πες τον, "τα ξέρει όλα" . Τα πάντα περιστρέφονται γύρω απο αυτόν χωρίς να υπάρχει κάτι που να ξεφεύγει απο τη σφαίρα των γνώσεων του. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι παντού , μέσα σε όλα. Φυσικά μέσα σε όλα γνωρίζει και προσωπικά όπως κατά περίπτωση υποστηρίζει, τους πάντες. Πρωταθλητές , ολυμπιονίκες, αντιπροσώπους αθλητικών εταιριών, από διατροφή από επιστημονικά, από όλα τέλος πάντων που δε γίνεται να τα γράφω όλα μαζί εδώ. Αυτά βέβαια μπορεί να έχουν κάποιο ίχνος αλήθειας αλλά τις περισσότερες φορές ανήκουν αποκλειστικά μέσα στον δικό του φανταστικό κόσμο που τον ξεδιπλώνει μέσα στα δρομικά φόρουμς ή τα άλλα σάιτς σαν το facebook και τα σχετικά.

Δηλαδή ηλεκτρονικά και τις περισσότερες φορές σε κόσμο που δεν τον γνωρίζει καλά και εισπράτει τον θαυμασμό τους μέχρι να τον καταλάβουν (πάντα στο τέλος τον καταλαβαίνουν) ή κάνει τους γνώστες του αντικειμένου που αναφέρεται κάθε φορά, να γελάνε μαζί του όταν αυτά που αναφέρει, με την πραγματικότητα ακολουθούν δρόμους αντίθετους. Ένας τέτοιος δρομέας με θέρμη υποστήριζε για παράδειγμα πως έχει 100% αιματοκρίτη(για να καταλάβουμε το μέγεθος της μπαρούφας), έγραφε για τις σπάνιες αλλεργίες του, τα φυσικά του ταλέντα...κλπ. Εκτός τη σαχλαμάρα που διάβαζε ο κόσμος, όταν ερχόταν και η σειρά του σαν αθλητή να δείξει όλα αυτά που υποστήριζε..έσκαγε κάθε φορά η φούσκα.

Οι προπονήσεις που περιγράφονται συχνά σε διαδικτυακές συζητήσεις θα κάνανε και τον καλύτερο αθλητή του κόσμου να τρέμει για τη θέση του.. Όπως ένας άλλος δρομέας έγραφε για κάτι απανωτά 50αρια(χιλιόμετρα) κάθε μέρα..σε βαθμό που πλέον ( όχι πως δεν τα ζητούσε, αυτός ήταν ο λόγος) κάθε μέρα τον συγχαίρονταν όλοι για την εξέλιξη του και τα "you are an inspiration" πήγαιναν κι ερχόντουσαν...
Σε εμπειρότερα πηγαδάκια ήταν θέμα για να ευθυμήσει η παρέα και όταν μπήκε στον μεγάλο αγώνα που ετοιμαζόταν , όχι μόνο δε διακρίθηκε, κατέκτησε επάξια τη τελευταία θέση και τον σήκωναν τέσσερις σαν επιτάφιο κατα την αποχώρηση του γιατι είχε διαλυθεί. Τα γραπτά όμως υπάρχουν και μόνος του απέδειξε πως έγραφε ότι ήθελε , μόνο για να εντυπωσιάσει.

Καθένας νιώθει πότε πότε μέσα του την ανάγκη να φανεί. Αν όμως είναι το σαράκι σου αυτό, τότε το ίντερνετ είναι ο καταλληλότερος χώρος. Τρέχει λόγου χάρη κάποιος τον πρώτο του μαραθώνιο κακήν κακώς και από κει και μετά βομβαρδίζει σε φόρουμς και σε μπλογκς γνωστούς και αγνώστους με συμβουλές και κολπάκια σαν να είναι ο πλέον ειδικός
Άλλος για να δείξει οτι είναι ο ίδιος αναγνωρίσιμος, η πως γνωρίζει άλλους αναγνωρίσιμους του χώρου , στέλνει ένα "μπράβο" με ένα "τουιτάρισμα" (tweet) στη προσωπική σελίδα του νικητή του μαραθωνίου της Βοστόνης ξέρω γω, και συμπεριφέρεται σαν να είναι και προσωπικοί φίλοι που στην πραγματικότητα ο ξένος αθλητής αγνοεί παντελώς την ίδια την ύπαρξη του ήρωα μας.

Ο e-δρομέας είναι επίσης επικίνδυνος λόγω των συμβουλών που δίνει. Οι περισσότερες βέβαια είναι συμβουλές που έχουν δώσει άλλοι σε εκείνον ή έχει ακούσει να δίνονται αλλού. Όταν ο άρχαριος ή άσχετος όμως συμβουλεύει τον αρχαριότερο σε σοβαρά θέματα όπως τραυματισμοί προκειμένου να επιδείξει "γνώσεις," τότε το αυτονόητο έρχεται μόνο του.

Οι (e) δρομείς έχουν άλλο ένα χαρακτηριστικό . Ούτε λίγο ούτε πολύ συχνά φτιάχνουν ηλεκτρονικές ομαδούλες που στην ουσία μοιάζουν σαν το "τσάι κυριών", δηλαδή μόνο και μόνο για να ανταλλάσουν μεταξύ τους κοπλιμέντα , στεκόμενοι βέβαια ο καθένας σε αυτά που αφορούν τον εαυτό του. Κάποιες φορές μάλιστα ο πονηρός και ιδιοτελής χαρακτήρας βρίσκει πάτημα για τα μικρά αστεία συμφέροντα του μέσα σε αυτές της παρέες ξεγελώντας ή παρασύροντας τους υπόλοιπους και η παρέα εν αγνοία της συμπεριφέρεται δυστυχώς σαν ένα απόστημα που μεγαλώνει.. Για κάποιους χωρίς να το καταλαβαίνουν, για κάποιους άλλους όμως που η ματαιοδοξία και ανάγκη για "μπράβο" είναι ισχυρότερες από τις αντιστάσεις τους, συνειδητά.Αν δεν άντεχεις κάτι τέτοια, καλύτερα μακριά.

Όπως διάβασα κάπου αλλού σήμερα,διαβάζοντας κάποιος μια ηλεκτρονική δρομική συζήτηση που είχε ξεφύγει, σχολίασε ... "υλικό για σεμινάρια.."

Τώρα αν κάποιος ισχυριστεί πως αυτά δεν συμβαίνουν , πιθανών να το κάνει όχι από αφέλεια αλλά γιατί αναγνωρίζει κάπου παραπάνω και τον εαυτό του..

Γεγονός όμως αδιαμφισβήτητο είναι πως οι "καλοί" αθλητές και γνώστες, σπάνια αναλώνονται σε τέτοιου είδους πράγματα, όπως το να διαφωνήσουν με έναν ξερόλα σε κάποιο φόρουμ.

Το να ασχολήσαι όμως με αυτά δεν είναι απαραίτητα κακό. Με το δικό σου φίλτρο και τη δική σου σοβαρότητα κάθε φορά, συλλέγεις/ ανταλλάζεις πληροφορίες, γνωρίζεις και διατηρείς παρέες με ανθρώπους που σου ταιριάζουν διευρύνοντας τον κύκλο που εσύ δημιουργείς. Όμως όλα θέλουνε το μέτρο τους.

Προσωπικά έχω απογοητευτεί από πολλούς τέτοιους δρομείς, έπαψα να ασχολούμαι και βρήκα σχεδόν (όχι εντελώς ακόμα) την ηρεμία μου.

Ο Τσιμούρας και οι Ζάνες...

2011-05-06T20:49:00.000+03:00

Ξεκινάω πάλι μία ανάρτηση με αναφορά στην αρχαία Ελλάδα αυτή τη φορά όχι για κάποιον άθλο , για κάποιον αγώνα ή κάποιον ημεροδρόμο που με έχει εντυπωσιάσει , αλλά με αφορμή αυτό που φέρεται πως έκανε κάποιος στον μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης τον προηγούμενο μήνα και να σταθώ στο τί γινόταν με τους παραβάτες σε εκείνους τους ολυμπιακούς αγώνες και αγωνίσματα.

Δυστυχώς ο δόλος και η πονηριά υπάρχουν στην ανθρώπινη φύση από τη πρώτη στιγμή που κατέβηκε ο πίθηκος από το δέντρο μέχρι σήμερα. Έτσι σε όλες τις εποχές υπάρχει και ο "πονηρός" μιας ιστορίας. Το άσχημο είναι οτι οι αξίες της κοινωνίας αλλάζουν προς το χειρότερο από εποχή σε εποχή και αυτός ο πονηρός τυγχάνει διαφορετικής αντιμετώπισης από τότε μεχρί τώρα..

Στην ιστορία λοιπόν των ολυμπιακών αγώνων, δεν υπήρχαν κρυφές στιγμές γι αυτό και στη μνήμη δεν περνούσαν μόνο οι νικητές αλλά και όσοι με διάφορους τρόπους προσπαθούσαν να κλέψουν μια νίκη.

Έτσι έχουμε αναφορές από τον Παυσανία και άλλες πηγές για αθλητές που τους πιάσανε να δωροδοκούν ή να δωροδοκούνται για την έκβαση ενός αγώνα, όπως ο παλαιστής Εύδηλος, άλλους που προσπαθούσαν να κλέψουν στην εκκίνηση , άλλους που χρησιμοποιούσαν απαγορευμένες λαβές στη πάλη και άλλα περιστατικά που οδηγούσαν στον αποκλεισμό και τιμωρία του αθλητή.

Ο τιμωρημένος αθλητής γινόταν η ντροπή των γονιών του, του τόπου του, συχνά αναγκαζόταν μάλιστα να μετοικήσει . Εκτός τον αποκλεισμό και την ατίμωση, έπρεπε να καταβάλει και κάποιο χρηματικό πρόστιμο που όριζαν οι ελλανοδίκες. Τα πρόστιμα αυτά πηγαίνανε για την κατασκευή των χάλκινων αγαλμάτων που κοσμούσαν την είσοδο του σταδίου προς τιμή του Δία που πάνω σε αυτά ήταν χαραγμένο το όνομα του παραβάτη αθλητή να το βλέπουν όλοι οι αθλητές που μπαίνανε για να αγωνιστούνε. Αυτά τα αγάλματα ήταν οι"Ζάνες". (απο το Ζευς).

Οι Ζάνες συμβόλιζαν όλους εκείνους που πίστευαν πως δεν έχει σημασία τι κάνεις αλλά πώς επικοινωνείται αυτό που κάνεις, πιστεύοντας πως αν κλέψεις τη δόξα θα μείνεις στην ιστορία είτε επειδή δεν θα έχεις γίνει αντιληπτός είτε επειδή τα χρόνια θα έχουν σκεπάσει τις συνθήκες της κλοπής. Δεν υπήρχε λοιπόν μεγαλύτερη τιμωρία από το να διατηρηθούν στον χρόνο τα ονόματα αυτών που ζήλεψαν και έκλεψαν για τη δόξα και εκείνων που δεν στάθηκαν άξιοι , αντιμέτωποι των ευθυνών τους.(Υπάρχει αναφορά τιμωρίας αθλητή του παγκρατίου που φοβήθηκε τους αντιπάλους του και "εξαφανίστηκε").

Αυτά τότε... Σήμερα τα πράγματα είναι αλλιώς, βλέπε τι γίνεται με τους σημερινούς παραβάτες στους ολυμπιακούς αγώνες. Μετά από δυο χρόνια όλα ξεχνιούνται και πάλι στους στίβους.. Τώρα στο άλλο για τις αξίες που έλεγα στην αρχή.. μας έχει πάρει τόσο πολύ ο κατήφορος που πλεόν κλέβουμε και σε αγώνες ελάχιστης ή μηδαμινής σημασίας. Άλλος δίνει ψεύτικη ηλικία προκειμένου να αναδειχθεί σε κάποια ηλικιακή κατηγορία, άλλος κόβει δρόμο, άλλος ανεβαίνει σε ποδήλατο(!) και άλλα πολλά ..

Αυτό λοιπόν με το ποδήλατο συνέβη φέτος στον μαραθώνιο της Θεσσαλονίκης όπου τον πονηρό πλέον δρομέα πρόδωσε η τεχνολογία και η σύμπτωση να αποθανατιστεί τόσο επάνω στο ποδήλατο μεταμφιεσμένος με αδιάβροχα δήθεν φωτογραφίζοντας τους γρήγορους δρομείς, τόσο και στον τερματισμό του καμαρωτός καμαρωτός τρέχοντας τα τελευταία μέτρα του μαραθωνίου.. Και αρχίζουν τα μεθεόρτια.
To όνομα του συζητήθηκε πολύ σε πηγαδάκια και σε συζητήσεις και σε σχόλια στο ίντερνετ .. Ο σύλλογος με τον οποίο δηλώθηκε στην αρχή είχε βγάλει ένα συγχαρητήριο δελτίο τύπου για τους αθλητές του που τερμάτισαν τον μαραθώνιο, συμπεριλαμβανομένου και του "ψευτοθόδωρα". Μετά έβγαλε άλλη ανακοίνωση οτι δεν ήταν αθλητής τους και οτι δεν θα είναι ποτέ. Χαίρω πολύ... Κάποιος άλλος έβγαλε λαβράκι ανακαλύπτοντας οτι και σε άλλο αγώνα ο συγκεκριμένος δρομέας δεν είχε περάσει απο όλους τους τάπητες ελέγχου/χρονομέτρησης του αγώνα.

Oι φωτογραφίες γυρνάνε απο μέηλ σε μέηλ και η επισκεψιμότητα στις σελίδες που τις φιλοξενούν χτυπάει κόκκινα. Ξαφνικά όμως το όνομα του βγαίνει από το δελτίο τύπου της ομάδας του που τον συνεχάρη, δεν αναφέρεται καν στην επόμενη ανακοίνωση που αποδοκιμάζει την ενέργεια του, σχόλια με το όνομα του έχουν σβυστεί απο το ίντερνετ σαν να είμαστε ξαφνικά συνεργοί σε αυτή την ενέργεια ή σαν να πάμε να καλύψουμε την αταξία που έκανε κάποιο από τα παιδιά μας. Πώς; Κρύβοντας τη σκόνη κάτω από το χαλί. Ακόμα και αυτή η περιβόητη ομοσπονδία δρομέων έβγαλε ανακοίνωση λέγοντας πως δεν θα του επιτρέψουν να ξανατρέξει σε αγώνες (χωρις να αναφέρεται το όνομα του), λες και αυτό οι μέχρι σήμερα συνθήκες μπορούν να το περιφρουρήσουν, ή προτρέπει τους συλλόγους να μη κατεβάζουν αθλητές σε αγώνες που δεν ανήκουν στο ενεργητικό τους. Επικοινωνιακή πολιτική, αφου ως γνωστό το ελάτε να φαινόμαστε πολλοί είναι χαρακτηριστικό του χώρου των συλλόγων. Το όνομα του "ψευτοθοδωρα" πουθενά.

Εγώ σε εκείνον τον αγώνα δεν έτρεξα, έτρεχα κάπου αλλού την ίδια μέρα. Όμως το συμβάν αυτό με στενοχώρησε όταν έπεσα σε σχετικές συζητήσεις στο ίντερνετ. Μετά μίλησα και προσωπικά με κάποιους φίλους μου. Κάπου έγραψα οτι παρόλο που δεν ήμουν εκεί νιώθω σαν να πήρε κάτι από μένα , κάτι δικό μου. Και δεν έχει σχέση με επίδοση, (ακόμα και κλέβοντας έφερε μια μέτρια επίδοση) ή με τις δικές μου επιδόσεις.

Ο πονηρός δρομέας που για τους δικούς του λόγους φέρεται πως έκανε ότι έκανε λέγεται πως είναι κάποιος που τον λένε Τσιμούρα (για να μη το ξεχνάμε).. Αυτό που με ενόχλησε εμένα ήταν πως ο τσιμούρας και κάθε τσιμούρας είναι αυτός με αυτή τη παιδεία και χαρακτήρα που θα μπεί μπροστά μου στον πάγκο με τα τυριά στο σούπερμαρκετ, αυτός που θα προσπαθήσει να μου πάρει τη σειρά για το ταμείο της τράπεζας, αυτός που θα με κλείσει με το αμάξι του, αυτός που με δόλιο τρόπο θα πάρει αυριο τη δουλειά που θα προσπαθεί με τα δικά του τα εφόδια να βρεί το δικό μου το παιδί ...

Η προέκταση της απάτης του είναι αυτό που με πείραξε πιο πολύ.....

Υ.Γ.
Η φωτογραφία είναι από το ενδιαφέρον ιστόλογιο με τίτλο "Η Μερόπη προβληματίζεται..μήπως είναι προβληματική " και συγκεκριμένα από εδώ .

The WALL!!

2011-04-03T23:03:00.000+03:00

Όταν ξεκινάς έναν αγώνα κυρίως έναν μαραθώνιο (εκεί συνήθως αναφερόμαστε) ένα πράγμα δε θέλεις και προσέχεις να μη σου συμβεί. Να χτυπήσεις ΤΟΙΧΟ!! Πιστέψτε με αυτό πονάει πολύ.

Έκφραση που χρησιμοποιούν οι δρομείς σε όλο τον κόσμο και σημαίνει παντού ακριβώς το ίδιο πράγμα. Την απόλυτη καταστροφή του αγώνα σου . Aκόμα και να τερματίσεις.. η προετοιμασία και ο αγώνας στην ουσία έχουν πάει χαμένα ..

Προσωπικά το έχω νιώσει πρώτη φορά το 2005 στον μαραθώνιο της Μεσσήνης , βγάζοντας προς τα έξω εκείνη τη μέρα ,όλο μου τον ενθουσιασμό και απειρία που είχα τότε σαν δρομέας.. Και στέκομαι σε αυτό γιατί συνήθως άπειροι, και ενθουσιώδεις δρομείς (συχνότερα χωρίς καν προπονητή) το παθαίνουν αυτό. Όμως το πάθημα μάθημα..

Τα πράγματα έχουν ως εξής.

Τρέχεις στον αγώνα..(πιθανόν με ένα τέμπο λίγο πιο "τσιμπιμένο"απο αυτό που θα έπρεπε, ίσως και με λάθη στον ανεφοδιασμό ), το σώμα σου σου λέει πως βρίσκεσαι στη καλύτερη σου μέρα, νιώθεις δυνατός, όλα πάνε σούπερ... Και εκεί γύρω στο 30 χιλιόμετρο.. 10-12 μόλις χιλιόμετρα πριν την αψίδα τερματισμού..."αδειάζεις"!

Συγχαρητήρια μόλις τον χτύπησες.

Ξαφνικά πονάς παντού..Δεν έχεις το κουράγιο ούτε να κρατήσεις τα χέρια σου ψηλά. Τα πόδια σαν να είναι αλλουνού.. δεν υπακούουν στην εντολή να τρέξεις.. Νιώθεις τις φλέβες σου άδειες.. και τα επόμενα χιλιόμετρα που έχουν απομείνει , απλώς εύχεσαι να μην είναι τα χειρότερα της ζωής σου. Πάς να ξεκινήσεις και πάλι σταματάς.. Όχι μόνο δεν είσαι όπως ήσουν νωρίτερα, δεν είσαι καν εσύ..δεν σε αναγνωρίζεις.. Οι άλλοι περνάνε δίπλα σου αλλά εσύ εκείνη τη στιγμή είσαι μόνος σου, εσύ και ο τοίχος...

Παίρνεις φόρα..πέφτεις πάνω του και ...ξανατρώς τα μούτρα σου.. Αρχίζεις να επιστρατεύεις άλλα πράγματα, εμψυχωτικές σκέψεις, αναμνήσεις, πείσμα..και προσπαθείς... και τελικά "ανακαλύπτεις" το ευάλωτο σημείο του και περνάς απο τη πίσω του πλευρά και συνεχίζεις όσο μπορείς σχεδόν περπατώντας(!!!) μέχρι το τέρμα.. Χαρακτηριστικό μάλιστα στον μαραθώνιο της Αθήνας που μετά από 32 δύσκολα χιλιόμετρα..δεν μπορείς να πιστέψεις πως είναι αδύνατο ακόμα και να τσουλήσεις τα τελευταία 10 που είναι κατηφορικά!

Κάποιος θα έλεγε χτύπα ξύλο μη χτυπήσω τοίχο. Επειδή όμως αυτά δεν πιάνουνε , το μόνο που θέλει για να μη φας τα μούτρα σου στον αόρατο αυτό τοίχο είναι σοβαρότητα και σωστή διαχείριση πάνω στον αγώνα μετά ασφαλώς και από τη σωστή προετοιμασία γι αυτόν... Όπως και να χει ακόμα και αυτό γίνεται ένα μάθημα γι αυτά που πρέπει να προσέξεις την επόμενη φορά...

Σημείωση:

Ακολουθεί μια σκηνή από τη κωμωδία "Run Fatboy Run" όπου ο ήρωας μόλις έχει χτυπήσει τοίχο..χαρακτηριστικό του τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση...

Όπως όμως σχολίασε μία φίλη μου : "Been there? Never ever give up"

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά...

2011-03-15T03:22:00.001+02:00

Σχεδόν 40 χρόνια από τότε που η κοπέλα της φωτογραφίας, αποθανατίστηκε στο χαρτί καθώς έκανε τη προσπάθεια της στο άλμα εις ύψος σε εκείνους τους σχολικούς αγώνες..Ένα πρόχειρο σκάμμα , ένα καλάμι για τον οριζόντιο πήχη, οι αθλητές και αθλήτριες των αγώνων και των γυμναστικών επιδείξεων, οι θεατές και τοπικοί επίσημοι και αυτό ήταν όλο στις κανονικές του διαστάσεις. Η φωτογραφία αυτή όμως αν και θολή ή κουνημένη είναι για μένα ανεκτίμητη, συλλεκτική..

Το αν το πέρασε τελικά το ύψος ή όχι δεν έχει για μένα κανένα ενδιαφέρον πιά.. Τη φωτογραφία την είχα συναντήσει τυχαία πολύ μικρότερος, είχα ρωτήσει για αυτή, τώρα που μεγάλωσα και ασχολούμαι και με το μπλογκινγ ήθελα απο καιρό να κάνω μία σχετική ανάρτηση. Τη δανείστηκα να τη σκανάρω για το κείμενο και έτσι τα γράφω τώρα...

Η σχέση της με το αθλητισμό έμεινε εκεί, μέχρι τα τελευταία 3-4 χρόνια που σχεδόν συστηματικά κάνει το δυναμικό περπάτημα της στο πάρκο κοντά στο σπίτι της και έχει πάρει μάλιστα μέρος και σε κάποιους μικρούς αγώνες δρόμου μαζικού χαρακτήρα. Σε αυτές τις αποφάσεις έπαιξα κι εγώ κάποιο ρόλο... (να μαι κι εγώ).

Σε μία εκδήλωση με βράβευσεις στον προηγούμενο αθλητικό σύλλογο που άνηκα, είχαμε πάει παρέα. Μια φίλη μου και συναδέλφισσα της (δεν το γνώριζα αυτό) τη πλησίασε και τη ρώτησε.."Βαγγελίτσα; Ξέρεις κι εσύ τον Γιώργο;" Έκπληκτη λίγο...απαντάει.. "Τον Γιώργο; φυσικά αφού είναι ο γιος (!) μου!"

Στο σπίτι της δύο τρία κύπελλα που άφησα εκεί, πολλά μετάλλια και φωτογραφίες μου και της Μαρίας από αγώνες, ανάμεσα σε άλλες φωτογραφίες από την αδερφή μου ή τα εγγόνια της.

Η σχέση της με τον αθλητισμό μου ξεκίνησε κάπως περίεργα..χρόνια πριν το τρέξιμο και για πολλά χρόνια έπαιζα μποξ. Στον πρώτο μου αγώνα είχαν έρθει να με δουν και οι γονείς μου και μέσα σε λίγα λεπτά είχα μαζέψει το ξύλο της αρκούδας.. Άσε που στη μητέρα μου από την αρχή και πάντα δεν της άρεσε η πυγμαχία και γενικά δεν ξανάρθε σε αγώνα. Με ρώταγε απλά στο σπίτι, πώς πήγα. Μετά από λίγα χρόνια από τον πρώτο μου αγώνα, στο πρωτάθλημα ενόπλων δυνάμεων είχα φτάσει πια στον τελικό και ήμουν βέβαιος για την επόμενη νίκη μου και της είπα "έλα να με δεις ". Ο αγώνας πήγε όπως περίμενα...όμως άλλη μια φορά η μητέρα μου με αφόπλισε.. "ρε Γιώργο άθλημα είναι αυτό..χτύπαγες τόσο δυνατά το άλλο το παιδί που το λυπήθηκα "

Τέλος πάντων ήρθαν έτσι τα πράγματα, σιγά σιγά το άφησα το άθλημα για άλλους λόγους και μετά από λίγα χρόνια άρχισα να κάνω τον δρομέα.. Κάποιοι αγώνες.. κι άλλοι αγώνες..μικρές διακρίσεις.. έμπαινα πιο βαθιά στο δρομικό χώρο και σιγά σιγά άφηνα πίσω μου άλλες συνήθειες και συμπεριφορές που απέκτησα στο ενδιάμεσο των δυο αθλημάτων διάστημα.Αυτό την ανακούφισε και απο τότε είναι εκεί, "κοντά". Πάντα ανάμεσα στους θεατές σε κάθε τερματισμό μου στο καλλιμάρμαρο και φτάσαμε πια να είναι support με τη γυναίκα μου στον ευχίδειο άθλο, με αποκορύφωμα αυτό που έγραψα και στο κείμενο για το σπάρταθλο, με είδε στην εκκίνηση, πήγε για δουλειά, μετά πήγε στη Σπάρτη (!) με περίμενε να με δει να το τερματίζω και μετά έφυγε πάλι για Αθήνα!!

Επιστρέφω στη φωτογραφία.. κάποια στιγμή θα τη δείξω και στη Βασιλική και θα της πω πολλά για τη γιαγιά της... προς το παρόν ήθελα απλά να τη μοιραστώ εδώ σαν να είναι ένα δικό μου αθλητικό στιγμιότυπο για το οποίο είμαι περήφανος..όπως είμαι για εκείνη...

Ευχαριστώ...

Ανεξίτηλο μελάνι...σε ψυχή και δέρμα

2011-02-20T01:02:00.001+02:00

Μερικά πράγματα είναι τόσο έντονα μέσα σου,τόσο δυνατά, έχουν αφήσει το αποτύπωμα τους πρώτα στη ψυχή σου....και μετά όπου αλλού....

Για μένα τα τατουάζ γενικότερα, δεν είναι μόνο ένα "στολίδι". Είναι σημάδια, όπως είναι ένα σημάδι από ένα χειρουργείο, από ένα παλιό χτύπημα, μια ουλή κλπ. Έχουν την ιστορία τους,τη λένε στους άλλους, τη λένε σε σένα. Σου θυμίζουν κάτι, άλλες φορές μιλάνε από μόνα τους για σένα άλλες όχι . Σημάδια από χτυπήματα με τις δικές τους ιστορίες απο μικρές/μεγάλες περιπέτειες έχω απο το κεφάλι μέχρι τα πόδια..

Και επιστρέφω στα άλλα σημάδια..σε αυτά που κάνεις από μόνος σου στο κορμί σου. Προσωπικά θεωρώ χαζό να "ζωγραφίσει" κάποιος το δέρμα του μόνο γιατί του αρέσει ένα σχέδιο ή ακολουθώντας μία μόδα.Αυτά περνάνε.. Αυτό που κάνεις για σένα, που έχει την ιστορία του, μπορεί να μην είναι καν ένα όμορφο σχέδιο..είναι για σένα όμως. Είναι πρώτα απ όλα μέσα σου..και μετά πάνω σου..Και είναι για πάντα.

Πρόσφατα έκανα επάνω μου ένα ακόμα σχέδιο. Σχετικό με το τρέξιμο αυτή τη φορά, αυτό της φωτογραφίας. Υπόσχεση στον εαυτό μου να το κάνω όταν τερματίσω τον μεγάλο αγώνα..υπόσχεση που κράτησα..

Όσο για τη Βασιλική (ακόμα και εδώ εμπλέκεται!) ... το δείχνει καμαρώνοντας αν τη ρωτήσεις ..... "Βασιλική, πού είναι το παιδάκι που τρέχει;"

Και ο δρομέας του Σπαρτάθλου αμέσως μεταμορφώνεται για τη κόρη μου, στο παιδάκι που ... τρέχει!

Και αυτή του η διάσταση μου αρέσει πιο πολύ.

Να τρέχω να μη κουράζομαι...

2011-01-25T00:03:00.002+02:00

Το ωραίο με τα μικρά παιδιά είναι όταν σε κοιτάνε με ένα βλέμμα όλο απορία ή εξερευνητικό και κρέμονται από τα χείλη σου όταν τους λες ιστορίες , άσχετα αν τις καταλαβαίνουν όλες ή ολόκληρες. Εννοώ για παράδειγμα οτι η Βασιλική που είναι πλέον 15μηνών , καταλαβαίνει πως η γατούλα κάνει μαμ και τρώει και κάνει νιάου και μας μιλάει , αλλά δεν θα κατανοήσει μια πιο σύνθετη ιστορία ή ένα περιστατικό που θα της διηγηθώ. Παρόλα αυτά ..και πάλι με κοιτάει με ένα βλέμμα που λες πως ρουφάει κάθε πληροφορία που της δίνεται.

Μια μέρα με κοιτούσε που ετοίμαζα τα πράγματα μου να πάω να τρέξω, ερχόταν κρεμιόταν από πάνω μου, έπαιζε,γελούσε, γκρίνιαζε, όλα. Έτσι πολύ σοβαρά τις είπα οτι ετοιμαζόμουν να πάω στο βουνό να τρέξω, και τις εξήγησα οτι πότε πότε τρέχω και οτι στο δάσος βλέπω τα πουλιά που μένουν εκεί και οτι καμιά φορά τρέχω σε αγώνες που πάνε αθλητές και άλλα τέτοια.. Πλέον γνωρίζει οτι πότε πότε .. και εγώ πάω και τρέχω... με βλέπει που φεύγω ,με βλέπει που γυρίζω και δεν την αφήνω να με αγγίξει αν δεν κάνω πρώτα μπάνιο. Μου δίνει τις κάλτσες μου, παίζει με το ρολόι μου, εξερευνεί ανακαλύπτει συνέχεια..

Πριν λίγες μέρες είχε έρθει η ώρα να τη ταΐσω για μεσημέρι, κάτσαμε σε δυο απέναντι καρέκλες και της είπα έλα να φάμε και να μιλήσουμε.. Αφού η υπόθεση είχε "μαμ" και μάλιστα νόστιμο "μαμ", δεν υπήρχε περίπτωση να μη κάτσει..

"Λοιπόν Βασιλική...σήμερα θα σου πω πώς έμπλεξα με το τρέξιμο.. ". "Μμμμμ" απάντησε η Βασιλική και κατέβασε τη πρώτη της κουταλιά από το κουταλάκι που βαστούσα... Και έτσι άρχισε η ιστορία, μία παύση για μια κουταλιά , συνέχεια, άλλη παύση...μαμ...συνέχεια .Πότε πότε με διέκοπτε και έλεγε τα δικά της στη γλώσσα των μωρών..γελούσε ..

Της είπα για το μποξ για μερικούς αγώνες μου...για τα αστεία στις μπασκέτες με τον συμμαθητή μου τον Δημήτρη, οτι έχω τρέξει σε πολλές πόλεις, ακόμα και σε ξένες χώρες ακόμα και στην Αμερική. Και όλα αυτά με μια χροιά αφήγησης παραμυθιού, και με εξηγήσεις που ένα παιδάκι πιο μεγάλο σίγουρα θα τις καταλάβαινε.. Όπως οτι η Αμερική για να δεις πόσο μακριά είναι, όταν εμείς εδώ έχουμε μέρα, εκεί είναι βράδυ και κοιμούνται..

Της είπα για το πρώτο αγώνα δρόμου που ήταν η αρχή να ασχοληθώ με το τρέξιμο.. Η ιστορία είναι σύντομη... με πέρασαν σχεδόν όλοι, πολύ μεγαλύτεροι από μένα, κοπέλες, κυρίες μεγαλύτερες, άντρες με κοιλιές κλπ.. τερμάτισα με τη γλώσσα να κρέμεται , σκασμένος , σαν να μην είχα καθόλου πνευμόνια και σε μια θέση προς το τέλος της γενικής κατάταξης....Αυτό που με "έσκασε" ήταν πόσοι που δεν τους έπιανε το μάτι μου για δρομείς με πέρασαν,αλλά και το πόσο κουράστηκα για 17 χιλιόμετρα...και είπα εκεί οτι πρέπει να αρχίσω να τρέχω για προπόνηση .... για να μη κουράζομαι.

Κάπως έτσι τα είπα στη Βασιλική, αλλά όταν της είπα κατά λέξη οτι ήθελα να τρέχω και να μη κουράζομαι.... σταμάτησα. Το ξανασκέφτηκα και συνειδητοποίησα οτι στην ουσία αυτό με ένοιαξε πιο πολύ..

Η απογοήτευση από το δικό μου σώμα , η κακή φυσική κατάσταση που είχα ...το προηγούμενο αθλητικό μου παρελθόν που δε δικαιολογούσε τέτοια κατάντια... Έτσι άρχισα να τρέχω πιο συχνά στο πάρκο, γνώρισα παιδιά που τρέχανε, πήγα σε αγώνες από δω από κει.. το ένα έφερε το άλλο και τρέχω τώρα όπως τρέχω. Πληθώρα σκέψεων στο διάλειμμα για κουταλιά...

Συνέχισα την ιστορία στη Βασιλική , εκείνη συχνά με διέκοπτε με τα δικά της.. τελικά το άδειασε το μπολάκι με το "μαμ".

Αυτό το να τρέχω για να μη κουράζομαι έχει καρφωθεί στο μυαλό μου από προχθές που τάιζα τη Βασιλική , τη μεγάλη μου προπονήτρια.. Ακόμα το δουλεύω μέσα μου σαν σκέψη. Έχει ξαναγίνει να "σκάσω" σε αγώνες ..Να μη κρύβομαι είναι φορές που κυνηγάω και το ρολόι , και τη θέση έχω κυνηγήσει άλλες φορές..αλλά η κούραση αυτή είναι ανάλογη της προσπάθειας και όχι απόρροια της απραξίας... όμως σίγουρα πια χάρη στο τρέξιμο σαν χόμπι, δεν "κουράζομαι".

Και όλες αυτές οι σκέψεις από ένα διάλειμμα ανάμεσα στις κουταλιές με το αλεσμένο φαγητό..

Οι "συζητήσεις" μας σπάνια είναι γύρω απο τα αθλητικά , και έτσι πρέπει. Είναι κυρίως γενικού περιεχομένου, όπως από που έρχεται το νερό που πέφτει από τον ουρανό όταν βρέχει, πως λένε τον "άντρα" της κότας , και άλλα χαριτωμένα..

Όσο ακόμα δε με βαριέται, περνάμε ευχάριστα τις ώρες μας και μιλώντας μεταξύ μας ανάμεσα σε παιχνίδια χορό και φαγητό, λέγοντας ο καθένας τα δικά του. (πράγμα που φοβάμαι για όταν σε μερικά χρόνια, επαναληφθεί).

Προς το παρόν θα εξακολουθώ να τρέχω για να μη κουράζομαι και ότι άλλο έρχεται μαζί και μέσα σε αυτό, καλοδεχούμενο.. Η προπονήτρια συμφωνεί.

Το πρώτο τρέξιμο του 2011

2011-01-09T00:33:00.000+02:00

Η παράδοση θέλει να σε βρίσκει ο νέος χρόνος κάνοντας κάτι που σου αρέσει, με παρέα, να κερδίζεις χρήματα (το χαρτάκι των γιορτών), να γελάς , σε τραπέζι, ..σε κρεβάτι (πιο πονηρό) για να σου πάει έτσι όμορφα όλη η χρονιά που θα ακολουθήσει..

Παράδοση λοιπόν είναι και ανήμερα πρωτοχρονιά πολλοί αθλητές να κάνουν μια προπόνηση ..έτσι για το καλό. Αυτό το θυμάμαι και από τα χρόνια της πυγμαχίας που έτσι βγαίναμε να τρέξουμε λίγο, για το καλό όπως είπα παραπάνω.

Είμαι άνθρωπος που δεν κολλάει όμως και πολύ σε τέτοιες παραδόσεις και αν συμμετείχα σε τέτοιες προπονήσεις ήταν για το καλαμπούρι, γιατί ίσως να μην είχα κάτι καλύτερο να κάνω. Στην αντίθετη περίπτωση συνήθως βρισκόμουν στο κρεβάτι μου προσπαθώντας να συνέλθω από τον πονοκέφαλο και τα παρεπόμενα από τον εορτασμό της προηγούμενης νύχτας.

Φέτος το έκανα. Βγήκα ανήμερα πρωτοχρονιάς να τρέξω. Όχι για γούρι , ήθελα να τρέξω. Αυτές τις μέρες είχα άδεια από τη δουλειά μου και ήταν ευκαιρία να τις εκμεταλλευτώ και για το τρέξιμο μου. Γιορτάζαμε και τη Βασιλική στο σπίτι εκείνη τη μέρα , άρα δεν γινόταν να λείπω το απόγευμα. Με τα πολλά ξυπνήσαμε..πρωινό, καφές...ετοιμάστηκα και έφυγα για το βουνό (διευκρίνηση δεν τρέχω σε μονοπάτια αλλά σε βατό χωματόδρομο) ... και η πρώτη μου προπόνηση για το 2011 ήταν 30 χιλιόμετρα. Δυόμιση ώρες τρέξιμο για πρώτη του χρόνου καθόλου άσχημα είτε το πάρεις με το γούρι είτε όχι.

Αυτό που απόλαυσα τρέχοντας εκτός την απόσταση, ήταν η διάθεση μέσα από αυτό. Κάθε βήμα πιο ελαφρύ..κάθε εισπνοή πιο γεμάτη και ο αέρας πιο καθαρός και η θέα από ψηλά.. και σκέψεις, πολλές σκέψεις. Έτρεξα μετά από πολύ καιρό όπως έτρεχα παλιά. "Ελεύθερος". Ένας λόγος είναι πως υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην αφήσω το "απόστημα" που περιγράφω στη προηγούμενη ανάρτηση, να χαλάσει αυτό που εγώ κάνω πρώτα για δική μου ευχαρίστηση και να το αποκλείσω από τις σκέψεις μου πριν το νέο μου δρομικό ξεκίνημα. Από κει και μετά υπάρχει χώρος για ένα σωρό άλλες, όμορφες σκέψεις ή προβληματισμούς. 'Αλλος λόγος είναι οτι είμαι σε πολύ καλύτερη φυσική κατάσταση από αυτή ήμουν πέρσι τέτοιο καιρό, μετά από μια γεμάτη μάλιστα χρονιά και όπως και να το κάνεις με τέτοιες διαπιστώσεις παίρνεις κι άλλο τα πάνω σου.

Φεύγοντας λοιπόν από το σπίτι ήμουν σχεδόν βέβαιος οτι όλο και κάποιον θα συναντούσα στο δρόμο μου, από αυτούς που λέμε ένα γεια εκεί πάνω όταν διασταυρώνονται οι δρόμοι μας. Κανέναν δρομέα, κανέναν περιπατητή, ίσως κάποιον με τα σκυλιά του..και λοιπούς. Όχι μόνο επιβεβαιώθηκα αλλά συνάντησα και περισσότερους από άλλες μέρες. Χάρηκα πολύ που συνάντησα και τον φίλο μου τον Χάρη , συναθλητής που γνωριστήκαμε μέσα στους αγώνες, πάντα γελαστός, αξιοθαύμαστος για τα δικά του τα "σπουδαία". Άλλο καλό σημάδι (;).. πρώτη προπόνηση και συναντάς κάποιον από τους ανθρώπους που χαίρεσαι να τον βλέπεις. Ήταν με ένα άλλο παιδί τον Στήβ που κάθε φορά ανταλλάσσουμε κάποια κουβέντα,χωρίς ακόμα να έχει τύχει να τρέξουμε μαζί. Τελειώνανε τη προπόνηση τους, εγώ συνέχισα...

Μόνος μου δυόμιση ώρες τρέχοντας. Που και που ένα γεια, ένα καλή χρονιά με κάποιον και ξανά στον κόσμο μου. Όμορφα όμως. Σκέψεις πολλές. Τους στόχους μου για το 2011 τους έχω θέσει εδώ και πολύ καιρό. Στάθηκα λίγο σε αυτούς και προσπέρασα.Χάθηκα σε σκέψεις γύρω από το τρέξιμο και σε σκέψεις γενικότερες. "Αμπελοφιλοσοφίες εν κινήσει."

Στο νου μου και η Βασιλική....πάντα είναι στο μυαλό μου σε προπόνηση ή αγώνες. Δεν είναι τυχαία η προπονήτρια μου , τα έχουμε πει αυτά..και μέσα σε όλα..γιόρταζε το όνομα της για πρώτη της φορά!!

Γύρισα σπίτι με πολύ καλύτερη διάθεση από τη καλή επίσης διάθεση που είχα όταν ξεκίνησα.. Το πρώτο τρέξιμο της χρονιάς ήταν από τα καλύτερα των τελευταίων μου προπονήσεων...και εύχομαι έτσι να συνεχίσουν να είναι και τα υπόλοιπα χιλιόμετρα του 2011.

Στη φωτογραφία είναι ο άγιος Βασίλης ο γνωστός με τη κοιλιά και τα άσπρα γένια.. Στην αρχή υπέθετα πως είχε "χτυπήσει τοίχο" (αυτό που παθαίνει πολύς κόσμος επάνω στον μαραθώνιο), αλλά αυτό που μάλλον συμβαίνει είναι πως έχει πέσει εξαντλημένος και έχει μείνει μισός από το τρέξιμο να μας προλάβει όλους τη τελευταία νύχτα του χρόνου.. Έχει έναν ολόκληρο χρόνο μπροστά του να προετοιμαστεί και την άλλη φορά να τα καταφέρει ακόμα πιο καλά. Δυστυχώς τα πράγματα που περιμένουμε κυρίως οι μεγάλοι, δεν χωράνε στον σάκο του όσο μεγάλος και να είναι. Όμως τίποτα δεν είναι αδύνατο.

Καλή χρονιά σε όλους άλλη μια φορά από εδώ μέσα, όπως την αισθάνεται καθένας χωριστά αυτή (μια όμορφη ευχή που άκουσα σήμερα το απόγευμα)..

Aπολογισμός 2010 / ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2011-01-03T00:44:00.001+02:00

2011 χιλιόμετρα και άλλα 1000 και τρεις - τέσσερις εκατοντάδες ακόμα και κλείνει το άθροισμα των χιλιομέτρων που διανύθηκαν από τα αθλητικά μου παπούτσια μέσα στο 2010. 'Αλλη μια φορά λοιπόν κάνω από δω τον δρομικό μου απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε. Μια χρονιά που στο φεύγα της με αφήνει σε μια αρκετά καλή δρομική κατάσταση.. σε αντίθεση με τη κατάσταση που ήμουν όταν έμπαινε.

Το 2010 προπονητικά με βρήκε σε μία μέτρια κατάσταση..ότι είχα αρχίσει να μπαίνω πάλι σε πρόγραμμα για αγώνες μετά από ένα διάλειμμα λόγω της προσαρμογής που χρειαστήκαμε όλοι στο σπίτι μετά την έλευση της προπονήτριας μου .

Σιγά σιγά βρήκα πάλι σχεδόν τη παλιά μου φυσική κατάσταση..έχοντας αλλάξει πλέον και το μέρος που έκανα τις προπονήσεις μου, όπου τα περισσότερα χιλιόμετρα για πέρσι τα "έβγαλα" στο ποικίλο όρος, μόνος μου χωρίς παρέα αφού άλλαξα πλέον και περιοχή που μένω..

Οι αγώνες μου.. Για τους αγώνες μου όπως και να βγήκαν αυτοί, δεν μπορώ παρά να αποχαιρετήσω το 2010 με ένα γεμάτο, με ένα πλατύ χαμόγελο ικανοποίησης. ΄Εκανα πραγματικότητα αυτό που είχα στο μυαλό μου εδώ και 3 χρόνια, να τερματίσω τον "μεγάλο αγώνα" τη πρώτη φορά που θα το επιχειρούσα αυτό , να βαπτιστώ ..."ΣΠΑΡΤΑΘΛΗΤΗΣ". Μόνο απο το Σπάρταθλο η χρονιά κλείνει καλά. Στιγμές που μου έμειναν μέσα από τους αγώνες ήταν που στο πλήρωμα υποστήρηξης σε κάποιους από τους μεγάλους αγώνες βρισκόταν και η μητέρα μου εκτός τη Μαρία και τη κόρη μας. Όπως ο Ευχίδειος άθλος . Άλλη μια εμπειρία απερίγραπτη ήταν η συμμετοχή μου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα  24 ωρών στη Γαλλία οπού μέσα και από εκεί έμαθα πολλά πράγματα ..κυρίως από το πώς αντέδρασε το σώμα μου σε συνθήκες για τις οποίες δεν ήταν προετοιμασμένο.. Πέρα όμως από τους δικούς μου αγώνες καμάρωσα..χάρηκα απόλαυσα τον πρώτο αγώνα της Βασιλικής, μια συμμετοχή πιο πολύ σαν αστείο αφού τότε η μεγάλη μου προπονήτρια...δεν περπατούσε ακόμα καλά καλά.

Πέρσι , μιλάμε πάντα για 2010, ο μαραθώνιος της Αθήνας ήταν επετειακός, 2500 χρόνια από τη μάχη του Μαραθώνα.. Πρώτη φορά ο αγώνας προβλήθηκε, τόσο πολύ. Ήταν γιορτή κανονική, όπως στους μαραθώνιους του εξωτερικού..Αναβαθμισμένος σε όλα του. Μόνο γι αυτή τη γιορτή ήθελα να πάρω μέρος έστω "φορτωμένος" από τους   πρόσφατους τότε μεγάλους αγώνες μου.Έτρεξα μάλιστα επίσημα πρώτη φορά με τα χρώματα του νέου μου συλλόγου έχοντας τη τιμή να γνωρίζω ανθρώπους που κάνουν στα αλήθεια κατάθεση ψυχής στο νησί της Μυκόνου,για τη προώθηση του στίβου και του αθλητισμού γενικότερα στο νησί (ίσως και παρεξηγημένο νησί) , ειδικά δε  από τις πολύ μικρές ηλικίες. Δεν μου βγήκε ακριβώς όπως το περίμενα. Πολύ κοντά αλλά όχι "μέσα" ...οι δικαιολογίες όμως είναι για τους χαμένους.. Κάθισα μετά στο στάδιο..ένας δικός μου άνθρωπος έτρεχε τον αγώνα του.. ήταν το δικό του στοίχημα ..και ήθελα να είμαι εκεί να τον δω . Εκείνος σε όλα μου τα "σπουδαία" είναι εκεί. Ήθελα να ζήσω τον τερματισμό του..και τον έζησα... και ήταν σαν δικός μου τερματισμός.

Στα δρομικά πάντα ,αλλά πέρα από τα αθλητικά παπούτσια μου, και αυτή τη χρονιά γνώρισα και άλλους ανθρώπους.. ενδιαφέροντες, αξιόλογους, αλλά και αδιάφορους...ή "μικρούς". Ή άλλοι που ήταν αξιοσέβαστοι ξαφνικά "μίκρυναν". Με στενοχώρησαν όμως πολλοί..τουλάχιστον στην αρχή. Τώρα πια γίνανε τόσο μικροί χωρίς όμως να  ψηλώσω εγώ , που δεν έχω τη διάθεση να ασχοληθώ πια μαζί τους, έχω αφήσει τον μεγενθυτικό φακό που χρειάζεσαι πια για να τους δείς ,στην άκρη. Η ματαιοδοξία και η ηδονή του να ακούγεται το όνομα μας, να μας χειροκροτάνε ακόμα και για ψέματα, ή να χαϊδεύουν τα αυτιά μας, έκαναν έναν κενό και κακό άνθρωπο   από φούσκα,...απόστημα..που έσκασε και μόλυνε και γύρω υγιείς ιστούς.

Ακούσαμε παράλληλα και για έναν άθλο...αμφιβόλου αξιοπιστίας , Είπε μια παλιά αθλήτρια οτι τον έκανε και το δεχθήκαμε επειδή το είπε. Κανείς δεν εξέτασε το αν ή το πώς. Το είπανε στα κανάλια...σε εφημερίδες...χωρίς όμως επίσημους μάρτυρες και με πολλά κενά στην όλη ιστορία. Μέχρι και για στοίχημα με τον θάνατο διαβάσαμε..... Πολλοί το χειροκρότησαν..πολλοί όμως έσκασαν και στα γέλια...

Δυστυχώς υπάρχουν και αυτά.

Από την άλλη , άλλοι άνθρωποι σπουδαίοι..μεγάλοι στα δικά μου μάτια αν δεν διατήρησαν έστω την εικόνα τους , έγιναν ακόμα πιο μεγάλοι, πιο σπουδαίοι μέσα από τη σεμνότητα τους και τα επιτεύγματα τους ,τη προσέγγιση τους δίνοντας σε μένα και σε άλλους φαντάζομαι, παραδείγματα έμπνευσης ή συμπεριφοράς.

Αφήνω πίσω το 2010 με πολλές και έντονες στιγμές και αναμνήσεις στα δρομικά μου και τα έξω από αυτά. Για το 2011 όπως έγραψα και αλλού θέλω να είμαι πιο εγκρατής , να μην επηρεάζομαι από ασήμαντους και μικρότητες, θέλω τα καλύτερα για τους ανθρώπους μου, θέλω ό,τι αγαπώ να λάμπει. Να είμαι γερός, να με χαίρονται, να χαίρομαι.. να δίνω και να απολαμβάνω..Να βλέπω γέλια...δάκρυα χαράς...να συνεχίσουν να υπάρχουν οι άνθρωποι μου δίπλα μου, να υπάρχω και εγώ γι αυτούς..

Εύχομαι σε όλους τα καλύτερα.

Το 2011 ξεκίνησε...αρχίστε τη κούρσα σας ..προσεκτικά.

To τσιγάρο σε μάρανε..

2010-12-20T03:06:00.003+02:00

Περπατούσα σήμερα το μεσημέρι κοντά στο μεγάλο κατάστημα ηλεκτρονικών στη λεωφόρο Καβάλας. Δίπλα μου και λίγο μπροστά μου ένας τύπος γύρω στα 40 πάνω σε ένα ποδήλατο. Κανονικά ντυμένος, ζεστά για το κρύο , τη τσάντα του περασμένη στους ώμους...μια εικόνα που λίγο τη ζήλεψα. Η αλήθεια είναι πως παρόλο που η Αθήνα δεν είναι μια φιλική προς τα ποδήλατα πόλη.. συναντάς ολοένα και περισσότερους κάθε μέρα να το επιλέγουν σαν μεταφορικό μέσο πέρα από την ενασχόληση με αυτό με τη μορφή της άθλησης .

Λίγα μέτρα μπροστά μας πετάχτηκε από τη στροφή κάποιος γύρω στα 50, ψιλο-ψευτοκυριλέ ντυμένος, κρατώντας και στα δύο χέρια από δυο μεγάλες τσάντες από το υπερκατάστημα και ένα χαρτόκουτο ανάμεσα στη μασχάλη.. Περπατούσε στραβά και με γρήγορο βήμα από το βάρος αυτών που κρατούσε, ο ένας ώμος πιο ψηλά από τον άλλο , είχε να κάνει και το ζικ-ζακ ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.. μια εικόνα που την ολοκλήρωνε το τσιγάρο που κρεμόταν από τα χείλη του. Ελαφρώς γερμένο προς τα κάτω... με τη στάχτη να έχει φτάσει τους δυο πόντους μετά τη καφτρα , πράγμα που σήμαινε πως είχε να το τινάξει πολύ ώρα, ή πιο σωστά οτι το κρατούσε καθ αυτόν τον τρόπο αρκετή ώρα.. Το πρόσωπο του κόκκινο , εγώ πιστεύω οτι το πιο δύσκολο κομμάτι του ήταν που για πολύ ώρα ανάσαινε μόνο μαζί ή μέσα από το τσιγάρο αφού από μόνο του μαρτυρούσε όπως το περιέγραψα οτι ήταν αρκετή ώρα μαγκωμένο στα χείλη..

Τον κοιτάω ..δεν θα ήθελα με τίποτα να ήμουν στη θέση του (κάποτε κάπνιζα πάρα πολύ) . Βλέπω και τον τύπο με το ποδήλατο, στρίβει το τιμόνι προς το μέρος του..τον πλησιάζει , του ρίχνει το χαμόγελο του "καλά να πάθεις" και του λέει .."το τσιγάρο σε μάρανε" και συνέχισε χαμογελώντας. Ο δεύτερος δεν απάντησε συνέχισε το πιθανότερο προς το αυτοκίνητο του , να εναποθέσει τα ψώνια του.

Χαμογέλασα κι εγώ.. και μέσα μου και έξω μου... και άρχισα να συλλογίζομαι τα δικά μου..
Αυτοί που με γνωρίζουν πολύ λίγο πιστεύουν πως λογικά δεν θα έχω καπνίσει ποτέ στη ζωή μου. Η αλήθεια είναι πως η ενασχόληση με το τρέξιμο έπαιξε ρόλο στο να διακόπτω το κάπνισμα για μεγάλα χρονικά διαστήματα μέχρι να το διακόψω εντελώς .. με ντροπή θα το πω , μόλις τον τελευταίο χρόνο. Και κάπνιζα πολύ. Κυρίως από ευχαρίστηση. Ούτε εκτόνωση, ούτε δικαιολογία, το γούσταρα και στις καλές μου και στις κακές μου. Αυτό ήταν όλο.

Τα πρώτα χρόνια που έτρεχα ..τη συνήθεια αυτή ,την είχα και αυτή από κοντά..σιγά σιγά διαπίστωσα το αυτονόητο. Δηλαδή πως οι επιδόσεις μου γινόντουσαν καλύτερες όσο δε κάπνιζα έτσι ήρθε από μόνο του κάτι από τα δυο να το αφήσω πίσω και να βελτιωθώ στο άλλο.

Φανατικός αντικαπνιστής δεν είμαι, επιλογές είναι αυτές και όσο οι επιλογές του άλλου δεν ενοχλούν εμένα και όσο και ο απέναντι σέβεται τις δικές μου επιλογές , τότε τα πάμε καλά.

Ένας καλός μου φίλος , αρκετά μεγαλύτερος από μένα ο οποίος κάπνιζε πάνω από 3 πακέτα για πολλά χρόνια και πλέον ασχολείται και αυτός με το τρέξιμο και τον αθλητισμό γενικότερα, στα επιχειρήματα του για να το σταματήσω κι εγώ είχε την εξής πρόταση. "Αρκεί να θυμηθείς πόση αηδία ένιωσες τη πρώτη φορά". Αυτό λέω κι εγώ σήμερα σε κάποιον που μου λέει οτι δεν μπορεί να το σταματήσει.

Θυμάμαι πολλά σε σχέση με το τσιγάρο, με μένα, με το τρέξιμο μου. Θυμάμαι πόσο πολύ ήθελα να καπνίσω τη μέρα που γεννιόταν η κόρη μου , αλλα δέν το έκανα για έναν μόνο λόγο. Δεν ήθελα στη πρώτη της επαφή με τον πατέρα της, ακόμα και σαν βρέφος που ήταν, να μύριζε η ανάσα μου σαν τασάκι.. Ήθελα να είμαι σε όλα μου περιποιημένος.. Σαν τον έφηβο που πάει στα πρώτα του ραντεβού. Δεν ήθελα να της μυρίζω άσχημα, η ανάσα μου, ακόμα και αν δεν ήταν σε θέση να το αντιληφθεί.

Θυμάμαι συναθλητές με έκπληξη να με συναντούν στον δρόμο με το τσιγάρο στο χέρι, πόσο μάλλον μετά από κάποιον "καλό" αγώνα μου και τη ντροπή μου γι αυτή την ατυχία ..να με βλέπουν να καπνίζω. Έχω να θυμάμαι πολλά αλλά αυτά είναι παραδείγματα προς αποφυγή.

Συμπερασματικά είμαι πολύ καλύτερα τώρα που δεν καπνίζω που η ανάσα μου δε μυρίζει τσιγάρο, που απολαμβάνω τα οφέλη της άσκησης χωρίς μια βλαβερή συνήθεια να μου τα παίρνει πάλι πίσω.
Από την άλλη , είναι χρέος που έχουμε όλοι προς τον εαυτό μας.. να προσέχουμε το σώμα μας, τη πνευματική και σωματική μας υγεία..

Θυμάμαι ακόμα τους δύο που είδα το πρωί και την ατάκα που με έκανε να τα γράψω όλα αυτά. Πρίν λίγα χρόνια μπορεί να την έλεγε και σε μένα..

Το τσιγάρο σε μάρανε....

Σπάρταθλον 2010.. (το δικό μου Σπάρταθλο)

2010-10-28T11:02:00.010+03:00

Για την ιστορία του Σπαρτάθλου, έγραψα δυο λόγια στη προηγούμενη δημοσίευση μου. Τι πώς γιατί, τις δυσκολίες του και άλλα. Η πρόθεση μου για το κείμενο εδώ δεν είναι να καταλήξει σαν ένα κουραστικό ρεπορτ του αγώνα..αλλά να καταθέσω τα συναισθήματα μου γι αυτόν..από πριν, κατά τη διάρκεια , αλλά και μετά το τέλος του..

Σίγουρα μιλάμε για τον δυσκολότερο αγώνα υπεραποστάσεων του είδους του, που στους περισσότερους δρομείς τέτοιων αγώνων σε όλο τον κόσμο η συμμετοχή και κυρίως ο τερματισμός του από μόνος του είναι ένας από τους μεγαλύτερους αγωνιστικούς τους στόχους.

Χιλιάδες χιλιόμετρα ταξίδι.. δρομείς από χώρες από όλο τον πλανήτη για να φύγουν από κάτω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης και μέσα σε 36 ώρες να φτάσουνε στη Σπάρτη να αγγίξουνε στον τερματισμό τους το άγαλμα του Λεωνίδα . Αγώνας που σχεδόν μόλις ο ένας στους τρεις κάθε χρόνο φτάνουνε στο τέρμα του.

Δε μπορώ να προσδιορίσω πότε μου πέρασε από το μυαλό για πρώτη φορά η ιδέα του Σπαρτάθλου ..αλλά σίγουρα τη πρώτη φορά όπως μπήκε βγήκε. Για το Σπάρταθλο πρώτη φορά άκουσα πριν λίγα χρόνια..δεν έτρεχα καλά καλά ακόμα, όταν κάποιος μου έδειξε έναν δρομέα που έτρεχε αργά με ένα παγούρι στο χέρι για πολλές ώρες μέσα στο πεδίο του Άρεως.
"Τον βλέπεις αυτόν..αυτός φίλε μου είναι σπαρταθλητής!" Σπαρταθλητής; εγώ μέχρι τότε ήξερα μόνο οτι υπάρχει ένας (ούτε αυτόν δεν ήξερα καλά καλά) Κούρος που τρέχει μέχρι τη Σπάρτη και πολύ μακρύτερα... Πέρασε ο καιρός...μπήκα κι εγώ στο τρέξιμο σιγά σιγά αλλά όχι όμως για τέτοια πράγματα... Ήδη γνώρισα και τον Αδάμ (τον σπαρταθλητή που μου δείχνανε πιο πάνω )πού έτρεχε πάντα με ένα μπουκάλι στο χέρι...έμαθα από αυτόν πράγματα , πιο μετά ένας δύο αγώνες παραπάνω απο την απόσταση του μαραθωνίου, αργότερα ..100χμ....170χμ...είχε μπει στο μυαλό μου.

Την ιδέα του Σπαρτάθλου όμως την αντιμετώπιζα και με έναν μικρό φόβο.. Είχα ακούσει από πολλούς πολλά..αληθινά ή υπερβολές που το μεγάλωναν μέσα μου. Επίσης ο μικρός αριθμός των ελλήνων που τον έχουν τερματίσει ...ενίσχυε το φόβο και τον σεβασμό μου για αυτόν τον αγώνα. Έτσι παρόλο που τηρούσα τις προϋποθέσεις για τη συμμετοχή μου από το 2007..ήθελα να το νιώθω οτι είμαι έτοιμος σε όλα, για να τρέξω για να τερματίσω. Πέρσι ένιωθα οτι ήμουν σε αυτή τη κατάσταση , αλλά τις μέρες του αγώνα γεννιόταν η κόρη μου. Δεν υπήρχε θέμα....αγώνες κάθε χρόνο παντού. Το παιδί σου μια φορά γεννιέται..προτίμησα να μη μπω. Τα σκέφτομαι όμως τώρα και λέω οτι μάλλον ούτε πέρσι είχα την εμπειρία που χρειαζόταν και που απέκτησα μέσα σε ένα χρόνο από άλλους μεγάλους αγώνες για να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες που συνάντησα στο Σπάρταθλο οπότε ίσως ήταν καλύτερα που περίμενα ακόμα έναν χρόνο.

Ήθελα πολύ όχι μόνο να τερματίσω το Σπάρταθλο..αλλά αυτό να γίνει με τη πρώτη μου προσπάθεια. Άρα όλο αυτό έπρεπε να γίνει προσεκτικά. Με εφόδια συμβουλές και οδηγίες από εμπειρότερους δρομείς, έλληνες και ξένους φίλους που έχω γνωρίσει σε αγώνες. Με την εμπειρία από παλαιότερα παθήματα σε πολύωρους αγώνες όπου αν δεν πάθεις δεν θα μάθεις, με τη δική μου χιλιομετρική προπόνηση και με τη θετική ενέργεια ,ευχές και εμψύχωση από φίλους από όλους τους χώρους που κινούμαι, βρέθηκα κάτω από την Ακρόπολη ανάμεσα σε ένα πολύχρωμο πλήθος δρομέων από διάφορες χώρες, περιμένοντας το σύνθημα για την εκκίνηση του μεγάλου αγώνα.

Εκτός τους υπόλοιπους δρομείς , πολύς κόσμος , πολλοί θεατές, φίλοι δρομέων και δικοί μου φίλοι πριν ακόμα ξημερώσει , κι αυτοί κάτω από την Ακρόπολη. Φίλοι μου από το τρέξιμο, από τη παλιά μου γειτονιά, από τη νέα μου γειτονιά, φίλοι άλλοι, η μητέρα μου, η Μαρία , ο Δημήτρης. Η Μαρία και ο Δημήτρης μαζί πάντα με τη κόρη μου, ήταν και το πλήρωμα υποστήριξης στον αγώνα μου στα σημεία -σταθμούς που επιτρέπει η διοργάνωση να βοηθήσουν τον αθλητή, (τρόφιμα , ρούχα).

Φωτογραφίες ..πολλές με πολλούς φίλους. Μια όμορφη φασαρία από τις ομιλίες μεταξύ δρομέων και φίλων τους σε διάφορες γλώσσες.. Μια νευρικότητα... Αστεία να κρυφτεί αυτή η νευρικότητα.. Τρώω τα μακαρόνια μου που δε μπόρεσα να φάω νωρίτερα στο σπίτι ,πάνω σε μια πέτρα...γελάω με τους φίλους.. Πολλά γέλια..πολλοί φίλοι..κρυμμένη νευρικότητα για τον αγώνα...

Πολύς κόσμος έλαμπε που μου μιλούσε..αυτό μου έδωσε φοβερή δύναμη. Αργότερα, μετά τον αγώνα μου είπανε πως έλαμπα κι εγώ..

Πλησιάζει η ώρα..τελευταίο τσεκάρισμα στα πράγματα μου..οι ζώνες μου.. κάθε τσέπη κάτι διαφορετικό ( κάψουλες ηλεκτρολύτες... βαζελίνη..παυσίπονα..χάπια για το στομάχι..κρέμες..τσιρότα..και η ελπίδα να είναι αχρείαστα τα περισσότερα). Το υδροδοχείο μου.. γεμάτο..το κινητό μου στεγανοποιημένο..όλα έτοιμα.

Σε λίγο εκκίνηση ..ένα πολύχρωμο σύνολο από τους δρομείς απέναντι από αμέτρητες φωτογραφικές μηχανές..όλοι την ώρα τα φλας .

10 -9 -8 ...3-2-1..Ένα ανθρώπινο ποτάμι ξεχύνεται στον πεζόδρομο για να βγουν στον κεντρικό δρόμο...με σκοπό όλοι να αγγίξουνε τον Λεωνίδα..

Γνωστοί και άγνωστοι μας χαιρετάνε..διαβάζω δυο χείλη.."καλή επιτυχία"...

Ο αγώνας μου έχει ξεκινήσει...

Στο μυαλό μου έχω πολλές συμβουλές.. η πιο σημαντική .." ξεκίνα αργά"...με περνάει τόσος κόσμος που έχω την εντύπωση πως με περάσανε όλοι. Κοιτάω πίσω.."λαός"..άρα μπορώ και πιο αργά. Αν και είμαι προβληματισμένος για το αν είναι σωστό ..κόβω λίγο και βλέπουμε.. Αναγνωρίζω πού και πού δρομείς που έχω συναντήσει σε άλλους μου αγώνες στο εξωτερικό..ακόμα είναι νωρίς... που και πού συναντάω και ανταλλάζουμε πειράγματα με κανέναν έλληνα συναθλητή....

Η Μαρία και ο Δημήτρης φύγανε πίσω για το σπίτι. Να φάει η Βασιλική να τη φροντίσουν και μετά να ξεκινήσουν να με βρούνε. Ραντεβού στη Κόρινθο.. Μέχρι εκεί κουβαλάω επάνω μου οτιδήποτε μπορεί να χρειαζόμουν και ακόμα περισσότερα..

Στη διαδρομή μέχρι τη λεωφόρο Καβάλας ..φίλοι χειροκροτάνε..εμψυχώνουν...ενώ οι οδηγοί που περιμένουν να περάσουμε ..κορνάρουν εκνευρισμένοι.

Τρέχω πάνω στη διαδρομή που ακολουθώ κάθε μέρα για να πάω στη δουλεία μου..στη σκέψη αυτή χαμογελάω... παρακάτω συναντώ έναν φίλο τον Δημήτρη, τρέχει κι εκείνος τον αγώνα του. Αποφασίζουμε να συνεχίσουμε λίγο παρέα... λίγο τον ακούω λίγο χάνομαι στις σκέψεις μου.

Κάθε 3 -4 χιλιόμετρα τραπεζάκια ανεφοδιασμού..νερά, ισοτονικά, σνακς...στα πεταχτά πίνουμε κάτι αν και στο δικό μου πλάνο τήρησα αυστηρά κάθε 20 λεπτά να πίνω από το υδροδοχείο μου μια δυο γουλιές..όταν άδειαζε το ξαναγέμιζα..Χαπάκια ηλεκτρολύτες...μαγνήσιο ..σπιρουλίνα (!) σε χρονικά διαστήματα που είχα από πριν καθορίσει. Έτσι πήγε μέχρι τέλους.

Ένα δυο τηλεφωνήματα από τη Μαρία ..αν είμαι καλά και οτι σε λίγο θα ξεκινούσανε.. Με ενοχλεί λίγο το πόδι μου χαμηλά..ίσως να ήταν ιδέα μου..δε λέω τίποτα. Βεβαιώνω οτι είμαι καλά .. τους ζητάω να μη τρέχουν στον δρόμο και να μην αγχώνονται για μένα μέχρι να βρεθούμε.

Σε κάποιο σταθμό μου δίνεται η εντύπωση οτι παραπάμε αργά με τον Δημήτρη...εκεί κάπου χωρίσαμε...το κινητό μου μηνύματα συνέχεια..βάλε βγάλε ..χάλασε το φερμουάρ από τη ζώνη...αποφάσισα να τα κοιτάω μαζεμένα μετά από κάποια ώρα αντί να χάνω χρόνο κοιτόντας το κάθε φορά που χτυπάει...

Συνεχίζω χαμένος στις σκέψεις μου... ο Φειδιππίδης...ο άθλος του... τί έκανα εγώ εκεί...ο ενδεχόμενος τερματισμός μου.. ακόμα είναι νωρίς..

Κάποια στιγμή με περνάει ένα αυτοκίνητο..μου κορνάρει..είναι οι δικοί μου. Στον επόμενο σταθμό με περιμένουν... Βλέπω τη κόρη μου!! Της φωνάζω αλλά έπρεπε να βγάλω το καπέλο μου για να με γνωρίσει..Γελάει.. Λέω στον σταθμό..τη βλέπετε; είναι η κόρη μου!!! Σίγουρα λάμπω..

Δε θα κάτσω να αραδιάσω πόσους ποιους συνάντησα στο αγώνα.. τι είπαμε και λοιπά..θα πάρει πολύ χώρο Συνέβησαν ωραία πράγματα με έλληνες και ξένους συναθλητές και τους συνοδούς...έχουν ενδιαφέρον αλλά το κείμενο θα τραβήξει πολύ..Είναι κάποιοι από τους αθλητές που τρέχαμε εκεί που αν και δεν είχαμε ποτέ πολλά πολλά είχαν τον σεβασμό μου για πολλούς λόγους.. Μερικοί από αυτούς μέσα από τον αγώνα ανέβηκαν σκάλες πιο ψηλά..Ο Απολλώνιος.. ..μια κουβέντα του ..μια κουβέντα της γυναίκας του στις τελευταίες ανηφόρες..

Δεν υπάρχουν λόγια μετά από αυτό..μόνο σεβασμός...

Συνεχίζω από εκεί που έμεινα πριν. Σε κάθε σταθμό οι δικοί μου.. Η Βασιλική ακόμα ξύπνια, τη κρατάει μία ο νονός της ο Δημήτρης, μία η Μαρία..Με εμψυχώνουν κάθε φορά.. θέλω κι εγώ να δείχνω καλά , μην τους απογοητεύσω.. Ζούνε και αυτοί τον αγώνα του Σπαρτάθλου από το δικό τους πόστο ..είναι εκεί για να βγει ο δικός μου αγώνας...μόνο γι αυτό. Τους οφείλω να βλέπουν οτι όλα πάνε καλά.. Ήδη έχω πάρει ένα παυσίπονο..δεν με ενοχλεί τίποτα πια ,άρα δεν τους λέω ψέματα ..Όλα είναι καλά..

Στον πρώτο μεγάλο σταθμό..πολύς κόσμος... πολλά τραπεζάκια..φωτογράφοι.. κάμερες,φίλοι,πολύς κόσμος. Βλέπω τον Αδάμ ενώ τον είχα προσπεράσει στέκεται εκεί με τον κόσμο ..έχει αλλάξει ρούχα.."Όχι ρε γαμώτο"η σκέψη μου. "Τι κάνεις εσύ εδώ;" τον ρωτάω... "Δεν ήμουν καλά ρε Γιώργο..σταμάτησα πιο πριν". Απογοητεύτηκα... στεναχωρήθηκα.. Ειδικά για τον Αδάμ ..ήθελα και φέτος να τερμάτιζε όπως τις άλλες χρονιές ...επειδή θα τερμάτιζα κι εγώ..στην πρώτη μου φορά τον ήθελα κοντά μου.. δεν το είχα πει πουθενά αυτό.. Για το Σπάρταθλο τις περισσότερες εικόνες , περιγραφές τις είχα από τον Αδάμ..

Είσαι μια χαρά ,μου λέει,φύγε. Μιλάμε λίγο με τα παιδιά και φεύγω πάλι..

Τρέξιμο λίγο μόνος , λίγο με κάποιον δίπλα , κάποιον λίγο πιο πίσω,λίγο πιο μπροστά.. οι ώρες περνάνε.. Σε διάφορα χωριά ο κόσμος χειροκροτάει..εμψυχώνει.. αλλού παιδάκια ζητάνε αυτόγραφα..Δεν είναι για μένα να υπογράφω αυτόγραφα..προσπαθώ να περάσω διακριτικά.. Το πείσμα τους να μαζέψουν όσες πιο πολλές υπογραφές μπορούσαν τα έκανε ακόμα και με τα ποδήλατα τους να ακολουθούν τους δρομείς για να αφήσουν ένα σημάδι στο μπλοκάκι τους. Τελικά άφησα σε πολλά παιδάκια από μία μουτζουρίτσα στο μπλοκάκι. Όμως χωρίς να νιώθω σπουδαίος η ικανοποίηση στα πρόσωπα τους η λάμψη στα μάτια τους..γύριζαν πίσω σε μένα σαν ανταμοιβή μέσα από τη χαρά τους από τη βιαστική γραμμή με το μολύβι. Προσγειωμένα όμως πάντα...

Σκέψεις ..ο Φειδιππίδης.. η ιστορία..προσπάθεια να φανταστώ πώς μπορεί να ήταν τα τοπία εκείνη την εποχή... Με φαντάζομαι να τρέχω τότε.. Πουθενά άσφαλτος και τσιμέντο. Ελιές..βελανιδιές...φύση φιλική. Στο μυαλό μου αυτά...νιώθω παράλληλα το σώμα μου πολύ καλά..η λέξη σπαρταθλητής κάθεται στο μυαλό μου και με περνάει ένα ρίγος. Ακόμα νωρίς.. Συναντιέμαι με πολλούς αθλητές ...τελικά γίναμε μια παρέα από τέσσερις έλληνες.. Για πολλές ώρες , μέχρι αργά το βράδυ ..τρέχουμε μαζί. Τη βροχή μαζί τη φάγαμε.. Όλοι μαζί κουβέντα ..και παράλληλα, κρίνοντας από τα δικά μου, καθένας στις σκέψεις του..

Κάποιες στιγμές χωρίζαμε κάποιες συναντιόμασταν πάλι. Έχει νυχτώσει.. Στο μυαλό μου είναι η Μαρία ο Δημήτρης και η Βασιλική. Σίγουρα θα νυστάζουν σκέφτομαι..ήδη νύσταζα κι εγώ. Για τη Βασιλική, τη φανταζόμουν να κοιμάται μέσα στο καρεκλάκι της στο αυτοκίνητο. Μας φαντάζομαι ενώ τρέχω να έχει μεγαλώσει και να της τα περιγράφω. ΄

Η νύχτα δύσκολη. Το βουνό, η νύστα. Στο μυαλό μου η εικόνα μου να αγγίζω το άγαλμα του Λεωνίδα.. Στο κινητό μου ένας άλλος Δημήτρης μου στέλνει μηνύματα εμψυχωτικά. Παρακολουθεί τον αγώνα από το ίντερνετ και ξέρει που είμαι κάθε φορά. Σπαρταθλητής ήδη ο Δημήτρης δεν έτρεχε φέτος, αλλά με τον τρόπο του ήταν κι εκείνος, εκεί δίπλα σε πολλούς αθλητές. Σκέφτομαι τη πορεία μου στον χώρο..πώς έφτασα από το τρέξιμο του σαββατοκύριακου στο πάρκο πρίν 6 χρόνια , να προσπαθώ να τερματίσω το Σπάρταθλο φέτος. Θυμάμαι αγώνες..μικρούς..μεγαλύτερους..το πρώτο μου 100αρι..τη πρώτη μου φορά που έτρεξα 200χιλιόμετρα. Οι αναμνήσεις από παλαιότερους αγώνες και από τα καλοκαιρινά μου τρεξίματα στην Ικαρία ενισχύουν την αυτοπεποίθηση μου , αλλά ακόμα είναι νύχτα.

Τρέχω το Σπάρταθλο..στη σκέψη αυτή ανατριχιάζω και εμψυχώνομαι.Είτε είμαι μόνος μου είτε με τα άλλα παιδιά. Νυστάζω..νιώθω πια και τις φουσκάλες μέσα στα παπούτσια μου ,αλλά είμαι χαρούμενος. Στους μεγάλους σταθμούς η Μαρία ο Δημήτρης με εμψυχώνουν..τσάι , καφές..αλλά κι εκείνοι πια φαίνονται κουρασμένοι. Σκέφτομαι οτι τώρα είναι πιο κουραστικό γι αυτόυς από ότι για μένα, γιατί στη τελική..εγώ έχω και κάτι να κάνω να με κρατάει απασχολήμένο. Σε κάποιο σταθμό ψιλοκοιμήθηκαν ...ανακουφίστηκα λίγο. Μακάρι να κοιμηθούν αρκετά. Είχαμε ακόμα ώρες μπροστά μας. Η Βασιλική στο καρεκλάκι της..κοιμάται..τόσο γλυκά.

Τους αφήνω να κοιμούνται και συνεχίζω..

Ξημέρωσε. Η νύστα απερίγραπτη. Με πιάνω να παραπατάω και να κλείνουν τα μάτια. Εδώ τα πράγματα δυσκόλεψαν αρκετά, αρχίζω να μην ελέγχω τα βήματα μου από τη νύστα .Μου κορνάρει ένα αυτοκίνητο κάποια στιγμή. Ήταν ο Δημήτρης και η Μαρία. Κοιτάω τα μάτια του Δημήτρη.. μου έκανε νόημα να ζωηρέψω αλλά στα μάτια του είδα την αγωνία του για το πώς θα συνεχίσω. Εγώ ήθελα να με βλέπουν καλά όχι έτσι. Όμως γι αυτά τα δύσκολα επέλεξα τη γυναίκα μου και τον Δημήτρη. Αυτούς τους εμπιστεύομαι να με δουν στα δύσκολα μου...και κυρίως για τα δύσκολα μου τους ήθελα εκεί. Στον επόμενο μεγάλο σταθμό ζήτησα να κοιμηθώ 10 λεπτά.. Αυτό το έκανα και το βράδυ σε κάποια σημεία..σε μένα αυτό πιάνει και σηκώνομαι συνεχίζω φρέσκος.

Τρέχω..δεν το πιστεύω όμως ακόμα..τρέχω στο Σπάρταθλο! Όσες φορές και να το είπα από μέσα μου ..δεν το πίστευα. Σπάρταθλο , ρίγος..συναισθήματα. Θα φτάσω στη Σπάρτη και θα αγγίξω το άγαλμα του Λεωνίδα μπροστά στη Μαρία, τη Βασιλική, τον Δημήτρη, αλλά και τη μητέρα μου που ήδη έχει πάει στη Σπάρτη..μόνο και μόνο για να με δει εκεί. Όχι μόνο να με δεί, να με δεί να τερματίζω. Ήταν σίγουρη από πρίν. Σκέψεις για τη μητέρα μου..πόσο καμαρώνει για μένα. Πόσα έχει τραβήξει από μένα..της αξίζει να την κάνω να φουσκώνει απο καμάρι. Προσπαθώ γι αυτό. Τώρα προσπαθώ μέσα απο τον αγώνα μου .

Τελευταίες ανηφόρες... Κούραση..φουσκάλες στα πόδια από τα χιλιόμετρα και απο τη νυχτερινή βροχή. Ο μόνος λόγος που δεν άλλαξα ούτε κάλτσες στον αγώνα ήταν απο τον φόβο μη με αποκαρδιώσει το θέαμα απο τα πέλματα μου. Αν βέβαια γινόταν αβάσταχτο θα άλλαζα.

Περπατάω στην ανηφόρα και πίσω μου κάποιος τρέχει ανάλαφρα..άνετος. Ο Απολλώνιος..Δεν θα σταματήσεις, μου λέει. Θα ρθεις στην Σπάρτη δεν θα σταματήσεις. Η φωνή του είχε μια σιγουριά και ήταν ταυτόχρονα μια συμβουλή ένα σπρώξιμο στην ανηφόρα. Συνεχίζει στον ρυθμό του. Τον Απολλώνιο τον ανέφερα και πιο πάνω. Δε χρειάζεται να πώ περισσότερα. Μόνο σεβασμός.
Οι ανηφόρες τελειώσανε και η ψυχολογία μου έχει πάρει πάλι τα πάνω της. Τρέχω γρήγορα και δεν έχουν μείνει ούτε 20 χιλιόμετρα. Προσπερνάω πολλούς δρομείς νιώθω δυνατός. Σε κάποιον απο τους τελευταίους σταθμούς, αλλάζω πάλι τη μπλούζα μου. Ήθελα να τερματίσω με τη μπλούζα με τη φωτογραφία της κόρης μου στη πλάτη. Ήθελα να τη δούν όλοι. Έχω πάντα τη πρώτη της πιπίλα πάνω στα ρούχα μου στους αγώνες από όταν γεννήθηκε. Η κόρη μου , είναι για μένα τα πάντα. Ήθελα να αγγίξω το άγαλμα μπροστά της. Μπορεί κάποτε να είναι περήφανη γι αυτό...μπορεί βέβαια να της είναι και αδιάφορο.

Κάποιος ξένος αθλητής μπροστά μου τρέχει εξίσου πολύ γρήγορα..θέλω να τον φτάσω. Μετά απο 30 τόσες ώρες τρέξιμο..αυτός ήταν ο πρώτος που ήθελα να φτάσω. Είχε δυνάμεις και είχα κι εγώ. Έφτασα δίπλα του...να τρέξω λίγο δίπλα σου; του λέω. Ναι γιατί όχι. Συστηθήκαμε..ο John απο την Ιρλανδία. Μου πρότεινε κι εκείνος να ακολουθήσουμε αυτον το ρυθμό μέχρι το τέλος. Συμφωνήσα και συνεχίσαμε μιλόντας για διάφορα. Ξανά κορνάρισμα.. Η Μαρία , ο Δημήτρης η Βασιλική. Θα τα πούμε παρακάτω τους φωνάζω..συνεχίζουν. Συνεχίζουμε κι εμείς τον ρυθμό μας ..μέχρι που μου λέει.. Κοίτα, θα πάμε μαζί μέχρι το άγαλμα , αλλά εκεί να περάσεις μπροστά μου για να σε δουν οι φίλοι σου και η οικογένεια σου. Σοκαρίστηκα. Αυτό και αν δείχνει μεγαλείο ψυχής και συναδελφικότητα... Όμως δεν δέχτηκα..του πρότεινα ή να τερματίσουμε μαζί ή να περάσει μπροστά μου. Αυτό ήταν το σωστό. Αυτός με τράβηξε. Τόσα χιλιόμετρα τρέξαμε παρέα..μιλήσαμε για πολλά. Από την οικονομία στην Ιρλανδία μέχρι τη μπύρα που θέλαμε να πιούμε στον τερματισμό...

Φτάσαμε στη πόλη της Σπάρτης. Κόσμος στα μπαλκόνια..στους δρόμους .Μας χειροκροτάνε, είμαστε οι δυό μας δίπλα δίπλα . Λίγο πριν τη τελική ευθεία του δίνουν από το όχημα που τον συνόδευε τη σημαια της χώρας του και τη ρίχνει στους ώμους του. Φτάνουμε. Πιτσιρίκια με ποδήλατα τρέχουν μπροστά μας να δώσουν την είδηση οτι φτάνουν δυο δρομείς. Στρίψαμε στη τελική ευθεία. Μακριά μπροστά μας το άγαλμα. Μέχρι εκεί παντού κόσμος. Μας χειροκροτάνε. Μας φωνάζουν. Συγκίνηση. Ακράτητη συγκίνηση..Κλαίω προσπαθώ να το κρύψω..πλέον δε κρύβεται.Κλαιω κανονικά.

Βλέπω πολλούς γνωστούς.. ψάχνω όμως με το βλέμμα τους δικούς μου καθώς φτάνουμε στο άγαλμα. Ξεχωρίζω τον Αδαμ κάποια μέτρα μπροστά απο το άγαλμα..με έχει δει του φωνάζω.. Φωνάζω δυνατά, "ΑΔΑΜ!!! ΚΟΙΤΑ ΜΕ!!! ΚΟΙΤΑΞΕ ΜΕ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ...ΚΟΙΤΑ ΜΕ...ΕΦΤΑΣΑ ΣΤΗ ΣΠΑΡΤΗ ΑΔΑΜ!!" Είναι συγκινημένος ..το βλέπω..είναι συγκινημένος για μένα.

Κλαίω σαν παιδί ..δάκρυα κανονικά..συναισθήματα απερίγραπτα. Με αγκαλιάζει και με αφήνει αμέσως να συνεχίσω. Λίγο πίσω του η μητέρα μου κρατάει τη Βασιλική και η Μαρία βαστάει τη κάμερα. 3-4 μέτρα έμειναν.. Πλησιάζω τη μητέρα μου και αντί να τερματίσω μπροστά στη κόρη μου έκανα κάτι καλύτερο. Τη πήρα αγκαλιά και ανεβήκαμε ΜΑΖΙ στο άγαλμα. Ο John περίμενε καθώς σήκωνα τη Βασιλική για να ανεβούμε παρέα. Αυτός με τη σημαία ..εγώ με τη κόρη μου.. Κλαίω.. Δε θέλω να με βλέπει όμως το παιδί μου να κλαίω...και την άφησα πάλι στη γιαγιά της.
Φωτογραφίες με τον John. Λίγο πριν κατέβω ένας άλλος φίλος μου ο Ζιλ απο τη Γαλλία. Με αγκαλιάζει με φιλάει ..Όλο το χειμώνα μου έδινε συμβουλές μεσω μέηλ για το Σπαρταθλο. Ο Ζίλ γνωρίζει και αυτός τη Βασιλική από τότε που ήταν στη κοιλιά της μητέρας της. Η φωτογραφία μας τώρα είναι στο σαλόνι μου.

Ο Janos άλλος φίλος μου, απο την Ουγγαρία με αγκαλιάζει..έχει φτάσει 40 λεπτά περίπου πριν απο μένα. Είχα τη τιμή να φιλοξενήσω την οικογένεια του που ήρθαν για τον αγώνα του, στο σπίτι μου..ενισχύοντας μια φιλία που άρχισε πριν 3 χρόνια σε έναν αλλο αγώνα στην Ολλάνδία . Ο γιός του και η γυναίκα του με εμψύχωσαν πολλές φορές τη προηγούμενη μιάμιση μέρα.

Συγκίνηση..Τερμάτισα το Σπάρταθλο. Μπροστά στη μητέρα μου, τη γυναίκα μου, τη κόρη μου, τους φίλους μου. Το πιο σημαντικό..το έκανα για μένα και ήταν εκεί να με δούν χαρούμενο , συγκινημένο. 34 ώρες και μερικά λεπτά τρέξιμο και το βραβείο μου, δύο γουλιές νερό απο τον ποταμό Ευρώτα και ένα στεφάνι απο κλάδο ελιάς. Αυτό είναι το βραβείο ..από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Όμως αυτό που κερδίζεις μέσα σου είναι το μεγαλύτερο βραβείο του κόσμου.

Θέλω να κάτσω μόνος μου..να κλάψω..να εκτονωθεί όλο αυτό το συναίσθημα από μέσα μου. Με τραβάει μια κυρία στη τέντα με τους γιατρούς και το παραϊατρίκό προσωπικό. Είμαι καλά της λέω. Μου λέει οτι ολοι πανε από κει μετα τον αγώνα. Μου παίρνουν αίμα , μου βγάζουν τα παπουτσια. Τα πόδια μου χάλια.Παρακάλεσα να μη μου σκάσουν τις φουσκάλες..να τα περιποιηθώ εγώ αργότερα. Ρώτησαν αν ήθελα κάτι άλλο. "Μια μπύρα σας παρακαλώ.."

Γυρίζω στους δικούς μου..με τα παντοφλάκια που μου δώσανε και τη μπύρα.. Βλέπω πάλι φίλους..συγχαρητήρια ..χειραψίες..πολλά μαζεμένα. Ο Αδαμ με σφίγγει τόσο δυνατά στην αγκαλιά του..."τερμάτισε" μαζι μου το Σπαρταθλό φέτος..
Πηγαδάκια με άλλους δρομείς και χειροκροτήματα στους δρομείς που καταφτάνουν..
Χαίρομαι χειροκροτώ την Hellen απο την Εστονία ,..τερματίζει τον αγώνα χέρι χέρι με τον πατέρα της.. τους καμαρώνω

Πολλές εικόνες..όμως η κούραση είναι μεγάλη..φεύγουμε για το ξενοδοχείο.
Πεινάω αλλά δεν έχω κουράγιο να φάω κάτι, θέλω να κοιμηθώ..

Στο δωμάτιο εγώ και η Μαρία θέλουμε να κοιμηθούμε ενώ η Βασιλική..θέλει να παίξει..έχουμε πλάκα. Τελικά πέσαμε και οι τρείς ξεροί.. Γύρω στις τέσσερις τη νύχτα ξύπνησα από τη πείνα..έφαγα κάτι που είχαμε αγοράσει..και έκατσα λίγο στο μπαλκόνι. Τα φέρνω στο μυαλό μου..και δακρύζω.. είναι τόσα πολλά , τόσο φρέσκα..

Τα "επινίκια" των επόμενων ημερών.
Μηνύματα ..τηλεφωνήματα..πολλά συγχαρητήρια. Κάποιοι φίλοι χρησιμοποιούν βαριές λέξεις για να δείξουν αυτο που νιώθουν ή κατι τέτοιο. Τερμάτισα το Σπάρταθλο..όλα πήγαν όπως τα φανταζόμουν ίσως και καλύτερα. Είμαι χαρούμενος..καμαρώνω μέσα μου. Η παγίδα όμως είναι εκεί που παρασύρεσαι και αρχίζεις τις φανφάρες.

Είδα μέχρι και ανεπίσημη βράβευση και τίτλους όπως "ηρωίδα" κτλ σε αθλήτρια , επειδή στην ουσία μπήκε στον αγώνα αλλά δεν τον τερμάτισε. Δηλαδή αν τον τερμάτιζε θα χτίζαμε άγαλμα; Σίγουρα αξίζει σεβασμός στην προσπάθεια κάθε αθλητή αλλά πρέπει να κρατάμε και τη μπάλα χαμηλά.

Ήρωας; όχι. Αν εγώ στα 34 μου αρτιμελής αποδεχτώ τέτοιους τίτλους τότε τι είναι ο 75χρονος που τερμάτισε φέτος, ή άλλοι αθλητές, και φέτος και αλλες χρονιές με προβλήματα όρασης και κινητικά προβληματα, σπαρταθλητές και αυτοι; Είμαι χαρούμενος. Είμαι γεμάτος.. Οι δικοί μου άνθρωποι ήταν κοντά μου, χαρούμενοι. περήφανοι εκείνοι για μένα .

Σε κάθε μεγάλο αγώνα στον τερματισμό σου σε περιμένουν ο προσωπικός σου θρίαμβος, μια "λύτρωση" ..ανάταση ψυχής.

Το μόνο σίγουρο όμως για το Σπάρταθλο είναι πως όταν τερματίσεις στη Σπάρτη...μέσα σου είσαι διαφορετικός απο αυτός που ήσουν όταν ξεκίνούσες..

Να είμαι καλά θέλω..να μπορέσω , να μπορώ ,να το κάνω και άλλες φορές.......

ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ ( ..μερος πρωτο..η ιστορια ..)

2010-10-03T16:07:00.005+03:00

"Ω ,Λακεδαιμόνιοι, οι Αθηναίοι σάς παρακαλούν να τους στείλετε βοήθεια και να μην αφήσετε να πέσει σκλαβωμένη στα χέρια των βαρβάρων η αρχαιότερη πόλη της Ελλάδας. Διότι, να, τώρα η Ερέτρια είναι υπόδουλη και η Ελλάδα έχει γίνει ασθενέστερη αφού έχασε μια πόλη αξιόλογη".

Αυτό ήταν σύμφωνα με τον Ηρόδοτο το μήνυμα που μετέφερε ο Αθηναίος ημεροδρόμος Φειδιππίδης προς τους άρχοντες της Σπάρτης...

Βρισκόμαστε στο 490π.Χ. Λίγο πριν τη μάχη του Μαραθώνα....

Οι Περσικές τριήρεις ήδη έχουν ανοίξει πανιά προς το Αιγαίο για να εκτελέσουν τη διαταγή του μεγάλου βασιλιά , δηλαδή να υποδουλώσουν την Αθήνα και την Ερέτρια και να του φέρουν ενώπιον του τους κατοίκους δούλους".
Μεγάλες πόλεις και νησιά υποδουλώνονται. Σάμος, Νάξος, Δήλος..Κάρυστος. Οι Πέρσες έχουν φτάσει στην Εύβοια.. Επόμενος στόχος ... η Ερέτρια. Στην πόλη βασίλευαν η αμφιβολία και η σύγχυση. Μερικοί επιθυμούσαν να συνδιαλλαγούν με τους εισβολείς, ενώ άλλοι πρότειναν να εγκαταλείψουν την πόλη...
Οι Ερετριείς, αν και στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου, αποφάσισαν τελικά να αμυνθούν εντός των τειχών. Μετά από πολιορκία έξι ημερών όμως η Ερέτρια αλώθηκε με προδοσία. Δύο εξέχοντες πολίτες, ο Εύφορβος του Αλκιμάχου και ο Φίλαγρος του Ακαυνέα, παρέδωσαν την πόλη στους εχθρούς, οι οποίοι την πυρπόλησαν από άκρο σε άκρο..

Η βαρβαρότητα των Περσών στην Ερέτρια στέρησε κάθε λογικό επιχείρημα από τους Αθηναίους που εξακολουθούσαν να υποστηρίζουν τον συμβιβασμό ως την καλύτερη λύση. Μετά την καταστροφή της ευβοϊκής πόλης, οι Αθηναίοι θεώρησαν πως είχε φθάσει η σειρά τους. Επομένως, έπρεπε να πολεμήσουν και να εξαντλήσουν τις λιγοστές πιθανότητες που είχαν για να σώσουν την πόλη και τον εαυτό τους...

Οι Πέρσες αποφασίζουν και διαλέγουν σαν τόπο απόβασης τη πόλη του Μαραθώνα. Τόσο λόγω της απόστασης από την Ερέτρια , τη τελευταία μεγάλη πόλη που υποδούλωσαν , όσο γιατί το μέρος ήταν κατάλληλο και για να δράσει το ιππικό τους στράτευμα , αλλά και λόγω της κοντινής απόφασης από τη μεγάλη ελληνική πόλη. Χρησιμοποιούν σαν προγεφύρωμα τη περιοχή του Σχοινιά έχοντας αναμφίβολα επιλέξει μια ισχυρή θέση.

Στις κορυφές της Πεντέλης άναψε η συνθηματική φωτιά. Η είδηση έφτασε..οι εχθρικές δυνάμεις , έχουν αποβιβαστεί.
Οι Αθηναίοι κάνουν συμβούλιο. Αποφασίζουν να ζητήσουν βοήθεια από την Σπάρτη.. Ο Φειδιππίδης αναλαμβάνει αποστολή. Να πάει όσο πιο γρήγορα μπορεί να μεταφέρει το μήνυμα έκκλησης βοήθειας. Πεζός ..τρέχοντας ..όχι έφιππος..για να μη γίνει τυχόν αντιληπτός από τον εχθρό αλλά και για να εκμεταλλευτεί ευκολότερα τα άγνωστα μονοπάτια της διαδρομής...

Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο ο Φειδιππίδης έφτασε στη Σπάρτη μία μέρα μετά την αναχώρηση του από την Αθήνα.. Στάθηκε μπροστά στους Σπαρτιάτες μεταφέροντας το αίτημα βοηθείας. Οι Σπαρτιάτες όμως προφασιζόμενοι θρησκευτικούς λόγους αρνήθηκαν να στείλουν άμεσα βοήθεια ..αν δεν περνούσε πρώτα η πανσέληνος.. Τελικά τα σπαρτιατικά στρατεύματα κατέφθασαν και αυτά στο πεδίο της ιστορικής μάχης του Μαραθώνα, μια μέρα μετά από αυτήν..Οι Πέρσες όμως είχαν ήδη ηττηθεί.

Με αυτή την απάντηση λοιπόν των Σπαρτιατών ο Φειδιππίδης επέστρεψε τρέχοντας πίσω στην Αθήνα . Ο στρατηγός Μιλτιάδης έχει πάρει την απόφαση... Ότι είναι να γίνει θα γίνει εκεί στον Μαραθώνα. Οι Αθηναίοι Φόρεσαν της πανοπλίες τους αποχαιρέτησαν τις γυναίκες τους και έσπευσαν να συναντήσουν το πεπρωμένο τους....

Η αφήγηση λοιπόν του Ηροδότου για τη μεγάλη μάχη του Μαραθώνα είναι η αφετηρία της ιδέας για του αγώνα του ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΥ. Ο Βρετανός σμήναρχος της RAF και ελληνολάτρης John Foden επικέντρωσε το ενδιαφέρον του σε αυτή τη λεπτομέρεια Μπορεί κάποιος να διανύσει τα 250 σχεδόν χιλιόμετρα μεταξύ Αθήνας -Σπάρτης σε λιγότερο από 2 μέρες; Ο μόνος τρόπος να αποδειχτεί αυτό ήταν κάποιος να το επιχειρήσει να το κάνει. Δρομέας μεγάλων αποστάσεων ο ίδιος μαζί με άλλους τέσσερις συναδέλφους του, καταστρώνουν τον σχεδιασμό της πλησιέστερης προς τη περιγραφή του Ηροδότου διαδρομής και στις 8 οκτωβρίου του '82 κάνουν το μεγάλο εγχείρημα. Την άλλη μέρα μετά από 36 ώρες ο John Foden, έχει φτάσει Σπάρτη.

Η ομάδα των Βρετανών είχε αποδείξει πως ο Ηρόδοτος είχε δίκιο. Ένας άνθρωπος είναι ικανός να καλύψει την απόσταση των 250 χιλιομέτρων σε λιγότερο από 2 μέρες!!!

Το μικρόβιο μπήκε και το 1983 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος αγώνας "ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΝ" με συμμετοχή 45 αθλητών από 11 χώρες και την Ελλάδα. Από τότε κάθε σεπτέμβρη δίνεται η εκκίνηση για το ΣΠΑΡΤΑΘΛΟ στους πρόποδες τις Ακρόπολης με τερματισμό το άγαλμα του Λεωνίδα στη Σπάρτη. 'Eνας αγώνας που διαρκώς αναβαθμίζεται και η συμμετοχή και ο τερματισμός σε αυτόν τον πιο δύσκολο αγώνα του είδους του παγκοσμίως, γίνεται στόχος σε αθλητές από όλον το κόσμο. Φέτος στάθηκαν στην εκκίνηση σχεδόν 350 αθλητές Η δυσκολία όμως του αγώνα , η βαρύτητα του άθλου του Φειδιππίδη ,η δυσκολίες της διαδρομής , των καιρικών συνθηκών που είναι διαφορετικές κάθε χρόνο, φτάνουν τη δοκιμασία της ανθρώπινης αντοχής και του ψυχικού σθένους στο αποκορύφωμα τους..

Είναι χαρακτηριστικό οτι μόλις ένας στους τρείς καταφέρνουν να φτάσουν μέσα σε 36 ώρες στη Σπάρτη...να αγγίξουν το πόδι από το άγαλμα του Λεωνίδα που περιμένει κάθε χρόνο εκεί τους ΣΠΑΡΤΑΘΛΗΤΕΣ.
Η συγκίνηση στον τερματισμό απερίγραπτη.. Το έπαθλο το ίδιο από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο τερματίσαντα.. Στεφάνι από κλάδο ελιάς και λίγο νερό από τον ποταμό Ευρώτα...

Πέρα από την αθλητική του διάσταση ο αγώνας του ΣΠΑΡΤΑΘΛΟΥ γίνεται ένα ισχυρό βήμα όπου χωρίς τυμπανοκρουσίες διοχετεύονται αληθινά μηνύματα φιλίας και ειρήνης ανάμεσα στους λαούς της γης πέρα και πάνω από οποιεσδήποτε πολιτικές ή φυλετικές διακρίσεις...

Η συμμετοχή...ο τερματισμός στο ΣΠΑΡΤΑΘΛΟ ..δεν είναι τερματισμός αγώνα...αλλά εμπειρία ζωής...

Συνεχίζεται.....

( Εκτός απο τη προσωπική πένα χρησιμοποιήθηκαν για το κείμενο έντυπο ύλικο απο προσωπικό αρχείο όσο και υλικό από ηλεκτρονικές πηγές όπως το www.spartathlon.gr , και άλλες πηγές. )

Ευχίδειος άθλος 2010 ( η συνέχεια..)

2010-09-04T14:33:00.008+03:00

Είναι μερικές ιστορίες που όσες φορές και να τις ακούσεις κάθε φορά σε γεμίζουν με τα ίδια συναισθήματα. Ακριβώς όπως με τα παιδιά που ζητάνε να τους διαβάσεις και να τους ξαναδιαβάσεις το αγαπημένο τους παραμύθι.

Για τον Ευχίδα, ποιός ήταν , τί έκανε και γιατί η ιστορία και το πρόσωπο του Ευχίδα ανήκουν για μένα στην παραπάνω κατηγορία το έγραψα πέρσι εδώ : http://trexalaki.blogspot.com/2009/06/blog-post.html , μετά την αναβίωση του άθλου άρα δεν τα επαναλαμβάνω.

Φέτος ο αγώνας ακολούθησε μόνο τη μια φορά από τους Δελφούς μέχρι τις Πλαταιές , με εκκίνηση στις έξι το απόγευμα πράγμα πoυ του έδωσε μια όμορφη γεύση διαφορετικού, αφού ο αγώνας στην ουσία του ήταν νυχτερινός , με τους δρομείς να φτάνουν στις Πλαταιές από τις πρώτες πρωινές ώρες της επομένης μέρας μέχρι πολύ αργότερα.

Η προετοιμασία μου καλή, όχι όσο θα ήθελα αλλά καλή ..δυστυχώς δεν γινότανε όμως να εξασφαλίσω την άδεια που ήθελα ( λίγες μέρες νωρίτερα από τον αγώνα για να αισθάνομαι ξεκούραστος ) και υπήρχε μάλιστα η περίπτωση να μην κατάφερνα να πάω και καθόλου επειδή έπεφτε μέσα στις καλοκαιρινές άδειες συναδέλφων.. Για να μη μείνω σε αυτό ..τελικά, στριμωγμένα μεν , κατάφερα δε, να είμαι και φέτος εκεί.

Ο λόγος δημοσίευσής αυτών των σκέψεων είναι γιατί στην ουσία, εδώ είναι για μένα κάτι σαν τη συνέχεια της περσινής ανάρτησης. Κλείνοντας το περσινό μου κείμενο έγραφα οτι ήμουν σίγουρος οτι την επόμενη χρονιά η διοργάνωση θα ήταν καλύτερη. Και δεν έπεσα έξω. Υπήρξαν και φέτος μικρές ατέλειες ή προβληματάκια ...όμως πολύ μικρά μπροστά στη φετινή επιτυχία του ευχίδείου άθλου. Απο μόνο του όμως το γεγονός οτι ένας άνθρωπος σε πείσμα των εμποδίων που συναντάει κάθε χρόνο ,κάνει κατάθεση ψυχής και διοργανώνει κάθε φορά τον αγώνα - άθλο που ο ίδιος έχει εμπνευστεί , κάθε χρόνο καλύτερο από τη προηγούμενη φορά είναι λόγος να στεκόμαστε δίπλα του και εμείς οι συμμετέχοντες του αγώνα ..να πούμε με τον τρόπο μας ένα μπράβο, ένα ευχαριστώ...

Ο "Ευχίδας γύρισε σπίτι του" και όλους τους δρομείς ακόμα και αυτούς που δεν κατάφεραν να τερματίσουν μέσα στο χρονικό όριο τους περίμεναν εκεί ο Τάκης και η Ρίτσα έχοντας ακόμα και τα παιδιά τους σε διάφορα πόστα μέσα στον αγώνα.

Έρχομαι τώρα στον άλλο λόγο και σημαντικό για μένα που χαρακτηρίζει την ανάρτηση μου, συνέχεια της περσινής. Πέρσι η Βασιλική η κόρη μου ήταν μαζί με τη Μαρία το δικό μου πλήρωμα υποστήριξης στη διαδρομή, αλλά με μια διαφορά. Η Βασιλική ήταν ακόμα στη κοιλιά της μαμάς της. Απο τις λίγες φορές που ρωτάει ο αθλητής τον συνοδό του αν είναι καλά , αν όλα είναι καλά , το αντίθετο από αυτό που συμβαίνει συνήθως δηλαδή Και όταν μου έδωσε ο Τάκης πέρσι το κύπελλο μου, του ζήτησα λίγο χρόνο να ανακοινώσω κι εκεί οτι σε λίγους μήνες θα ερχόταν η Βασιλική...

Φέτος λοιπόν...οι πιο πολλοί την γνωρίζανε τη Βασιλική. Ήθελα όμως να τη δούνε από κοντά όλοι, να καμαρώσω για αυτήν και πάλι. Πράγμα πολύ εύκολο γιατί σχεδόν σε όλους τους μεγάλους μου αγώνες είναι κοντά (είπαμε για όσο ακόμα οι επιλογές της εξαρτιόνται αποκλειστικά από το αυτό που αποφασίζουμε οι γονείς της ) και αντλώ κουράγια και δύναμη απο τη παρουσία της. 107 χιλιόμετρα και σε κάθε σταθμό η κόρη μου. Όταν δεν κοιμόταν έπαιζα λίγο μαζί της ή της λέγανε.."που είναι ο μπαμπάς;" Όταν κοιμόταν μου αρκούσε που την έβλεπα στο καθισματάκι της γαλήνια.

Άλλη μια διαφορά με πέρσι για τα δικά μου για τον αγώνα ήταν οτι εκτός από την Μαρία και τη Βασιλική ήταν στην υποστήριξη μου και η μητέρα μου. Εμπειρία κουραστική αλλά και όμορφη και για εκείνη. Να μείνει άγρυπνη στο αυτοκίνητο , να με εμψυχώνει στους σταθμούς που με περίμεναν , να μου φωνάζει όταν με προσπερνούσαν με το αυτοκίνητο για τον επόμενο σταθμό ή να κρατάει τη Βασιλική όταν με φρόντιζε η Μαρία. Για τη σχέση της μητέρας μου με το τρέξιμο μου θα γράψω άλλη φορά χαίρομαι όμως που την κάνω να καμαρώνει γιατί πριν να μπω σε αυτόν το χώρο είχε περάσει πολλά με μένα.

Σημαντική η παρουσία των εθελοντών στους σταθμούς ανεφοδιασμού που μη ξεχάσω και δεν αναφερθώ, φέτος είχαν από τρόφιμα, σνακς και ποτά οτιδήποτε μπορεί να χρειαστεί ένας αθλητής στη προσπάθεια του να καλύψει μια τόσο μεγάλη απόσταση με τα πόδια. Σημαντική βελτίωση και σε αυτό τον τομέα , συγκρίνοντας με τα περσινά

Στους εθελοντές αυτούς ήταν από γνωστούς γνωστές και άλλους συνάδελφους δρομείς μέχρι το ηλικιωμένο ζευγάρι που κάθε χρόνο στήνουν ένα τραπεζάκι έξω από το σπίτι τους επειδή περνάνε από κει οι αθλητές. Εκεί κάθε φορά κάθομαι κάνω μια στάση για λίγα λεπτά και φεύγοντας ανταλλάζουμε αμοιβαία την ευχή να είμαστε καλά να τα ξαναπούμε και του χρόνου. Εκτός τον αθλητή, τον διοργανωτή και την απόσταση ,χωρίς αυτόν που δίνει ένα ποτήρι νερό στον αθλητή και που τον εμψυχώνει στα δύσκολα , αγώνας δεν υπάρχει. Απλά πράγματα.

Η επίδοση μου δε με άφησε ευχαριστημένο. Στις πρώτες θέσεις μεν αλλά όχι στον χρόνο που ήθελα να βγει Καλά να είμαστε. και όλα καλά. Αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Μετά τον τερματισμό κούραση για όλους ,για μένα και τις γυναίκες μου όπως τις λέω χαριτολογώντας . Κοιμήθηκαν λίγη ώρα στο αυτοκίνητο μέχρι που ξημέρωσε ενώ εγώ μαζί με τους υπόλοιπους συναθλητές και θεατές που βρίσκονταν εκεί , περιμέναμε και χειροκροτούσαμε τους αθλητές που τερμάτιζαν στις επόμενες θέσεις.

Πήρα και φέτος κύπελλο. Αυτή τη φορά ανέβηκα να το παραλάβω αγκαλιά με τη Βασιλική, που για μένα το οτι όλοι θα βλέπανε τη κόρη μου ήταν ο λόγος που με έκανε να χαρώ πιο πολύ όταν σκεφτόμουν οτι θα ανέβω κι εγώ στο βάθρο.

Φύγαμε μετά τις απονομές ..αμοιβαία συγχαρητήρια , αμοιβαία ευχαριστώ και αμοιβαία υπόσχεση να είμαστε και του χρόνου όλοι εκεί..

Ο πρώτος της αγώνας.

2010-07-23T23:21:00.008+03:00

Πριν δέκα περίπου μέρες απέκτησα άλλη μια δρομική εμπειρία.. Έστω για πλάκα... έτρεξα με τη κόρη μου!!! Έχω πλέον να το λέω και αυτό. Ήταν λίγο έξω από την Αθήνα ένας αγώνας για μεγάλους περίπου 6 χιλιομέτρων αλλά πριν από αυτόν είχε έναν αγώνα δρόμου για παιδάκια απόστασης 300 μέτρων.

Μέρες λέγαμε στη Βασιλική μαζί με τη Μαρία οτι θα πάμε να τρέξουμε όλοι μαζί εκεί. Λεπτομέρεια... η Βασιλική ακόμα δε περπατάει είναι μόλις 9 μηνών. Οπότε όλο το εγχείρημα ήταν από τη σκέψη και μόνο , άκυρο. Όμως ήταν ωραίο για τη μικρή, για την επαφή με τον χώρο, για να δει η Βασιλική άλλες παραστάσεις ..είχε και καλό καιρό και έτσι γιατί να μη συνδυάζαμε τη βόλτα με το να δούμε και μερικούς φίλους.

Και πήγαμε... αγκαλιά .. να γραφτούμε στον αγώνα. Κάθε χρόνο πάω και τρέχω εκεί.. είναι για μένα ένα πολύ χαλαρό τρέξιμο. Συναντάω πολλούς φίλους, συχνά τρέχουμε και μετά ανάλογα μπορεί να πιούμε και ένα ουζάκι δίπλα στη θάλασσα ή τέλος πάντων κάπως συνεχίζουμε μετά τον αγώνα.

Φτάνουμε στη σειρά...Γεια σου Γιώργο.. θα τρέξει και η μικρή; Με ρώτησαν πολλοί φίλοι μου αστειευόμενοι. Φυσικά, απαντούσα και πήγαμε στη σειρά που γραφόντουσαν τα μικρά παιδιά. Η κόρη μου κοινωνική , μίλαγε με τον δικό της τρόπο σε όλο τον κόσμο. Πιο πολύ τιτίβιζε και τσίριζε. Καμάρωνα με τη Βασιλική στα χέρια.. πήραμε νούμερο... και μετά γράφτηκα κι εγώ στον άλλο αγώνα...

Σιγά σιγά φώναξαν τα παιδάκια να σταθούν στην εκκίνηση. Παιδάκια μόνα τους, άλλα με τους γονείς τους κι εμείς εκεί , με τον αριθμό 3 καρφιτσωμένο στα ρουχαλάκια.

Ένα - δύο- τρία ..Πάμε. Και χύθηκαν οι μικροί δρομείς στον δρόμο να διανύσουν τα 300 μέτρα γύρω από το λιμανάκι. Δεν εμποδίσαμε τα άλλα παιδιά ..φύγανε και μετά ξεκινήσαμε κι εμείς. Είπα παραπάνω.. η Βασιλική δεν περπατάει ακόμα ...είναι μικρούλα. Έτσι την έπιασα με τα δύο χέρια από τη μεσούλα ..τη κρατούσα στο ύψος του δρόμου και με τα ατσούμπαλα και ασυντόνιστα λακτίσματα της ήταν σαν να έτρεχε!!! Και η Μαρία δίπλα μας ... να μας τραβάει βίντεο.. και η Βασιλική να γελάει... Αυτό της το γέλιο, οι τσιρίδες που κάνει όταν είναι χαρούμενη.. ανεκτίμητες.

Έγινε χαμός.. τερματίσαμε όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο τελευταίοι αλλά έτσι και αλλιώς η συμμετοχή μας επίσημα δε μετρούσε. Έγινε όμως χαμός όπως είπα πριν. Το τι χειροκρότημα εισέπραξε η Βασιλική δε λέγεται. Σηκώθηκε ο κόσμος από τις καφετέριες και τα εστιατόρια και τη χειροκροτούσε. Φωνές.. μπράβο.. γέλια ..χειροκροτήματα.. όλα αυτά. Αυτά δε γίνονται συχνά ούτε σε αγώνες μεγάλων. Η Βασιλική τσαλαπατώντας και κουνώντας τα χεράκια της τσίριζε και γέλαγε απο ευχαρίστηση. Κοιτούσε μία τον δρόμο, μία τον κόσμο, μία τη μαμά της.. και ήταν καταχαρούμενη. Το έβλεπες αυτό. Στο μεγάφωνο ανακοινώνοταν ο τερματισμός της. Η μικρότερη "δρομέας" που τερμάτιζε.. Γελούσαμε όλοι.. και εμείς και οι φίλοι μας. Κάτσαμε εκεί .Μετά ήταν ο κανονικός αγώνας, τον απόλαυσα τρέχοντας πιο χαλαρά και από προπόνηση με δυο φίλους μου που είχα πολύ καιρό να δω... και μετά όλοι πάλι μαζί. Και μετά φωτογραφίες με τα αναμνηστικά μας μετάλλια.. Και η μικρή χαρούμενη κι εγώ μαζί της..

Πιστεύω οτι όταν μεγαλώσει και γίνει κοπέλα κανονική θα της αρέσει που υπάρχουν ενθύμια από εκείνη την ημέρα γιατί σίγουρα τότε δε θα θυμάται τίποτα.

Κάποιοι φίλοι είπαν.. μπράβο.. στα χνάρια του μπαμπά. Πάνω σε αυτό θέλω να αφήσω τις δικές μου σκέψεις. Με καμία δύναμη δεν έχω σκοπό να επιβάλλω στο παιδί μου τα δικά μου θέλω, να του φορτώσω τα δικά μου απωθημένα ή να προσπαθήσω να φαίνομαι εγώ προς τα έξω μέσα από εκείνη. Μεγαλώνοντας εκείνη, θα έχει τα θέλω της, θα κάνει τις επιλογές της . Δε με νοιάζει ας μη τρέξει ποτέ σε αγώνα, ας μην ασχοληθεί με κανένα άθλημα. Μπορεί η κλίση της να είναι αλλού. Σε αυτά δε σηκώνει επιβολές και πιέσεις. Αυτό που θα προσπαθήσω να της περάσω είναι να βρίσκεται σε επαφή με την άσκηση και τη κίνηση , άσχετα με τα αθλητικά ή τα αθλήματα μόνο για το καλό της υγείας της . Σίγουρα θα αποκτήσει εικόνες μέσα από το τρέξιμο από τους γονείς της , από φωτογραφίες και κύπελλα που υπάρχουν στο σπίτι.. Πιέζοντας όμως κάποιον για κάτι, συχνά φέρνεις το αντίθετο αποτέλεσμα.. Οπότε...οτι ναι να ρθει καλώς να ρθει.

Καμάρωσα όμως πολύ. Μου το είπε και η Μαρία και πολλοί άλλοι οτι έλαμπα. Φυσικά και έλαμπα. Πέρσι την ίδια εποχή υπήρχαν προβλήματα. Πηγαίναμε στον γιατρό πριν γεννηθεί ακόμα και έλεγα μέσα μου ας χτυπάει η καρδιά της και ας σταματήσει η δικιά μου επί τόπου. Και ένα χρόνο μετά όλα αφού έχουν πάει καλά γελάμε όλοι μαζί κάνοντας διάφορες δραστηριότητες και παιχνίδια.

Μια φίλη που η σχέση της με την άσκηση είναι σαν τις παράλληλες γραμμές, δηλαδή όσο και να τις τραβήξεις δεν θα συναντηθούν ποτέ, μου είπε.. ε και; σάμπως κατάλαβε τίποτα;

Είμαι σίγουρος όμως οτι κατάλαβε. Η συναναστροφή της με τόσο κόσμο, τα γέλια της .. ο καλός καιρός που είχε , η χαρά της ..όλα αυτά είναι βιώματα καινούργια για το 9 μηνών μυαλουδάκι της. Εγώ είδα την οικογένεια μου να χαίρεται και προπαντός τη κόρη μου. Να γελάει να παίζει να χαίρεται..μέχρι να πέσει ξερή από τη κούραση από το παιχνίδι για ύπνο.

Το μετάλλιο και το δίπλωμα της θα τα καδράρουμε δίπλα σε κάποια άλλα που έχουμε καδράρει από δικούς μας αγώνες εγώ και η μαμά της.

Πιστεύω οτι όταν μεγαλώσει θα χαμογελάει με αυτό...και εγώ μαζί της.

Για μια θέση στη γενική.... και μια θέση στο βάθρο

2010-06-25T15:20:00.005+03:00

"Κοίτα να δεις. Εγώ δεν ήθελα με τίποτα να χάσω τη τρίτη (!) θέση". Μου είπε περιχαρής και υπερήφανος κάποιος γνωστός μου από το τρέξιμο όταν τον ρώτησα τις εντυπώσεις του από τον αγώνα..
Αυτή η απάντηση απλώς ενόχλησε τα αυτιά μου και τίποτα παραπάνω. Σε εκείνον τον αγώνα οι συμμετοχές ήταν πολύ λίγες και η τρίτη θέση για αυτόν ήταν δεδομένη. Δεν υπερέβαλε εαυτόν, δεν έκανε κάτι περισσότερο από αυτό που θα έκανε έτσι και αλλιώς.

Υπήρχε ένας πολύ καλός αθλητής , ένας έτσι κι έτσι και από κει και πέρα οι υπόλοιποι. Κυρίως άπειροι σε τέτοιους αγώνες που απλά δοκίμαζαν την τύχη τους, ανάμεσα τους και ο φίλος μας που όμως από τις πρώτες ώρες ξεχώρισε από τους υπόλοιπους ως προς τον ανταγωνισμό μεταξύ τους. Πέρα από αυτό η επίδοση του δεν ήταν και κάποια φοβερή . Όσο θυμάμαι δε, ότι μου συστήθηκε ως εξής τότε που δεν γνώριζε ο ένας τον άλλο : " Εγώ είμαι καλός (!). Έχω μαραθώνιο ..τόσο..( μια επίδοση που ε, δεν τη λες καλή όσο ελαστικός και να είσαι) ".... άστο να πάει..

Σε πολλούς αγώνες τα πράγματα παρεξηγούνται. Προσωπικά πιστεύω ότι ο πρώτος που πρέπει να προσπαθεί να περάσει ο αθλητής είναι ο εαυτός του ο ίδιος. Τα άλλα είναι σχετικά. Σε πολλούς αγώνες κυρίως μαζικού χαρακτήρα έχω διακριθεί . Αυτό με κάνει καλό αθλητή; Όχι απλά έτυχε βγήκα πρώτος, δεύτερος , τρίτος επειδή εκείνη τη μέρα κάποιος άλλος γρηγορότερος από μένα δεν πήρε μέρος σε εκείνους τους αγώνες . Η ουσία είναι στο πήγα καλύτερα εγώ από τη προηγούμενη φορά που έτρεξα τόσες ώρες, ή στην ίδια απόσταση; Μιλάω για τον μαζικό αθλητισμό γιατί στον πρωταθλητισμό η θέση πολλές φορές παίζει κάποιο ρόλο αλλά και επειδή το επίπεδο των αθλητών εκεί όπως και να το κάνεις είναι διαφορετικό .

Η ανάγκη για επίδειξη καλύπτεται πάντα από τον τον τρόπο που σερβίρεις αυτό που θες να πεις. Άλλο παράδειγμα... Βγήκα 1ος στην κατηγορία μου , τρίτη γυναίκα γενικής κτλ.. Σοβαρά; και πόσες τρέχατε; Τρεις.... Το τελευταίο δε, έχει ξεπεράσει πλέον το ανέκδοτο, αφού στην ουσία αντί επίδοσης (όπου δεν υπάρχει επίδοση,αλλά ένας μέτριος τερματισμός) χειροκροτούμε την απουσία συμμετοχών.

Παρόλα αυτά έχουμε γεμίσει αδικημένα ταλέντα ανθρώπους πού θα μπορούσαν να διεκδικήσουν ολυμπιακό μετάλλιο και άλλα τέτοια αστεία.. Προσωπική μου γνώμη οτι κακό πάνω σε αυτό κάνουν και οι ηλικιακές κατηγορίες. Εντάξει είναι κίνητρο , επιβράβευση , πες το όπως θέλεις αλλά στη δική μου λογική δε μου λέει κάτι να βγεις τρίτος για παράδειγμα στην ηλικιακή σου κατηγορία (πόσο μάλλον σε ηλικίες ενεργών αθλητών 18-40) , όταν από αυτή εξαιρούνται οι πρώτοι της γενικής κατάταξης, όσες γυναίκες σε έχουν περάσει και όσοι από τις άλλες κατηγορίες τερμάτισαν πριν από σένα. Δηλαδή από τη θέση 3 που σε βραβεύουν στην ουσία είσαι μετά και από τη θέση 20 ακόμα. Εντάξει πήρες ένα κύπελλο για το σπίτι... καμάρι για συγγενείς και φίλους που είναι έξω από τον χώρο και δε γνωρίζουν τις λεπτομέρειες.

Προσωπικά προτιμώ να κάνω μια καλύτερη προσωπική επίδοση όπου και αν είναι αυτή ακόμα και αν βγω στους τελευταίους από το να βγω στους πρώτους με μια αστεία επίδοση επειδή συμπτωματικά δεν έτρεξαν εκείνη τη μέρα πιο γρήγοροι από μένα. Νομίζω οτι αυτή είναι η έννοια της προόδου, της εξέλιξης. Αλλιώς παραμένεις στάσιμος τυλιγμένος στο χρυσόχαρτο και τις ψεύτικες δάφνες που πήρες σε ένα τοπικό πανηγυράκι. Αυτό όμως είναι που το χειροκροτάμε δίνοντας κι εμείς μια σπρωξιά στη τρόμπα που φουσκώνει τα μυαλά του άλλου με αέρα..μέχρι που γυρίζει να σε κοιτάξει όταν του ή της μιλήσεις, με μια ικανοποίηση στο βλέμμα του που λέει..α με ξέρει και αυτός...

Χαριτολογώντας καμιά φορά που με ρωτάνε πως πήγε ο αγώνας απαντάω .. Δεύτερος!! και πρώτος ; η επόμενη ερώτηση. Όλοι οι άλλοι !!!!!

Λυπάμαι όταν βλέπω πολλούς από αυτούς που διατείνονται οτι τρέχουν για τη χαρά του τρεξίματος.. και τα λοιπά και τα λοιπά , να αυταρέσκονται απλώς για τα κατορθώματα τους .. και σπάνια να είναι μαζί με τους υπόλοιπους θεατές και αθλητές να χειροκροτήσουν και τους τελευταίους δρομείς που καταφθάνουν. Και όμως ο τελευταίος εκεί, μπορεί σε εκείνον τον αγώνα να ξεπέρασε πραγματικά τον εαυτό του..και για μένα αυτό αξίζει περισσότερο από το "σοσιαλαϊσινγ" και τα ψεύτικα μετάλλια όλου του κόσμου.

Ενα παγκοσμιο πρωταθλημα, 24 ωρες τρεξιμο και μια πιπιλα.

2010-05-20T08:33:00.004+03:00

Πριν μια βδομάδα τέτοια ώρα ήδη φορούσα τα ρούχα που θα έμπαινα πάλι σε έναν πολύ μεγάλο και σημαντικό αγώνα. Η ατυχία αν μπορείς να το πεις έτσι ήταν οτι ο αγώνας ήταν στο εξωτερικό. Εδώ και 7 μήνες δεν είμαστε μόνο εγώ και η Μαρία. Αλλιώς θα πηγαίναμε παρέα. Το έχουμε κάνει κι άλλες φορές. Όμως το ταξίδι για το μωρό, στη πορεία αποδείχθηκε πως θα ήταν πολύ κουραστικό. Τέσσερις μήνες πίσω το σκεφτόμουν να πάρω μέρος στον αγώνα η όχι. Τα ζύγιζα τα ζύγιζα και ζυγαριά έπαιζε.

Μόνος μου δεν ήθελα να πάω. Από την άλλη τι έφταιγε το παιδί να ταλαιπωρηθεί σε ένα ταξίδι αλλά και να μείνει ένα ολόκληρο 24ωρο έξω, στο πάρκο που γινόταν ο αγώνας. Τα μπαγκάζια;Μόνο τα μπιμπερό οι κρέμες οι πάνες τα ρούχα και όλα όσα χρειάζεται μια δεσποινίδα της ηλικίας της κόρης μου, πιάνουν πιο πολύ χώρο από τα δικά μου ρούχα και παπούτσια για να τη βγάλω μια βδομάδα καθαρή. Και εντάξει τα κουβαλάς στο πήγαινε. Στο έλα όμως; Μετά από τέτοιους αγώνες, όχι τη τσάντα σου δε μπορείς να σηκώσεις , αλλά ούτε τον εαυτό σου κάποιες φορές. Που να κουβαλάς λοιπόν καρότσια και βαλιτσάκια. Άρα... το μωρό Αθήνα.

'Ελα όμως που όντας χαζογονείς δε μας έκανε καρδιά να μείνει η μικρή σε κάποια από τις γιαγιάδες. Η Μαρία έλεγε να πας μόνος σου προσπαθώντας να κάνει το δίλημμα να φαίνεται πιο ελαφρύ. Εντάξει δεν ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα σε μεγάλο αγώνα μόνος μου, αλλά η παρουσία της γυναίκας μου και τώρα και της κόρης μου (όσο εμείς ακόμα αποφασίζουμε για εκείνη) είναι για μένα σημαντικές.

Και πήγα.. με τύψεις ως προς την οικογένεια μου, γιατί όπως και να το κάνεις άσχετα από τον δικό μου σκοπό ένα ταξίδι στο εξωτερικό είναι ένα ταξίδι στο εξωτερικό.

Έπρεπε όμως να τους έχω με κάποιον τρόπο μαζί μου. Τον προηγούμενο μήνα σε άλλον αγώνα είχα κρεμάσει διακριτικά δίπλα στο νούμερο που φορούσα , τη πρώτη πιπίλα της "προπονητριάρας" μου. Και όπως είπε και ο συναθλητής μου από την Ελλάδα, "είναι σαν να τρέχεις μαζί της έ;" . Έτσι ήταν .. στα δύσκολα έσφιγγα τη πιπίλα στο χέρι μου και έπαιρνα κουράγιο. Μιλούσα με αθλητές και αθλήτριες από άλλες χώρες με κάποιους μάλιστα γνωριζόμαστε από παλιά και τους έλεγα για τη κόρη μου. Κάποια στιγμή κάποιος με ένα μαγνητοφωνάκι με ρώτησε διάφορα για τον αγώνα και στο τέλος μου είπε , αν κάποιος στην Ελλάδα σε άκουγε τώρα , ποιός θα ήθελες να είναι τί θα έλεγες. Του είπα οτι έχω πίσω μία κόρη 7 μηνών και οτι συνέχεια τη σκέφτομαι και αυτό που θέλω είναι να τελειώσει καλά ο αγώνας και να πάω σπίτι να την πάρω αγκαλιά.

Ο καιρός ήταν άσχημος γεγονός που με δικαίωσε στην επιλογή να πάω τελικά μόνος μου εκεί. Τώρα τα του αγώνα δεν είναι για τον χαρακτήρα αυτού του κειμένου. Ένα από τα καλά που είχε ήταν οτι μπορούσαν και τον παρακολουθούσαν ζωντανά από το ίντερνετ οι φίλοι μου. Μου στέλνανε μηνύματα στο κινητό , κουράγια.. ήταν εκεί. Ήταν όμως στο μυαλό μου ακόμα πιο πολύς κόσμος. Άνθρωποι δικοί μου όλοι .. για μένα, άνθρωποι κάποιοι από αυτούς σημαντικοί.

Και στο νούμερο δίπλα .. η πιπίλα.

Εμπειρίες πολλές άλλη μια φορά που μπορεί να τις μοιραστώ μαζί της (αφού ήταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εκεί) όταν μεγαλώσει σε κάποια χαλαρή μας κουβέντα.

Την άλλη φορά ελπίζω να είναι αλλιώς τα πράγματα.

Κλείνω εδώ και πάω για τρέξιμο.

Τα λέμε.

Τη μπλούζα χοντρέ...τη μπλούζα...

2010-04-23T23:29:00.006+03:00

Αυτή την ανάρτηση την είχα απωθημένο από πέρσι τον Νοέμβριο από τον κλασσικό μαραθώνιο της Αθήνας. Θα μου πεις και τώρα το θυμήθηκες; Ε τώρα το θυμήθηκα τώρα μου ήρθε , τώρα το γράφω. Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Στο θέμα μου λοιπόν και γρήγορα. Ένα από τα αστεία αλλά και χειρότερα συνάμα θεάματα για μένα σε αγώνες δρόμου , δηλαδή όχι μόνο σε εκείνον τον μαραθώνιο, αλλά και σε μικρότερους αγώνες μικρότερης προβολής ή σημασίας , είναι αυτό που ο δρομέας την έχει δει κάπως και έχει πετάξει τη μπλούζα του. Συνήθως δε, την ανεμίζει και σαν λάβαρο τη στιγμή του τερματισμού του. Ακόμα πιο συχνά όμως συμβαίνει ο δρομέας αυτός να απέχει εμφανισιακά από αυτό που φανταζόμαστε σαν δρομέα αποστάσεων. Δεν με ενοχλεί αυτό, έτσι και αλλιώς οι περισσότεροι αγώνες απευθύνονται σε χομπίστες δρομείς και είναι καλό το ότι κάποιοι παρόλο που δεν το έχουν καταφέρει ακόμα , προσπαθούν να προσέξουν το σώμα τους μέσα από αυτής της μορφής την άσκηση.

Με ενοχλεί όμως η προκλητικότητα. Ασχετως ηλικιάς αν και συχνά γίνεται από ηλικίες που δεν δικαιολογούν αυτή την εικόνα. Να πετάξεις κυριολεκτικά έξω τη "μπάκα" σε έναν αγώνα επάνω, πόσο μάλλον στον τερματισμό του, εμένα πρώτα απ όλα μου προσβάλει την αισθητική αν δεν το λάβω απλώς σαν αστείο θέαμα. Ακόμα και πάνω στον ενθουσιασμό της στιγμής να γίνει αυτό , δε πάυει να είναι αστείο. Μια κοιλιά κόκκινη, τούμπανο, κουνιέται δεξιά αριστερά και πάνω κάτω. Ελαφρώς ή εντελώς τριχωτή , φτάνει στη γραμμή του τερματισμού και λίγο πιο πίσω ο περήφανος κάτοχος της. Από μόνα τους αυτά τα δύο δεν πάνε μαζί δηλαδή τρέξιμο , πόσο μάλλον αποστάσεων, και κοιλιά. Αλλά αφού μιλάμε για χόμπι δε μπορούμε να βάλουμε κανόνες. Αυτά με αφορμή κάποιον γνωστό μου που είδα σε εκείνον τον μαραθώνιο.

Δεν είναι όμως μόνο ο παραπάνω δρομέας που γίνεται προκλητικός και αστείος. Είναι και ο καλογυμνασμένος που κάνει επίδειξη των μπράτσων του , συντηρώντας τον ανόητό του ναρκισσισμό , έχοντας στο νου του οτι θα πέσουν ξερά τα κοριτσάκια καταγής μόλις δουν τα χέρια του ή τη κοιλιά του. Είναι και ο άλλος ο μεσήλικας που τυγχάνει να είναι "στεγνός" και το επιδεικνύει έτσι στους υπόλοιπους συνομήλικους του(και τα κοριτσάκια που λέγαμε), είναι και ο άλλος ο κοκαλιάρης σαν από ανέκδοτο και αυτός μας δείχνει τη γράμμωση του και πάει λέγοντας. Αν τύχει δε και είναι και "μαλλιαροί".. τότε αναρωτιέσαι ποιος αμόλησε τα πιθικάκια στον δρόμο.

Δικαιολογίες γι αυτό πολλές. "Με κόβουν οι ραφές, ... ιδρώνω πολύ.... ζεσταίνομαι...κ.α." Πριν από όλα αυτά όμως υπάρχουν άλλα τόσα για να μη σου συμβούν αυτά που περιγράφεις. Δεν είναι τυχαίο οτι σε επίσημους αγώνες σε όλα τα αθλήματα με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι αθλητές είναι υποχρεωμένοι από κανονισμούς να φοράνε τις φανέλες τους ή τέλος πάντων, όποια είναι η συγκεκριμένη αθλητική ενδυμασία κάθε φορά. Είναι κανονισμός . Δεν είναι επιλογή .. και εκεί πράγματι μιλάμε για γυμνασμένα σώματα όχι για απλά αδύνατους ή έστω γυμνασμένους.

Από την αρχαιότητα που τα σώματα των αθλητών στις ολυμπιάδες τα έντυναν μόνο η αρετή και η ανδρεία , μέχρι σήμερα που μπορείς το ίδιο άνετα να χαλάσεις ή να φτιάξεις το σώμα σου καθισμένος σε μια καρέκλα και δεν υπάρχουν πια αρετή και ανδρεία, έχουν αλλάξει πολλά.

Ε μη πάμε κι εμείς γυρεύοντας και μας φωνάζει μέσα στον κόσμο ο άλλος στο καλλιμάρμαρο.. "τη μπλούζα χοντρέ..... τη μπλούζα !!! "

Η προπονητριάρα μου!!!

2010-03-22T13:45:00.007+02:00

Πριν ένα χρόνο τέτοια εποχή ανακοίνωνα την έλευση της. Σήμερα μου δίνει "πρόγραμμα " προπονήσεων . Η αλήθεια είναι οτι στην αρχή δυσκολεύτηκα να το ακολουθήσω και ταυτόχρονα να νιώθω δυνατός και γρήγορος, αλλά είναι μόλις δύο μήνες που νιώθω πως έχω πάρει πάλι τα πάνω μου.

Η σχέση προπονητή - αθλητή είναι μια ιδιαίτερη σχέση που βασίζεται σε στοιχεία όπως ο σεβασμός , η εμπιστοσύνη , η φιλία τα οποία ενισχύονται με την πάροδο του χρόνου και κατ επέκταση δυναμώνουν την ίδια τη σχέση. Αυτά όταν ο προπονητής δεν εστιάζεται μόνο στα οικονομικά ( ή όποια άλλα) οφέλη αυτής της σχέσης. Συχνά ο προπονητής γίνεται φίλος δάσκαλος, παιδαγωγός . Αυτή ήταν και η σχέση μου με τον τότε προπονητή μου στις εποχές που έκανα πρωταθλητισμό πριν ακολουθήσω και πάλι την άθληση στον βαθμό που την κάνω σήμερα.

Εδώ και σχεδόν 6 μήνες οι προπονήσεις μου καθώς και οι αγωνιστικές μου επιλογές εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από αυτά που προστάζει η προπονήτρια μου. Η ίδια πιθανών έκρινε όταν με ανέλαβε οτι ήμουν "φορτωμένος" και αποφάσισε να με ξεκουράσει και να αδειάσω από τα χιλιόμετρα και την κούραση των προηγούμενων αγώνων. Πολλές φορές επεμβαίνει στη διατροφή μου αλλά και ως προς το πόσες ή ποιές ώρες θα κοιμάμαι. Και μέσα σε όλα αυτά έχω και τη δουλειά που σε μεγάλο βαθμό επηρεάζει τους ρυθμούς της ζωής μου. Τους τελευταίους δύο μήνες με έχει "αμολύσει" πάλι και μαζεύω ώρες και χιλιόμετρα στη προπόνηση για τους αγώνες που όπως συζητήσαμε θέλω να πάρω μέρος. Πραγματικά σαν να είχε δίκιο και να χρειαζόμουν αυτό το διάλειμμα γιατί τώρα δε χορταίνω να τρέχω και να ανυπομονώ να βγω και πάλι για προπόνηση.

Είναι φορές που έχω επιστρέψει με ένα μετάλλιο ή κύπελλο απο κάποιον λαϊκό αγώνα δρόμου και ο ενθουσιασμός της , ίσως η έκπληξη , καθώς τα περιεργάζεται είναι για μένα και αυτά ανταμοιβή. Πρώτη φορά με περίμενε σε τερματισμό, στον περσινό μαραθώνιο της Αθήνας. Σίγουρα δεν τα πήγα όσο καλά όσο περίμενε και αυτό φαίνεται και στις φωτογραφίες που βγάλαμε στο στάδιο. Τα συζητήσαμε .. είπαμε από δω και πέρα καλύτερα.

Σε μια βδομάδα έχω τον πρώτο μου μεγάλο αγώνα για φέτος. 24 ώρες συνεχόμενο τρέξιμο. Αν και δεν θα αλλάξω τη τακτική της προηγούμενης χρονιάς, καλώς η κακώς άλλαξα πολύ τις προπονήσεις μου και είναι λίγος ο καιρός που άρχισα να κερδίζω πάλι το χαμένο έδαφος. Παρόλα αυτά με τη σύμφωνη γνώμη της προπονήτριας πήρα άδεια από τη δουλειά για να αναπληρώσω σε ξεκούραση και σε χαμένες ώρες ύπνου και οι συζητήσεις μαζί της με τις αντιδράσεις της ή τις προτάσεις της μόνο αισιοδοξία και θετική ενέργεια με γεμίζουν. Η διαβεβαίωση της μάλιστα οτι τις περισσότερες ώρες του αγώνα θα είναι εκεί όπως και στους επόμενους αγώνες που θα ακολουθήσουν είναι λόγος να προσπαθώ να αποδίδω τα μέγιστα των δυνατοτήτων μου.

Προχτές ήμασταν βόλτα οι δυο μας .. Εκεί που συζητούσαμε η κουβέντα έφτασε πάλι στους αγώνες. Ρώτησα τη γνώμη της σχετικά με τον 24ωρο αγώνα. Εκείνη κουρασμένη από το να λέμε τα ίδια πράγματα συνέχεια είπε. : "Ουυυου ΟΥΥΥΥΥΥου ΟΥΥ ΟΥ " και κοιμήθηκε.

Μετά τον αγώνα πάλι θα την πάρω αγκαλιά ,θα τη φιλήσω και το έχω και σίγουρο πως λίγες ώρες μετά θα πέσω να κοιμηθώ. Και μετά απο το βαθύ νόημα αυτών που είπε η κόρη μου και προπονήτρια μου , νιώθω πως έχω τον καλύτερο προπονητή του κόσμου.

"Γεία σου συναθλητή και Φίλε.... " απο τον ασπροπίνακα της δουλειάς μου.

2010-02-06T21:03:00.006+02:00

Χτες είχα πάλι τη νυχτερινή βάρδια στη δουλειά μου.. που μεταφράζεται σε 11 το βράδυ 7 το πρωί. Τους τελευταίους μήνες πηγαίνω στη δουλειά με άσχημη διάθεση.. άντε να περάσω τη πύλη του νοσοκομείου στο σχόλασμα να συνεχίσω τη ζωή μου μετά από αυτή. Για το συγκεκριμένο συναίσθημα έχουν συντελέσει πολλοί παράγοντες που δεν ενδιαφέρουν όμως τη παρούσα ανάρτηση. Από την άλλη μετά την έλευση της κόρης μου πριν τέσσερις μήνες συνειδητοποίησα, οτι πλέον αντικρύζω όλα τα υπόλοιπα πράγματα και καταστάσεις της καθημερινότητας που με ενοχλούσαν ή με στενοχωρούσαν στην αληθινή τους διάσταση , δηλαδή..... μικρά! Έτσι ακόμα διατηρούνται οι ισορροπίες.

Χτες λοιπόν 11 παρα κάτι το βράδυ ήδη βρισκόμουν στον χώρο και συγκεκριμένα στο δωμάτιο που θα παραλάμβανα τη βάρδια απο το προσωπικό που δούλευε το απόγευμα. Στο δωμάτιο αυτό υπάρχει και ένας ασπροπίνακας .. από αυτούς που σημειώνεις με μαρκαδόρο και μετά τα σβύνεις με σφουγγάρι , στον οποίο αφήνουμε πρόχειρες σημειώσεις ή ανεπίσημες ανακοινώσεις ή τελος πάντων γράφουμε ότι χρειαστεί να γράψουμε.

Το μάτι έπεσε κατευθείαν στον πίνακα .. 'Ενας μεγάλος κύκλος που έγραφε μέσα.. "Γεια σου συναθλητή και φίλε.. (το επίθετο μου)... και μετά το όνομα του συναθλητή και φίλου " που άφησε αυτόν τον χαιρετισμό που με ξάφνιασε ειδικά ως προς το σημείο που τον αντίκρισα

Ο συγκεκριμένος άνθρωπος τυχαίνει να είναι προσωπικός φίλος και συνάδελφος της διευθύντριας της μονάδας που εργάζομαι και με αφορμή το δικό μου τρέξιμο τον έχουμε αναφέρει μόνο με θετικά σχόλια και εντυπώσεις και οι δύο μια δυο φορές στη κουβέντα μας. Στον δρομικό χώρο τώρα , πέρα από μια χαρακτηριστική εμφανισιακά φυσιογνωμία ο Δ. είναι από τους λίγους του χώρου, γιατί λίγοι είναι, που δεν θα ακούσεις απο κανέναν άσχημα λόγια γι αυτόν. Και αν δεις πόσοι τον αγκαλιάζουν εγκάρδια σε αθλητικές αγωνιστικές και εξωαγωνιστικές εκδηλώσεις και πως ανταποδίδει αυτόν τον εναγκαλισμό , είναι ένας από τους ανθρώπους που χαίρεσαι να τον κοιτάζεις. Πάντα γελαστός πάντα οικείος. Η ηλικιακή μας διαφορά είναι τέτοια που θα μπορούσε να είναι κυριολεκτικά πατέρας μου.. και στο τρέξιμο οι επιδόσεις του ειδικά σε υπεραμαραθωνιούς , αξιοζήλευτες.

Πριν 2 μήνες έγινε ένας πολύωρος αγώνας που ο Δ. είχε πάρει μέρος. Την είχα πατήσει με τα τεχνικά προβλήματα της διοργάνωσης (ακόμα θεωρώ οτι αδικήθηκα ) πρόπερσι και έτσι δεν πήρα μέρος ξανά εκεί. Τελικά προβλήματα πάλι υπήρξαν και κάπου άφησα ένα επώνυμο σχόλιο στο ίντερνετ χωρίς ίχνος λάσπης ή υστεροβουλίας ή κακοπροταιρεότητας σαν πρόταση, από κάποιον που αγαπάει τον χώρο και κοιτάει πιο πέρα απο τη δική του και μόνο προβολή. Το σχόλιο μου πιθανών παρερμηνεύτηκε , παρεξηγήθηκε και ο Δ . άφησε ένα επώνυμο σχόλιο φωτογραφίζοντας εμένα με άσχημους , χαρακτηρισμούς.

Έτσι επήλθε μια απάντηση και μια ψυχρότητα ίσως από τη μεριά μου και μόνο, ίσως και όχι.. και πραγματικά επιθυμούσα για τη στιγμή που θα βρισκόμασταν κάπου να το συζητήσουμε. Δεν έχει τύχει να βρεθούμε από κοντά από τότε να λύσουμε την όποια παρεξήγηση πράγμα που όπως είπα το επιθυμούσα πολύ. Δεν έτυχε , δεν έγινε...

Ο Δ. χτες ήρθε στο χώρο που δουλεύω χωρίς να το γνωρίζει οτι εργάζομαι εκεί για κάτι άσχετο με τα δρομικά και η κουβέντα ήρθε έτσι και το ένα έφερε το άλλο και τελικά βγήκε οτι δουλεύω κι εγώ εκεί Και ο Δ. μου άφησε αυτόν τον χαιρετισμό.

Δεν το κρύβω με άγγιξε. Δείχνοντας μια ανωτερότητα , μία μεγαλοψυχία , χωρίς να κρατάει κακίες ο Δ. με αποκάλεσε φίλο. Συχνά λέω οτι άν μετρήσω τους φίλους μου στο ένα χέρι, μου περισσεύουν δάκτυλα να πιάσω ένα μολύβι. Και ο Δ. με αποκάλεσε παρά τη κουτή μεταξύ μας παρεξήγηση, φίλο.

Θυμήθηκα την άνευ λόγου στην ουσία, μεταξύ μας φραστική παρεξήγηση. Πιθανών και οι δυο παρεξηγήσαμε τς προθέσεις ή το νόημα που ήθελε ο άλλος να δώσει. Όπως και να χε, ότι έγινε έγινε..

Ο αθλητής όμως για μένα γίνεται παράδειγμα ακόμα και έξω από τις επιδόσεις του. Προβάλλοντας μια εικόνα και χαρακτήρα που θα τα δείχνω κι εγώ μεθαύριο στο παιδί μου. Όταν αυτά είναι αυθόρμητα τότε είσαι τυχερός που γνωρίζεις προσωπικά τέτοιους ανθρώπους. Στον Δ. αυτά είναι πηγαία. Το χαμόγελο , οι εκφράσεις του , η ανωτερότητα του που έγραψα πιο πάνω.

Ελπίζω να τα πούμε σύντομα και από κοντά...

Γεια σου συναθλητή και ΦΙΛΕ Δρόσο!!

Γιώργος.

Πρώτη προπόνηση και φέτος..

2010-01-03T21:03:00.005+02:00

Χτες μετά από ακόμη μια κουραστική μέρα στη δουλειά (ναι είμαι από τους "τυχερούς" που η δουλειά τους δεν υπολογίζει αργίες και γιορτές) , το ΄χα να πάω για το πρώτο τρέξιμο για το 2010..

Σιγά σιγά μαζεύω τα χιλιόμετρα μου για τους αγώνες της άνοιξης..
Όπως και να ΄χει πήρα το σάκο μου και πήγα στο δημοτικό στάδιο της περιοχής μου..
Να διευκρινίσω ότι το μέρος εκεί είναι συμπαθητικό αλλά δεν μου αρέσει να τρέχω σε στίβο, με "κουράζει" το γύρω-γύρω. 'Όταν το κάνω αυτό είτε έχω συγκεκριμένο "πρόγραμμα" να ακολουθήσω είτε είναι μια λύση ανάγκης λόγω χρόνου.

Έβαλα τα αθλητικά μου , πήρα τον σάκο , είχε και λίγο κρύο χτες και το 'κοψα με τα πόδια για το στάδιο... Φτάνω και ήταν .. Κλειστό.

Μα είμαστε σοβαροί; μήπως πρέπει να γίνεται κατόπιν συνεννοήσεως ή με ραντεβού η άθληση μας σε έναν χώρο, που εμμέσως εμείς οι ίδιοι συντηρούμε; Εννοείται δεν γύρισα πίσω αλλά πήδηξα τα κάγκελα για να μπω μέσα στο "κλουβί" να τρέξω στα σκοτάδια αλλά με την ασφάλεια οτι δεν θα με φάει κανένα αμάξι..

Και δεν ήμουν ο μόνος. Ήταν κι άλλοι εκεί , εγώ δεν τους λέω τρελούς, που κι αυτοί πήδηξαν τη σιδερένια πόρτα σαν κλέφτες στο σκοτάδι, για να κάνουν το τρέξιμο τους περιορισμένοι σε κάποια κουλουάρ απο τεχνητό τάπητα μέσα στη πόλη περιτριγυρισμένοι απο ψηλά κάγκελα

Δεν το 'χα να τρέξω πολύ. Το πρωί είχα δώσει αίμα (είμαι χρόνια αιμοδότης) και σε αυτές τις περιπτώσεις καλό είναι να μη ζορίζεσαι εκείνη τη μέρα.

Έτρεξα μόλις 50 λεπτά. Σπασμένος από τη φάση με τις κλειστές πόρτες, σπασμένος με το μονότονο του στίβου και σπασμένος με το σκοτάδι... γύρισα σπίτι , στο δρόμο τα σκεφτόμουν..

Αν ήμουν σημειολόγος το μήνυμα για το τρέξιμο του 2010 με αφορμή την πρώτη προπόνηση του χρόνου, θα ήταν ότι θα βγαίνει όταν και αν γίνεται αυτό μετ 'εμποδίων..

Η αισιόδοξη εκδοχή όμως θα ήταν οτι σε πείσμα όλων των αναποδιών και πάλι θα τρέχω!

Καλή διάθεση να υπάρχει και όλα γίνονται...

Καλά τρεξίματα και φέτος, όμως για τους φίλους με άλλη ενασχόληση που επισκέπτονται αυτή τη τοποθεσία, καλά αποτελέσματα σε ότι καταπίανονται.

Σήμερα το τρέξιμο βγήκε καλύτερα.

Καλο βράδυ σε όλους.

2009 χιλιομετρα και βαλε... 2010 ευχες για ολους

2009-12-31T18:06:00.004+02:00

Χτες το απόγευμα βγήκε και το αποχαιρετιστήριο τρέξιμο για το 2009 παρέα με φίλους δρομείς του πάρκου που βγάζουμε απο τον κύριο όγκο των προπονήσεων μας μέχρι τα πιο αστεία χαλαρά τρεξίματα μας... Η συνέχεια για τη δρομική παρέα μετά τη προπόνηση δόθηκε αργότερα το βράδυ σε κάποιο συνόικιακό ταβερνάκι .. με κουβέντα σχετική και άσχετη με τα δρομικά.. μεζέδες , πολύ κρασί η να το πώ αλλιώς ποοοολύ κρασί και όλα όσα συνοδεύουν τέτοιες εξόδους...

Σήμερα η ανάρτηση μου έχει απογραφικό χαρακτήρα για τη χρονιά που πέρασε αλλα και βήμα για να δώσω της ευχές μου σε φίλους που γνωρίζουν την ύπαρξη του μπλόγκ και σε όλους τους επισκέπτες και αναγνώστες που άλλο έναν χρόνο μοιράστηκα μαζί σας σκέψεις βιώματα και συναισθήματα..

Αν πώ οτι το 2009 δεν ήταν η χρονιά μου θα πώ ψέματα.. Παρόλο που στην επικεφαλίδα γράφω 2009 χιλιόμετρα , είναι βέβαιο οτι οι σόλες των παπουτσιών μου και φέτος πέρασαν κατα πάρα πολύ αυτό το νούμερο..

Αγωνιστικά με κάποιες εξαιρέσεις δεν είχα απόκλιση απο τις προηγούμενες χρονιές. Όμως φέτος.. ότι έβαλα σαν στόχο κατάφερα και το πέτυχα.. Μια αξιοπρέπή εμφάνιση σε αγώνα 24 ωρών.. να τρέξω πιο πολλά απο 200 χιλιόμετρα σε έναν αγώνα... να τερματίσω εναν μαραθώνιο γεμάτος απο ικανοποίηση όχι για τον χρόνο που έφερα αλλα για αυτούς που με περιμένανε στο στάδιο.

Απέκτησα μεγάλες εμπειρίες συνοδεύοντας τον φίλο μου τον Στέργιο σε αγώνες για αθλητές με προβλήματα όρασης , έμαθα απο εκείνον όπως ακόμα μαθαίνω πράγματα που σε οφελούν όχι μόνο σαν αθλητή αλλά σφαιρικά σαν προσωπικότητα. Τον χειροκρότησα σε επιτυχίες του τόσο σε πανελλήνιο όσο και πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Χειροκρότησα φίλους μου. Επιτυχίες τους. Καμάρωσα για αυτούς . Την επιτυχία του άλλου δεν την ζηλεύεις, την καμαρώνεις. Πόσο μάλλον αν είναι φίλος σου. Δυστυχώς ειναι πολλοί αυτοί που ζηλεύουν.

Η μεγάλη είδηση της χρονιάς ήταν η έλευση της κόρης μου. Απο έμβρυο ακόμα , η σκέψη της τονωτική ένεση σε πολύ δύσκολους αγώνες , εμψυχωτής μαζί με τη Μαρία. 3 μήνων τώρα και όλοι τη γνωρίζουν είτε απο αναφορές μου σε εκείνη είτε απο φωτογραφιές είτε απο τη φυσική της παρουσία σε δρομικές εκδηλώσεις.. Με φωτογραφία απο το πρώτο υπερηχογράφημα τυπωμένη στο μπλουζάκι μου, πάνω σε πολύωρο αγώνα έκανα γνωστό στους φίλους μου οτι θα γινόμουν σύντομα μπαμπάς... και έγινα και άλλαξε η ζωή μου, οι προταιρεότητες και ο τρόπος που κοιτάζω τα πράγματα.

Άλλη μια χρονιά γνώρισα νέα πρόσωπα, νέους φίλους και αναθεωρήσα τη γνώμη μου η την εκτίμηση μου για άλλα πρόσωπα και καταστάσεις. Η χρονιά για τα δρομικά για μένα κλείνει αφήνοντας μου όμως μια πικρία . Έχω απογοητευτεί απο ανθρώπους δήθεν προοδευτικούς , δήθεν καινοτόμους που πέρα απο τα μικροσυμφέροντα τους δεν ασχολούνται με τίποτα παραπέρα που θα οφελούσε αυτό που κι εγώ κάνω που κι εγώ αγαπώ. Υπάρχουν και κάποιοι που πράγματι παράγουν έργο.. όμως τι να το κάνεις... Εδώ είναι πολλά.. τα αφήνω πίσω και αυτά στο 2009 που φεύγει.. Κάπου ειχα γράψει το " ..κι επειτα ειπα να κοιτάω το σπίτι μου και τη δουλειά μου μονάχα" , και αυτό θα κάνω απο δω και πέρα. Το έχω νιώσει πολλές φορές. Όταν έτρεχα στο πάρκο και δεν ήξερα απο αγώνες και τέτοια ήμουν ο καλύτερος του χωριού.

Φέτος άλλαξα σύλλογο άπο την Αθήνα σε κάποιον σύλλογο της περιφέρειας που γνωρίζω προσωπικά άνθρωπους που ασχολούνται με τα νέα παιδιά και τον στίβο, εναν σύλλογο που σαν δρομέας δεν έχω να προσφέρω τίποτα παραπάνω απο άλλη μια παρουσία στη δύναμη του και απο τον οποίο δεν έχω φυσικά και καμία αξίωση πέρα απο το να είμαι ελευθερος για τις αγωνιστικές μου επιλογές.

Η ώρα περνάει και σίγουρα μπορώ να γράψω και άλλα και άλλα για τη χρονιά που φεύγει.
Δέν εχει όμως νόημα τώρα..

Τώρα για μένα έχει νόημα να δώσω τις αληθινές ευχές μου σε όλους όσους όλο το χρόνο που πέρασε κάνατε που και που απο ένα κλίκ στο ποντίκι σας για να διαβάσετε αυτά που έγραφα κάθε φορά..

Σας ευχαριστώ, να είστε όλοι πάντα καλά και εύχομαι σε όλους σας μια καλή και δημιουργική χρονιά με υγεία πάνω απο όλα.

Υ.Γ.
Το 2οο9 φεύγει και μου αφήνει το αναπάντητο ερώτημα.. Γιατί όταν νυστάζουν τα μωρά αρνούνται να κοιμηθούν και μουρμουράνε και δεν ξέρουν τί θέλουν;

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

2009-12-27T20:01:00.002+02:00

Χρόνια πολλά.. πολλές ευχές και φέτος για τον επόμενο χρόνο.

Περι μαντζουνιών ο λόγος...

2009-12-07T21:35:00.008+02:00

Ποιός δε θυμάται τη σουπερμαντολίνη που έπινε ο Βουτσάς στην ασπρόμαυρη ελληνική ταινία και ένιωθε αήττητος και δυνατός και μάγκας και γινόταν ο καλύτερος ποδοσφαιριστής και ..και ...

Και όλα αυτά βέβαια στο μυαλό του γιατί τα φιλαράκια του, στην ουσία του δίνανε να πιεί απλές ασπιρίνες ή μέντες , κάνοντας τον να πιστεύει οτι πίνει το μαγικό χάπι. Αυτό το "κάνοντας τον να πιστεύει... " είναι η φράση κλειδί για το θετικό αποτέλεσμα της σουπερμαντολίνης που με μια λέξη και ξενικό όρο αποκαλείται φαινόμενο placebo. Φάρμακα placebo χρησιμοποίουνται και στη σύγχρονη ιατρική ποντάροντας στο κομμάτι που η κατάσταση του ασθενή βελτιώνεται επειδή ο ίδιος πιστεύει οτι το φάρμακο θα τον κάνει καλά.

Για να μη μείνω στα ιατρικά που είναι αλλονών χωράφια , αναφέρω χαρακτηριστικά και άλλους "ήρωες" που εξαρτώνται ψυχολογικά απο το μαντζούνι τους ή κατι παρεμφερές με αυτό , για να πάω παρακάτω. Ο Ποπάυ δεν πλακώνει κανέναν στο ξύλο χωρίς σπανάκι, οι Γαλάτες δεν νικάνε τους Ρωμαίους χωρίς το μαγικό φίλτρο του δρυίδη Πανοραμίξ και ο σούπερ Γκούφη δεν σώζει κανέναν στο Μίκυ Σίτυ αν δεν έχει φάει τα σούπερ φυστίκια που καλλιεργεί στην αυλή του.

Έτσι υπάρχουν και δρομείς που έχουν τη μυστική συνταγή για μια καλύτερη επίδοση, πιο γρήγορους χρόνους , για να μη νιώθουν πόνο και ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί κάποιος σχετικό με το τρέξιμο. Όχι μόνο στο τρέξιμο , παντού υπάρχουν..

Υπάρχουν δε και οι επιτήδειοι που εκμεταλεύονται την αφέλεια και τη λαχτάρα του ελαφρόμυαλου αθλητή για σουπερμαντολίνη και για το μαγικο χαπι, και του πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και συχνά αυτά τα "φύκια" .. γίνονται ανάρπαστα και μόδα με μια φήμη να διαδίδεται απο στόμα σε στόμα... μέχρι να βρεθεί κάποιος και να πεί.. "όπα ρε σεις , πάτε καλά;"

Έχω συναντήσει κατα καιρούς είτε αθλούμενους που "το δουλέυουν" το μαντζούνι , είτε τους ίδιους τους επιτήδιους που το προωθούν. Ματζούνια απο Ταιτή όπως μου έδειχνε κάποιος χτες που τυχαία γνωριστήκαμε , ματζούνια απο Κορέα, το κρυφό μυστικό του τάδε, η ανακάλυψη του δείνα και πάει λέγοντας...

Δε λέω μαντζούνια τα σκεύασματα ή προϊόντα που πραγματικά χρειάζεται ο αθλητής , βιταμίνες , ηλεκτρολύτες κτλ ( αν κι εδώ σηκώνει συζήτηση, πότε πώς γιατί και απο που ) , αλλά να μου πλασάρει ο άλλος ενα αναψυκτικό και να μου λέει οτι το χρησιμοποιούν αθλητές , οτι παράλληλα θεραπέυει ανίατες ασθένειες, και ένα σωρό άλλα κουλά , ε είναι λίγο τραβηγμένο.

Ο αθλητής πρέπει να δοκιμάζει τί είναι αυτό που ταιρίαζει επάνω του, για παράδειγμα ακόμα και η γεύση απο ενα ισοτονικό ποτό μπορεί να μην είναι αρεστή σε αυτόν αλλα να ξετρελαίνει έναν φίλο του, να έχει μια επιστημονική βάση και εξήγηση η επιλογή του και να μην εναποθέτει όλη του τη προδοκία για το καλύτερο αποτέλεσμα μόνο σε κάτι που συχνά είναι ψεύτικο. Πάντως έχουν δίκιο αυτοί που λένε οτι αν δε βρέξεις σορτσάκι και δεν πονέσεις δε βελτιώνεσαι. Πόσο μάλλον στο δικό μας το επίπεδο , μεταξύ αθλητών και αθλουμένων.

Άν δεν ήταν τα μαντζούνια και η αυθυποβολή των placebo ποτέ ο Ποπάυ δεν θα πλάκωνε τον Βρούτο στις σφαλιάρες για τα μάτια της κοκαλιάρας Όλιβ, ποτέ δεν θα πέταγε ο Γκούφη όσες φυστικιές και να έτρωγε και ποτέ δεν θα φωνάζανε στον Βουτσά την ώρα που έδινε ρέστα σαν ποδοσφαιριστής σε εκείνη τη ταινία, το σύνθημα " Πυ- πυ- πυραυλος!!!"

Επειδή όμως δε ζούμε σε κόμιξ και δε πρωταγωνιστούμε σε χαριτωμένες κωμωδίες, ανοιχτά τα μάτια , καλές προπονήσεις και ο Πυ - Πυ - Πύραυλος φεύγει μόνος του.

Σημείωση :Εδω αναφέρομαι στο φύκι που έλεγα πιο πάνω που πουλάει ο άλλος για μεταξωτή κορδέλα στη ψυχογενή εξάρτηση πάνω στον αγώνα απο αυτό και δεν αγγίζω καν το άλλο άκρο, την ντόπα αυτή καθεαυτή.

Αύριο "ταμείο".

2009-11-07T06:37:00.003+02:00

Τέτοια ώρα αύριο, πάνω απο 3500 άνθρωποι απο όλο τον κόσμο θα είναι καθ΄οδόν για το στάδιο του Μαραθώνα έτοιμοι για την εκκίνηση επιτέλους, του μαραθωνίου της Αθήνας. Αύριο κάνουμε ταμείο είναι η έκφραση που χρησιμοποιώ.

Και το ταμείο κλείνει περνόντας κάτω απο το χρονόμετρο στο καλλιμάρμαρο στάδιο, μετά απο 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα. Εκεί γίνεται η αποτίμηση μιας προετοιμασίας μηνών , προπονητικά προγράμματα , ο εξοπλισμός που επιλέχτηκε, η τακτική που ακολουθήθηκε και αν στο τέλος το ρολόι πάνω απο το κεφάλι του δρομέα που τερματίζει, γράφει αυτό που είχε "μέσα" στο κεφάλι του όταν ξεκίνησε 42 χιλιόμετρα πιο πάνω.

Μια προετοιμασία εβδομάδων με σκοπό κάτι που οι απ έξω δεν γνωρίζουν . Το χαμόγελο της ικανοποίησης . Το αληθινό. Πηγαίντε όσοι δεν τρέχετε, έστω μια φορά σαν θεατές μέσα στο στάδιο που καταφθάνουν οι αθλητές. Δυο πράγματα βλέπεις μόνο. Κούραση και χαμόγελα . Χαμόγελα αξιοζήλευτα που σπανίζουν σήμερα. Συγκίνηση.

Η ικανοποίηση , η ανάταση ψυχής , ο προσωπικός θρίαμβος περιμένουν τον δρομέα στον τερματισμό του. Και πώς το εκφράζει αυτό; Με το πηγαίο χαμόγελο που περιγράφω παραπάνω. Δεν το ελέγχει, βγαίνει μόνο του.

Φέτος κατεβαίνω με τη χειρότερη προετοιμασία που έχω κάνει ποτέ για αγώνα. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου όμως. Όχι οτι δεν είμαι απο αυτούς που κυνηγάνε το ρολόι. Το κυνηγάω κι εγώ. Οι επιδόσεις μου είναι στο λίγο πιο κάτω του μετρίου και για φέτος το βλέπω να είναι πιο πάνω αλλά δε ξέρω πόσο πιο πάνω. Εκεί που άλλες φορές θα με ένοιαζε όπως και θα με ξανανοιάξει στο μέλλον, φέτος για το αγωνιστικό μου κομμάτι έχω άλλη φιλοσοφία. Γενικά δεν τρέχω για να αποδείξω σε κανέναν αν είμαι γρήγορος ή οχι, τρέχω μόνο για μένα κάθε φορά , πόσο μάλλον όταν φτάνω κοντα στα όρια μου. Και πριν λίγους μήνες πέρασα τα όρια μου δυο φορές μέσα σε ένα μήνα και για μένα αγωνιστικά η χρονιά έκλεισε εκεί. Όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα λένε. Οπότε.. ρέγουλα τώρα.

Συνέπεσε με πολλά που μου απέσπασαν χρόνο προετοιμασίας και έτσι ήρθαν όλα στα ίσα τους.

Με τίποτα όμως δεν θέλω να χάσω αυτό το ρίγος που νιώθει ο μαραθωνοδρόμος στον τερματισμό του. Αυτή τη γλυκιά ανατριχίλα ...

Και όσο ξέρω οτι θα είναι το μωρό στο στάδιο.. τόσο ανυπομονώ να τρέξω!

Καλό αγώνα σε όλους.

O μπαμπάς πάει να κάνει γυμναστική..

2009-10-15T20:41:00.004+03:00

Έχω στη τσάντα μου τα ρούχα , τα παπούτσια και είμαι στη πόρτα για να πάω να τρέξω. Δε γίνεται να μη κοιτάξω πάλι τη μόλις 10 ημερών κόρη μου που κοιμάται , ύπνο ζηλευτό.

Και τότε σφίγγει τα μάτια.. τεντώνει τα βλέφαρα.. ανοίγει το ένα μάτι, ανοίγει το άλλο, ένα μακρυ χασμουρητό , ένα τέντωμα τον χεριών και μετά απλά με κοιτάει..

Τι τυχερός είμαι που δεν έχω ένα νευρικό παιδί. Δεν κάνει υστερικά κλάματα.. φωνές κτλ. Όταν δεν έχει κάτι να το ενοχλεί απλά κοιτάει το δωμάτιο. Χρώματα , σχήματα, οτι τελος πάντων μπορεί να αντιληφθεί σε αυτή τη φάση. Έτσι και τώρα.. απλά κοιτάει.. σαν να με κοιτάει μέσα στα μάτια.

Και έχει κάτι μάτια... ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει το τι χρώμα έχουν αλλα διακρίνω το καφε πράσινο χρώμα των ματιών της μητέρας της.

Δεν μου πάει η καρδιά να φύγω για προπόνηση. Όμως ο χρόνος μου είναι περιορισμένος και έχω χάσει πολλές προπονήσεις..

Έτσι την παίρνω αγκαλιά. " Ο μπαμπάς πάει να κάνει γυμναστικηηηή.." της λέω με χαμηλή φωνή.. Συνέχεια της μιλάω για οτι γίνεται μέσα στο σπίτι. Ο μπαμπάς πάει να φτιάξει καφέ, η μαμά και ο μπαμπάς θα σε κάνουν μπάνιο τώρα , και πάει λέγοντας.

Που να της πώ οτι ο μπαμπάς πάει για τρέξιμο για 3 συνεχόμενες ώρες.. Ακόμα και στο τόσο μικρό μυαλουδάκι της θα σκέφτει: "ώχ σε τρελούς έπεσα.." ακόμα κοιτάει. Είναι ζεστή.. τόσο απαλή.. τόσο όμορφη. Κάθε μέρα είναι πιο όμορφη..

Ο μπαμπάς είναι πολύ δυνατός της λέω. Και μπορεί και σε παιρνει αγκαλιά και σε σηκώνει ψηλαααά στον ουρανό. Τώρα ο μπαμπάς θα πάει να κάνει γυμναστική για να είναι ακόμα πιο δυνατός... να σε σηκώνει πιο ψηλά ακόμα .. και να είναι γερός για πολύ πολύ καιρό .. να είναι δίπλα σου όσο εσύ θα τον χρειάζεσαι... Και η μαμά είναι δυνατή.. το ίδιο δυνατή με τον μπαμπά . Η μαμά όμως θα μείνει εδώ να παίξετε , να προσέχει η μία την άλλη και μετά θα έρθει ο μπαμπάς να σε κανουμε μπάνιο και να πάμε όλοι μαζί για ύπνο...

Και έφυγα. Η προπόνηση βγήκε όπως ήθελα αλλά για τις ώρες που έτρεχα ή σκεφτόμουν τη μικρή ή μιλούσα για εκείνην.. Τόσο μικρή ,τόσο όμορφη, τόσο σημαντική.

Ο μπαμπάς γύρισε απο τη γυμναστική του και βρήκε το νέο μας νανούρισμα...

Απο δω και πέρα όμως στον Τρεχαλάκη θα συνεχίσουμε να μιλάμε πάλι για πράγματα σχετικά με το τρέξιμο .. με αναφορές ίσως, πότε πότε και στη μικρή της οικογένειας.

Stay tuned
όπως υπέγραφε κάπου ένας φίλος μου.

Τώρα θα δείτε τρέξιμο!!!

2009-10-09T23:35:00.005+03:00

Συνέχεια απο τη προηγούμενη ανάρτηση.

Ναί λοιπόν ήρθε η εκλεκτή όπως την ανέφερε ένας φίλος. Τα συναισθήματα όλα όμορφα, μια ολοκλήρωση, μια πρωτόγνωρη ευτυχία, καταστάσεις του εσωτερικού κόσμου απερίγραπτες.

Μαμά και κόρη χαίρουν άκρας υγείας και ήρθαμε πάλι σπίτι.

Ένα απο τα πρώτα πράγματα που έμαθα γυρίζοντας στο σπίτι μαζί με το μωρό, είναι οτι όλες οι δουλειές πλέον γίνονται ή πρέπει να μάθω να γίνονται με το ένα χέρι. Ένα μπιμπερό , μία πετσέτα, το μωρό το ίδιο ή κάτι σχετικό με αυτό πάντα απασχολεί το ένα απο τα δυο χέρια.

Ένα άλλο είναι τα τρελά εγερτήρια. Ούτε στις ειδικές δυνάμεις του στρατού δε ξύπναγα τόσες φορές μέσα στη νύχτα. Είμαστε τυχεροί που η μικρή έχει βγάλει καλό χαρακτήρα και σε αυτές τις λίγες μέρες κλαίει μόνο αν πεινάει ή αν έχει λερωθεί. Η ατυχία μας είναι οτι και τα δύο συμβαίνουν αρκετά συχνά.

Ο ύπνος γίνεται είδος πολυτελείας και τριγυρνάς- μάλλον σέρνεσαι- άυπνος μέσα στο σπίτι σου σαν ναρκομανής . "Φιλαράκι , μήπως έχεις ένα ευρώ;" Έχει γίνει το αστείο μας .

Μέχρι πριν λίγο καιρό το χρώμα που δε μου άρεσε με τίποτα ήταν το ροζ. Τώρα έχοντας ένα βαμένο ρόζ δωμάτιο στο σπίτι, ροζ ρουχαλάκια , ροζ μπαλόνια, ροζ σαχλαμάρες, όχι μόνο το συμπάθησα άρχισα να το βρίσκω πολύ όμορφο και για άλλες περιστάσεις.

Ένα απο τα δύσκολα που μπορέσαμε να βολέψουμε ήταν οι συγγενικές επισκέψεις. Κάτσε ρε μεγάλε να ηρεμίσουμε πρώτα και μετά θα το δείς και το μωρό. Άσε που καλό του κάνει να μην το πασπατεύει όλος ο κόσμος τις πρώτες μέρες.

Φίλοι καλοί, φίλοι αληθινοί δείξανε πόσο χάρηκαν με τη χαρά μας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Άλλοι πάλι περιορισμένοι μέσα στην μικρότητα τους .. ούτε το τυπικό να σας ζήσει δεν αξιώθηκαν να γράψουν σε ενα μήνυμα στο κινητό .. αδιάφοροι μεν... ισως το διαβάσουν εδώ μέσα δε, και εδώ για μενα τελειώνει.

Σε ποιον μοιάζει το παιδί. Όπως στα περισσότερα σόγια , οι γιαγιάδες βρίσκουν χαρακτηριστικά που έχει η δική τους η μεριά. Λακάκια, μάτια, μαλλί όλα παίζουνε. Μέχρι και ποιανού τα πόδια μας είπαν οτι έχει πάρει. Για τη μύτη όμως δε σηκώνει αμφιβολία .. ξέρουμε απο τώρα απο ποιον τη κληρονόμησε.

Τα μωρά σίγουρα δε συνοδεύονται απο φυλλάδιο οδηγιών έτσι πάντα υπάρχει κάτι που διαφεύγει απο όποιο βιβλίο σχετικό και να πιάσεις στα χέρια σου. Και πάντα μαθαίνουμε κάτι νέο.

Προσωπικά πιστεύω οτι αν υπάρχει θεός σίγουρα είναι γυναίκα. Έχω τα δικά μου επιχειρήματα γι αυτό , μου τα επιβεβαίωσε και μου τα ενίσχυσε η εμπειρία που έζησα μέσα στην αίθουσα τοκετών 7 ολόκληρες ώρες μέχρι να βγεί το πλασματάκι δίνοντας τέλος σε αγωνίες και άσχημες σκέψεις των τελευταίων ωρών. Μια μεγάλη περιπέτεια με αίσιο τέλος.

'Aγγιξα τη κόρη μου πριν ακόμα κοπεί ο λώρος ..... ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΟ.

Η στάση της Μαρίας σε αυτά που πέρασε, η μαγκιά που έβγαλε, η υπομονή, η δύναμη που έκρυβε μέσα της . Δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσω στα όρια μου ποτέ και να μην μου έρθουν στο νου αυτές οι στιγμές δίνοντας μου κουράγια να συνεχίσω, να ξεπεράσω ενδεχομένως τον εαυτό μου.

Όσο και να γράψω , μετά θυμάμαι κι άλλα. Οπότε ας πάμε πάλι στα του Τρεχαλάκη.

Οι προπονήσεις.

Οι προπονήσεις αυτή τη περίοδο ήρθανε σε δεύτερη μοίρα και αυτό είναι νομίζω το φυσιολογικό μέχρι να βρούμε τους ρυθμούς μας. Ο μαραθώνιος πλησιάζει αλλά για φέτος οι προτεραιότητες είναι διαφορετικές

Έτσι και αλλιώς τώρα αρχίσαμε και ένα άλλο είδος τρεξίματος. Ένα συνεχόμενο , όμορφο, πολύ γλυκό τρέξιμο.

Σαν να το έλεγε με το πονηρό χαμόγελο που συμπτωματικά σχημάτισε με μια κίνηση των μυών του προσώπου η μικρή , τη μέρα που τη φέραμε σπίτι:

"Τώρα θα δείτε τρέξιμο.."

Η μαμά και ο μπαμπάς όμως ήταν απο πρίν δρομείς, έτσι σίγουρα θα τα πάνε καλά με τον νεο τους ρόλο.

Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές με όποιον τρόπο κι αν μου μεταδόθηκαν και ευχόμαστε με τη σειρά μας, ότι καλύτερο στον κάθε ένα ξεχωριστά.

Καλημερα μπαμπα!!! (Flash news)

2009-10-05T08:47:00.002+03:00

Καλημέρα !!!
Έγινα μπαμπάς χτές το πρωί.

Περισότερες λεπτομέρειες αργότερα.

Tρέχοντας στη νέα μου γειτονιά

2009-10-02T06:52:00.004+03:00

Έφτασε με τα πολλά και η ώρα της μετακόμισης. Η μεγάλη άδεια που πήρα απο τη δουλειά για να ξεκουραστώ (λέμε τώρα) είχε και αυτό το γεγονός στα περιεχόμενα της.

Καλώς ή κακώς η νέα μου περιοχή είναι αρκετά μακριά απο το παλιό μου σπίτι, μακριά απο τους ρυθμούς που εγώ είχα μάθει , μακρία απο τη "ζωντάνια" μιας περιοχής δίπλα στο κέντρο της Αθήνας. Θα μου πάρει λίγο να προσαρμοστώ αλλά τι να κάνουμε έτσι είναι αυτά. Αυτή η αλλαγή για καλό έγινε.

Ο καλύτερος τρόπος να γνωρίσεις μια γειτονιά είναι να την περπατήσεις. Να την τρέξεις στην περίπτωση μου.

Ένας απο τους προβληματισμούς μου ήταν πού θα πηγαίνω να τρέξω. Ωραία, έχει πράσινο εδώ, φαρδιούς και ήσυχους δρόμους , για να δούμε. Έβαλα λοιπόν τα αθλητικά μου και βγήκα στον δρόμο, και μετά προς μια διαδρομή που μου είχε περιγράψει πρόσφατα σε έναν αγώνα ο συναθλητής μου ο Παναγιώτης. Ώρε .. τί ανηφόρα ήταν αυτή. Πολλές ανηφόρες.... Αν τρέχω κάθε μέρα εκεί θα γίνουν οι τετρακέφαλοι μου σαν του Πύρρου Δήμα όταν ήταν στα καλύτερα του. Τα καλά ήταν οτι είχε πεύκα δεξιά αριστερά του δρόμου , οτι δεν είχε κίνηση σε σημείο που τα μόνα αυτοκίνητα που με προσπέρασαν ήταν απο σχολές οδηγών ( αυτό ειναι καλό;). Ακόμα και τα αδέσποτα δεν έχουν την τρέλα των αδέσποτων του κέντρου , κυρίως αδιαφορούσαν στο πέρασμα μου δίπλα τους. Βέβαια ο νεόπλουτος κομπλεξαρισμένος "φιλόζωος" έλληνας έχει και ένα μαντρόσκυλο περιορισμένο στην αυλή ή το μπαλκόνι του που αυτά πραγματικά λυσσάνε οταν περνάς απ έξω.

Έτσι και αλλιώς εξερευνητικό ήταν το τρέξιμο προχτές και δεν διήρκησε πάνω απο μια ώρα. Δε μου άρεσε που δεν είδα κανέναν να τρέχει.. Ψυχή! Παρήγορο ήταν που σε ένα υπο κατασκευή γήπεδο κάποιοι περπατούσαν γύρω γύρω άρα υπήρχε μια μορφή άσκησης. Μπορεί σε λίγο καιρό να γίνουνε περισσότεροι μπορεί να βρώ κι εγώ παρέα στα τρεξίματα μου.

Χτες πήγα για προπόνηση στο πάρκο που τρέχω κυρίως, και έπεσα σε προεκλογική φιέστα. Βρήκα όμως παιδιά που τρέχουμε μαζί , τρέξαμε , τα είπαμε , αναλύσαμε πάλι διάφορα.. όμως όλα αυτά ανάμεσα σε πολύ κόσμο, σε σημαιάκια, κόρνες καραμούζες καυσαέριο. Τελικά επαληθεύεται και εδω πως δεν γίνεται να τα έχουμε όλα όπως τα θέλουμε. Έτσι η νέα μου γειτονιά απλώς προσφέρει άλλο ένα εναλλακτικό μέρος να κάνω το τρέξιμο μου πράγμα που σημαίνει οτι προς το παρόν δεν θα ρίξω μαύρη πέτρα στους χώρους που μέχρι τώρα έκανα την προπόνηση ή προετοιμασία μου για κάποιον αγώνα. Που συναντώ φίλους ,συναθλητές, δρομείς που με τον ίδιο τρόπο πετάμε απο πάνω μας την πίεση της καθημερινότητας και την τρέλα της Αθήνας με τους ακατάστατους ρυθμόυς της.

Ακόμα την εξευρευνώ τη περιοχή . Τουλάχιστον αντάλλαξα μια δυο καλημέρες με δυο γείτονες. Μένει να δω τις φάτσες τους όταν ανηφορίζω με το σορτσάκι...

Tα καινούργια παπούτσια.

2009-09-24T21:50:00.004+03:00

Η σχέση του δρομέα με τα παπούτσια του είναι μια σχέση αγάπης ή μίσους . Το κάθε ζευγάρι που θα δοκιμάστει , που θα φορεθεί στην προπόνηση και στον αγώνα, γράφει την ιστορία του. Σίγουρα δε μένει αδιάφορο. Θα σχολιαστεί θετικά ή αρνητικά θα διαφημιστεί απο δρομείς σε δρομικά πηγαδάκια ή θα πεταχτεί στον λεκτικό καιάδα , θύμα της δυσαρέσκειας αυτουνου που τα δοκίμασε και τον απογοήτευσαν. Πολλές φορές για το ίδιο μοντέλο παπούτσια, μπορεί και να ακούσεις τις εντελώς αντίθετες απόψεις.

Το πρώτο σημείο στο οποίο πρέπει να είσαι προσεκτικός για την επιλογή σου , είναι ποιον συμβουλεύεσαι. Και αυτό είναι κανόνας που τον ακολουθώ σε οποιαδήποτε συμβουλή ζητάω ή οποιαδήποτε συμβουλή προθυμοποιήται να μου δώσει κάποιος απο μόνος, του ακόμα και έξω απο τα δρομικά πλαίσια.

Στα παπούτσια τώρα. Τι να το κάνεις αν σου προτείνουν ενα μοντέλο μόνο και μόνο επειδή τα φοράει ο ταδε παγκόσμιος πρωταθλητής , την ώρα που αυτός είναι 55 κιλά κι εσύ 100; Θα τρέξεις σαν αυτόν; Με τίποτα .. άσε που το πιο πιθανό είναι να βγάλεις κανένα τραυματισμό... θα τα πω και πιο κάτω. Ή τι να το κάνεις αν αγοράσεις το τάδε αδιάβροχο μοντέλο που φόραγε ο νικήτης σε κάποιον ορεινό αγώνα παρόλο που εσύ έχεις σκοπό να τρέξεις μόλις 10 χιλιόμετρα σε αγώνα της πόλης. Όσο και να είναι "μπάνικα" στο μάτι.. είναι σαν να προσπαθείς να ξεδιαλέξεις φακές με γάντια του μπόξ.

Το τρέξιμο είναι χόμπυ που κάθε μέρα κερδίζει καινούργιους φίλους.

Κάθε τι που φέρνει κόσμο, φέρνει με τη σειρά του χρήματα και η έρευνα με τη βελτίωση πάνω στα συγκεκριμένα προϊόντα φέρνουν με τη σειρά τους περισσότερα χρήματα.

Αυτή είναι και η αρχική ιδέα των αθλητικό-και όχι μόνο-βιομηχανιών.

Κι έτσι στην αγορά κυκλοφορεί οτιδήποτε μπορεί κάποιος να φανταστεί. Απο παπούτσια για τρέξιμο σε βράχια, μέχρι πανάλαφρα παπούτσια χωρίς εσωτερικές ραφές για λιγότερες τριβές στο πόδι. Απο παπούτσια με γερό κράτημα μέχρι μοντέλα που διαφέρουν ανάλογα με τη γωνία πρόσφυσης του ποδιού του δρομέα με το έδαφος (π.χ υπερπρηνισμός).

Ένα απο τα πιο γνωστά αξίωματα που σπάνια όμως μας το υπενθυμίζει κάποιος είναι οτι το παπούτσι δε σε κάνει με τίποτα πιο γρήγορο. Ποιο γρήγορος γίνεσαι με τη προπόνηση , με τη μελέτη πάνω σε αυτή , με κούραση και ιδρώτα. Τα υπόλοιπα πλεονασμός.

Στην πραγματικότητα το αθλητικό παπούτσι έχει πρώτο ρόλο να προστατεύει τα πόδια και κατ'επέκταση αρθρώσεις όπως τα γόνατα ή η μέση. Μετά να υποστηρίξει ή να ενισχύσει τη κίνηση.

Η επιλογή του μοντέλου ανάλογα με τα πόσα γραμμάρια ζυγίζει το παπούτσι μπορεί να σου προσφέρει ένα πιο ξεκούραστο και άνετο τρέξιμο αφού σηκώνει το πόδι στην κίνηση του λιγότερο βάρος αλλά μπορεί και να σου φέρει έναν σοβαρό τραυματισμό οταν η κατασκευή του δεν υποστηρίζει το δικό σου σωματικό βάρος, εκεί που στην πραγματικότητα χρειάζεσαι πιο ενισχυμένο παπούτσι.. Άρα δεν ισχύει απόλυτα το όσο πιο ελαφρύ τόσο πιο καλό.

Η επιλογή του αγωνιστικού σου ζευγαριού πρέπει να γίνει λαμβάνοντας υπόψιν και την απόσταση που θέλεις να διανύσεις. Άλλο 5 χιλιόμετρα άλλο 50. Πρέπει να σε προστατεύει ανάλογα και με το έδαφος ή τις συνθήκες που πρόκειται να το φορέσεις. Άλλο η άσφαλτος άλλο η λάσπη ή οι πέτρες. Με αυτά και αυτά καταλήγουμε στο οτι δεν είναι αρκετό το να κατεβάσεις απο το ράφι του μαγαζιού το παπούτσι επειδή σου αρέσει απλά το χρώμα του, ή επειδη είναι της πιο γνωστης μάρκας ή επειδή τα διαφήμησε φόρα παρτίδα ή με πλάγιο τρόπο κάποιος διάσημος του χώρου.

Σε μια συζήτηση με δρομείς κάπου ένας μεγαλύτερος ηλικιακά δρομέας υποστήρηξε το εξής. "Το καλύτερο παπούτσι είναι αυτό που ταιριάζει στο πόδι σου." Και είχε δίκιο . Δεν είναι απαραίτητο να αγοράσει τα πανάκριβα παπούτσια κάποιος που ούτε επιδόσεις κάνει ούτε συστηματικό τρέξιμο κάνει. Και με φτηνότερα μοντέλα το τρέξιμο το κάνει. Τώρα αν θέλει να δώσει χρήματα για κάτι καλύτερο ακόμα και αν δεν το χρειάζεται... δικός του λογαριασμός.

Όμως και στον δρομέα επιδόσεων το πιο προσεγμένο παπούτσι , είναι αυτό που ταιριάζει για άλλους λόγους στο πόδι του, οπότε... και η πιο πάνω θεωρία μερικώς επαληθεύεται.

Μεγάλη προσοχή θέλει κι εκεί που αυτά έχουν πεθάνει κι εμείς δεν το έχουμε καταλάβει. Κάποιες εταιρίες δίνουν έναν συγκεκριμένο αριθμό χιλιομέτρων που μετά απο αυτά το παπούτσι θεωρητικά χάνει απο την προστασία ή την ελαστικότητα του. Αυτό όμως το βλέπεις στην πράξη ανάλογα με τη χρήση αλλα και γιατι πολλές φορές το νούμερο αυτό είναι μικρότερο απο την πραγματικότητα για λόγους μάρκετινγκ

Μια απο τις ενδείξεις για να αγοράσω καινούργια παπούτσια είναι αν μου βγαίνουν τίποτα περίεργα πονάκια .. Ξεκούραση και αλλαγή παπουτσιών αν είναι ήδη φορτωμένα με χιλιόμετρα και με αυτή τη συνταγή εγώ είμαι εντάξει.

Προχτές μου ήρθαν με το ταχυδρομείο τα τελευταία παπούτσια που παρήγγειλα για τους αγώνες μου, κυρίως για τον επερχόμενο μαραθώνιο του νοεμβρίου. Χτες λοιπόν έκανα το πρώτο τρέξιμο με αυτά, πρώτα απ όλα για να τα δοκιμάσω στο πάτημα και μετά να αρχίσω το "στρώσιμο" τους , αυτά τα οσα χιλιόμετρα χρειάζονται ωστε να πάρει το παπούτσι τη φόρμα του ποδιού και να γίνει πιο εύκαμπτο ωστε στον αγώνα να μη βγουν ατυχίες όπως να με¨χτυπήσει" ή να με "κόβει" σε κάποιο σημείο του .

Τρέχοντας λοιπόν σκέφτηκα δεν θα γράψεις τίποτα για τα σπορτέξ; Όταν είμασταν μικροί όλα τα αθλητικά παπούτσια οι συνομηλικοί μου τα λέγαμε σπορτέξ.

Ε, απο τα σπορτέξ του Τρεχαλάκη , αφιέρωμα στα σπορτεξ γενικά.

Και... καλά τρεξίματα .

Memory Walk ! 20 Σεπτεμβρίου 2009

2009-09-18T02:50:00.003+03:00

Memory Walk ! 20 Σεπτεμβρίου 2009

Ελάτε να περπατήσουμε μαζί !

Από την πλατεία Συντάγματος μέχρι το Ζάππειο την Κυριακή 20.09.09 & ώρα 10:30 π.μ.

Eλεύθερος χρόνος ή αλλιώς "get a hobby"

2009-08-31T22:30:00.004+03:00

Απαραίτητη προϋπόθεση για να κάνεις το χόμπυ σου , όποιο και αν είναι αυτό , όπως και να το ονομάζεις, είναι η ύπαρξη ελεύθερου χρόνου. Εδώ σε θέλω κάβουρα... εδώ ακριβώς που υπάρχει η παρανόηση.

Ο ελεύθερος χρόνος σήμερα θεωρείται πολυτέλεια , δουλειά , οικογένεια, υποχρεώσεις .. μακάρι να είχε κι άλλες ώρες το 24ωρο λένε αρκετοί για να τα προλάβουν όλα.

Στο κυνήγι για το χρήμα, για τη θέση στη δουλειά, για τη θέση του πάρκινγκ, για να προλάβεις τα μαγαζιά ανοιχτά.. στο κυνήγι για το ένα για το άλλο.. στο κυνήγι στην τελική για λίγο ελεύθερο χρόνο.

Και έρχομαι στη μεγάλη παρεξήγηση. Τον ελεύθερο χρόνο δεν πρέπει να τον κυνηγάς... να τον δημιουργείς πρέπει. Το τι κάνει καθένας σε αυτό το χρονικό περιθώριο είναι υποκειμενικό. Εγώ θέλω να βγώ να τρέξω για παράδειγμα αντι να κάτσω να παίξω στον υπολογιστή. Τα πάντα είναι θέμα προταιρεοτήτων. Λίγο απο τον ελεύθερο μου χρόνο θέλει η σύντροφος μου, λίγο τα παιδιά λίγο οι φίλοι, λίγο κάτι άλλο, λίγο θές και για σένα. Εκεί τα βάζεις κάτω , τα μετράς και τα μοιράζεις ή ακόμα και τα συνδιάζεις.Τόσο απλό.

Αυτό κάνουν και οι περισσότεροι φίλοι μου δρομείς, άλλος τρέχει χαράματα πριν τη δουλειά του, άλλος το βράδυ μετά απο αυτήν , άλλος όποτε οι υποχρεώσεις του τον αφήνουν ελεύθερο.. και όλοι αυτοί ικανοποιούνται μέσα απο το χόμπυ τους σε όποιο βαθμό και αν το κάνουν.

Χόμπυ είπα παραπάνω δεν είναι μόνο το τρέξιμο, απλα το αναφέρω γιατί αυτό είναι και η θεματολογία του ιστολογίου. Χόμπυ υπάρχουν χιλιάδες.. Χόμπυ είναι και το "μπλόγκινγκ". Θέλει και αυτό απο το χρόνο σου.

Η ουσία είναι οτι μέσα απο αυτό που κάνεις για προσωπική και μόνο ικανοποίηση πετάς όσα αρνητικά μαζεύονται μέσα σου απο τις λοιπές ασχολίες όπως η δουλειά , πετάς απο πάνω σου τη μιζέρια και τη κακία που έχουν οι άνθρωποι χωρίς ενδιαφέροντα και γίνεσαι για σένα καλύτερος σε αυτό που σε γεμίζει.

Το αστείο είναι με αυτούς που ανέφερα παραπάνω , τους "χωρίς ενδιαφέροντα". Μόνοι τους κυρίως κύκλοι είναι απο τον συναδελφικό και μόνο χώρο οπου είναι η μόνη τους συναναστροφή και συνήθως σχολιάζουν με εμπάθεια την όποια δραστηριότητα ασχολείται ο άλλος . Άντε να καταλάβουν για παράδειγμα γιατί ο τάδε δίνει μια περιουσία απο το περίσσεμα του για να αγοράσει ανταλακτικά για το ποδήλατο του ή τι κερδίζω εγώ που τρέχω έναν μαραθώνιο. Προσωπικά δε με νοιάζει αν με καταλάβει ο άλλος, αν δεν με ενοχλεί μου φτάνει.

Χόμπυ δεν είναι η τηλεόραση. Κανονικά με αυτά τα προγράμματα θα έπρεπε να μας πληρώνουν που τη βλέπουμε. Χόμπυ δεν είναι το κουτσομπολιό οπού άνθρωποι χωρίς προσωπική ζωή ασχολούνται με τις ζωές των άλλων, ενίοτε και με τα χόμπυ τους αλλα με τον δήθεν αστείο λόγο παντά πρόχειρο να επιβεβαιώσει την εμπάθεια που αναφέρω παραπάνω. Χόμπυ είναι να δημιουργείς, να γίνεσαι καλύτερος , να "χορταίνεις " μέσα σου.

Σήμερα δεν το χα να πάω να τρέξω, τελικά βρέθηκε χρόνος τα κατάφερα , αλλα πολύ αργότερα απο την ώρα που πηγαίνω συνήθως. Και το ευχαριστήθηκα , και η βροχούλα ήταν μια εναλλαγή παραστάσεων και βγήκαν 20 πολύ γρήγορα χιλιόμετρα πράγμα που δεν μπορούσα να διανοηθώ με τίποτα το πρωί όταν σκεφτόμουν αν θα πάω να τρέξω το απόγευμα.

Γύρισα σπίτι και τώρα ασχολούμαι με μια άλλη απο τις δραστηριότητες του ελεύθερου χρόνου μου, το "μπλόγκινγ" , εξωτερικεύοντας στην ουσία τις απογευματινές μου σκέψεις, στον γνωστό ή αγνωστο σε μένα επισκέπτη του "Τρεχαλάκη" .

Ευχαριστώ!

'Οταν η προπόνηση δε βγαίνει.

2009-08-19T23:24:00.003+03:00

Όλοι το έχουμε νιώσει και αυτό στις προπονήσεις μας. -Το κακό είναι να βγεί πάνω σε αγώνα.- Να θέλουμε να τρέξουμε λίγο ακόμα ή λίγο πιο γρήγορα αλλά στο τέλος να μη βγεί, ενώ τις προηγούμενες μέρες έβγαινε. 'Οπου και να το ρίξεις, μέσα είσαι. Στη κακή μέρα και τη "κακή μέρα". Στη κούραση απο προηγούμενες προπονήσεις, στη κούραση απο τη δουλειά και άλλους τόσους και τόσους λόγους να μην απολαύσεις το τρέξιμο σου κάποια στιγμή.

Παλιά με εβλέπε η μητέρα μου ιδρωμένο καθώς γυρίζα σπίτι απο τη προπόνηση και οι τρείς λέξεις που έλεγε ήταν : πώς πήγες σήμερα; και εννοούσε δύο πράγματα με την ακριβή σειρά που τα αναφέρω. Πρώτα, αν το απόλαυσα αν το χάρηκα αν έμεινα ευχαριστημένος και το δεύτερο πόσα χιλιόμετρα έτρεξα. ( Πιο παλιά είχαμε και το θα πάθεις τίποτα ρε παιδάκι μου)

Πλεόν με βλέπει η Μαρία και ρωτάει και εννοεί ακριβώς τα ίδια.

Σήμερα γύρισα λιώμα, το τρέξιμο δε μου βγήκε. Και ναι δεν το χάρηκα. Λίγο η κούραση της μέρας , λίγο οι ώρες ύπνου που μου λείπουνε τελευταία, λίγο οι έντονες προπονήσεις χτές και προχτές λίγο ο κακός μου ο καιρός οπου εκεί καταλήγω πάντα ψάχνοντας δικαιολογίες για ρίξω τις ευθύνες , ένιωθα σαν τον πιο αγύμναστο άνθρωπο του κόσμου.

Εντάξει συμβαίνουν αυτά. Το θέμα είναι να βρείς ακριβώς τι φταίει και να το διορθώσεις. Αν διορθώνεται. Αν οχι, συμβιβάζεσαι , δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου. Άσχετα με το σημερινό, έκανα μεγάλο συμβιβασμό με το γεγονός οτι τον τελευταίο χρόνο και μάλλον για πολλά ακόμα η δουλειά μου έχει κυλιόμενο ωράριο σε άστατο ρυθμό με ότι αυτό συνεπάγεται όχι μόνο στον αθλητικό τομέα. Όταν το τρέξιμο όμως ξεφεύγει απο τον ανταγωνισμό με τον άλλο δρομέα αλλά γίνεται για προσωπική ευχαρίστηση τόσο λιγότερα πράγματα μπορούν να σου χαλάσουν τη διάθεση μέσα σε αυτό. Αλλά και απο την άλλη, ακόμα και στον πρωταθλητισμό θα συμβεί μια μέρα να μη βγει το πρόγραμμα. Εδώ ακούμε για μεγάλους αθλητές που η επίδοση τους ήταν χάλια οτι απλά δεν ήταν στη μέρα τους . Τα πάντα είναι σχετικά όπως λέει κάποιος που ξέρω.

Αύριο η προπόνηση θα βγεί. Δεν ήταν και η πρώτη φορά που συνέβει αυτό οπότε τα ξέρω αυτά.

Βέβαια εαν αυτό επαναλαμβάνεται.. ε τότε και λίγη ξεκούραση, λίγο πιο χαλαροί ρυθμοί για ένα διάστημα , δεν κάνουν κακό , ίσως το σώμα στέλνει τα μηνύματα του για να μην φτάσουμε στον μεγάλο αγώνα μας και τρέχουμε "καμένοι".

Προσωπικά έχω ξεκουραστεί αρκετά πρίν μπώ στον νεο κύκλο προετοιμασίας , οπότε για σήμερα έφταιγε και πάλι .. ο κακός μου ο καιρός.

Και αύριο μέρα είναι.

Λίγες βδομάδες μείνανε... κλασική!

2009-07-28T22:55:00.005+03:00

Δεκαπέντε βδομάδες πάνω κάτω μέχρι τον αγώνα για τον οποίο ετοιμάζονται εδώ οι περισσότεροι ερασιτέχνες και μή, δρομείς. Το ραντεβού κάθε δεύτερη κυριακή του νοεμβρίου, για το κορυφαίο δρομικό γεγονός , τον μαραθώνιο της Αθήνας, την κλασική διαδρομή ή αλλιώς σκέτο , την "κλασική".

Παρόλο που είμαστε ακόμα στη μέση του καλοκαιριού ήδη ο αγώνας της χρονιάς για τους περισσότερους, φαίνεται να πλησιάζει απο μακρυά. Άρχισαν σιγά σιγά οι συζητήσεις για τον κύκλο προπονήσεων του καθένα, τους στόχους , για παπούτσια,για προγράμματα προπόνησης, πόσο διαρκεί η προετοιμασία, καινούργια κόλπα, καινούργιες τακτικές. Ακόμα και τα πειράγματα πάνω σε αυτά, έχουν και αυτά ξεκινήσει.

Τα συζητάω κι εγώ στο πάρκο ή στο στάδιο και διαβάζω τέτοιες συζητήσεις στα φόρουμ στο ίντερνετ που όσο πλησιάζει ο καιρός τείνουν να γίνονται το μοναδικό θέμα της κουβέντας.

'Αλλοι ακόμα στις διακοπές , ρίχνουν ένα τρεξιματάκι που και που, με σκοπό όταν επιστρέψουν να αφοσιωθούν κατα κάποιο τρόπο στις προπονήσεις τους για τον νοέμβρη. Άλλοι δεν έχουν φύγει ακόμα έχοντας όμως στο νου να τρέχουν λίγο και στις διακοπές τους και άλλοι έχοντας ήδη επιστρέψει βρίσκονται ήδη στη φάση της ήπιας προσαρμογής στο προπονητικό τους πλάνο ή τελος πάντων ετοιμάζεται ο καθένας με τον τρόπο που νομίζει , για την κλασική.

Ο μαραθώνιος πλέον συζητιέται, μελετάται, είναι θέμα εργασιών και συνεδρίων όχι απλά σαν ένας αγώνας 42 χιλιομέτρων, αλλά σαν ένα παγκόσμιο κοινωνικό φαινόμενο , λαμβάνοντας υπόψιν τα εκατομύρια των δρομέων στο σύνολο τους που ξεχύνονται στους δρόμους στους μαραθωνίους ανα τον κόσμο.

Αυτό που γοητεύει εμένα είναι οτι μετά τους ακριβοπληρωμένους νικητές σε κάθε αγώνα , οι πρωταγωνιστές είναι οι χιλιάδες δρομείς που τους ακολουθούν , που ο κάθε ένας με την δική του ιστορία το δικό του υπόβαθρο γίνεται για τον εαυτό του (το κρατάω μέχρι εδώ προς το παρόν) ο ήρωας της ημέρας.

"Be the hero of the day" ηταν ένα απο τα συνθήματα σε έναν αγώνα στο εξωτερικό που είχα πάρει μέρος που παρόλο που είχα τρέξει και άλλους μαραθωνιούς πριν , εκεί συνειδητοποίησα αυτό που περιγράφω παραπάνω.

Οι λόγοι που τρέχει κάποιος έναν μαραθώνιο είναι σχεδόν όσοι και οι δρομείς πάνω στον αγώνα. Κοινό χαρακτηριστικό όλων είναι πως τους αρέσει και το κάνουν. Οι στόχοι και οι φιλοδοξίες ποικίλουν. Πρώτος στόχος ο τερματισμός.. Για τους πιο έμπειρους ,στόχος μια καλύτερη επίδοση ή η διατήρηση στις προηγούμενες καλύτερες τους επιδόσεις. Για τους αθλητές που ασχολούνται με τον πρωταθλητισμό , μια θέση στο βάθρο ή την εξάδα. Για τους επαγγελματίες δρομείς , ακόμα δεν έχουμε τέτοιο επάγγελμα εδώ, η θέση και το χρήμα. Η δόξα ακολουθεί ανάλογα με το επίτευγμα του καθένα. Απο τους κύκλους της οικογένειας για τον χομπύστα που τερμάτισε για πρώτη φορά , μέχρι τα συμβόλαια και τις φωτογραφήσεις για τον επαγγελματία που κατόρθωσε άλλη μια νίκη.

'Αλλοι πάλι απλά " κατεβαίνουν " στον αγώνα. Έτσι . Μπορεί να ασχολούνται κυρίως με άλλα αθλήματα , ορεινό τρέξιμο, υπεραποστάσεις , ποδήλατο ,τρίαθλο.. και άλλα τέλος πάντων που εκεί εστιάζουν το αγωνιστικό τους ενδιαφέρον και κατεβαίνουν στον αγώνα για άλλους λόγους να τον απολάυσουν σαν γιορτή , τρέχοντας στο πλήθος. Υπάρχει κόσμος που πράγματικα τρέχει με σκοπό να απολάυσει την ατμόσφαιρα του αγώνα. Δε πα να γράψει το ρολόι στο τέρμα οτι θέλει..

Προσωπικά για φέτος ήδη έχω τρέξει τον αγώνα τον οποίο είχα σαν στόχο , παρόλα αυτά φιλοδοξία μου είναι να μην έχω πολύ μεγάλη απόκλιση απο προηγούμενες χρονιές μου πάνω στην κλασική.

Σημασία έχει που το απολαμβάνουμε και έτσι πρέπει να μείνει, που νιώθουμε όμορφα μέσα απο τις προπονήσεις μας κάθε μέρα, την γλυκιά κούραση της προετοιμασίας , την συναναστροφή με άλλους ανθρώπους με την ίδια αγάπη για το τρέξιμο,την δίεξοδο ή την κοινωνικοποίηση που προσφέρει όλο αυτό, το χαμόγελο την ικανοποίησης και το δάκρυ της συγκίνησης όταν μετά απο όλα αυτά φοράς στον λαιμό σου το μετάλιο μέσα στο καλλιμάρμαρο.

Καλή προετοιμασία σε όλους, να είμαστε γεροί πάνω απ όλα και όλα έρχονται.

"Μeditation" τρέχοντας στην Ικαρία

2009-07-09T22:37:00.011+03:00

Είμαι απο αυτούς που γύρισαν τώρα απο την καλοκαιρινή τους άδεια..

Δηλαδή αφού γύρισα τέλη ιουνίου απο καλοκαιρινές όμως διακοπές πρέπει να πω καλο χειμώνα; Μπα...

Τα τελευταία χρόνια οι άδειες απο τη δουλεία μου πάνε πακέτο σχεδόν πάντα με κάποιον σημαντικό για μένα αγώνα. Έτσι αυτές οι μέρες συμπέφτουν με κάποιον αγώνα ή αποτελούν μέρος της προετοιμασίας ή ακομα και για την ξεκούραση και αποκατάσταση μετά απο αυτόν.

Αυτό με "γεμίζει" αυτό κάνω, πόσο μάλλον που οι μέρες που εγώ χαλαρώνω με τον τρόπο μου στις άδειες, δεν συμπέφτουν με τις περιόδους που όλοι "σκοτώνονται" για να πάρουν άδεια όπως συγκεκριμένους μήνες του καλοκαιριού ή σε συγκεκριμένες γιορτές του χρόνου.

Έτσι έχω άλλη μια φορά το κεφάλι μου ήσυχο αφου απέχω απο τις γκρίνιες του τύπου εσυ βγήκες πέρσυ 15αύγουστο, φέτος είναι σειρά μου , και απο την άλλη είναι σπάνιο να με "χώσει" κάποιος για παράδειγμα τον νοέμβριο που εγώ θέλω να τρέχω στον μαραθώνιο της Αθήνας και να αφιερώνω σε αυτόν μέρος της άδειας μου. Απο τη μεριά μου όλα καλά.

Μεγάλη επιθυμία να μπορώ να πηγαίνω έστω για λίγο κάθε καλοκαίρι στην Ικαρία, τόπο προσωπικής ηρεμίας. Νησί που κρατάει ακόμα λίγο απο το "άγριο" πρίν παραδοθεί εντελώς στην τουριστική ανάπτυξη. Εκεί έχω κάνει τα καλύτερα τρεξίματα. Απο 3 μέχρι και 70 χιλιόμετρα. Με θέα τη θάλασσα ..και το βουνό ...και τον βράχο... και την μυρωδιά του νησιού.

Τρέχω λοιπόν... δρόμος.. απο κάτω γκρεμός.. η χαμηλή βλάστηση πιο πανω απο τους βράχους .. οι βραχοι και μετά θάλασσα. Όσο κοιτάει το μάτι, γαλάζιο.. το απόγευμα οταν κοιτάς το ηλιοβασίλεμα ή την ανατολή του ήλιου... τέλειο. Η μυρωδιά απο το αλμυρίκι και το θυμάρι στην άκρη του δρόμου να σου ανοίγουν το ρουθούνι και ο ήχος απο το κύμα στο βράχο να μπερδεύεται με τους ήχους απο τους μανιακούς τζίτζικες στα δέντρα. Και τρέχω .. γρήγορα, αλλα με ελαφρύ βήμα και παρασύρομαι στη φύση με όλες τις αισθήσεις να απολαμβάνουν τη μαγεία......

Το σώμα να τρέχει στην άσφαλτο και το πνεύμα σαν να πετάει πάνω απο τη θάλασσα.

Αυτές οι εικόνες μου έρχονται και αυτές στο μυαλό μέσα στον αγώνα εκεί που ψάχνω να αντλήσω δυνάμεις απο τον νού αφού η κούραση έχει κάνει ήδη την εμφάνιση της. Και βοηθάνε . Ηρεμώ και συνεχίζω και σκέφτομαι πόσο τυχερός είμαι που μπόρεσα να τρέξω στην Ικαρία... έτσι για μένα μόνο, να μαζέψω εικόνες και εφόδια για ένα ολόκληρο φθινόπωρο και χειμώνα μέχρι την επόμενη φορά.

Κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι πάλι εκεί.............
.

Ευχίδειος Άθλος..

2009-06-19T21:57:00.003+03:00

"Καλοκαίρι του 479 π.Χ.
Στους πρόποδες του Κιθαιρώνα, έξω από τα τείχη των Πλαταιών στον κάμπο γίνεται η σπουδαιότερη και πιο καθοριστική μάχη των Ελλήνων κατά των Περσών. Η νίκη κατά του εχθρού συντριπτική. Η χαρά των νικητών μεγάλη. Όμως οι Πλαταιείς δεν ησυχάζουν. Πιστεύουν, πώς η παρουσία και μόνο των βαρβάρων έχει μολύνει το πυρ που έκαιγε στο βωμό της πόλης τους.

Οι άρχοντες της πόλης, καλούν αμέσως μετά τη μάχη, τον οπλίτη ημεροδρόμο τους, τον γοργοπόδαρο Ευχίδα. Η αποστολή του είναι να πάει αμέσως στους Δελφούς και να φέρει πίσω καθαρό και εξαγνισμένο πυρ από το ιερό του Απόλλωνα.

Η κούραση από τη μάχη μεγάλη, η αποστολή όμως μεγαλύτερη και ιερή. Ο Ευχίδας ξεκινά αμέσως, Τρέχει συνεχώς ανάμεσα σε χαράδρες, δάση, βουνά και στενά μονοπάτια. Φτάνει στους Δελφούς. Εξαγνίζει το σώμα του στην Κασταλία πηγή, φορά δάφνινο στεφάνι., παίρνει καθαρό πυρ από το ιερό του Απόλλωνα, και επιστρέφει στις Πλαταιές, σε 24 περίπου, ώρες διανύοντας απόσταση 1000 σταδίων δηλαδή σχεδόν 200 χλμ. Ο Ευχίδας παρέδωσε το ιερό πυρ και αμέσως μετά εξέπνευσε περνώντας για πάντα την πύλη της αιωνιότητας.

Ο άθλος του ημεροδρόμου Ευχίδα, αποτελεί έμπνευση αλλά και πρόκληση σ’ ένα σύγχρονο δρομέα τον Παναγιώτη Αντωνόπουλο, όταν με θαυμασμό διαβάζει αυτή τη σελίδα της ιστορίας μας. 1-2 Μαΐου 1993 ξεκινά την προσπάθεια ν’ αναβιώσει τον άθλο του Ευχίδα και τα καταφέρνει.

Έτσι έγινε η αρχή..."

Οι αγώνες δρόμου που έχουν ρίζες πάνω σε κάποιο ιστορικό γεγονός, που στην ουσία αναβιώνεις , τρέχεις μια διαδρομή που κάποιος πολλά πολλά χρόνια πίσω την έτρεξε , όχι όμως για την ψυχαγωγία του, αλλά γιατι κυρίως ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου ή για να μεταφέρει κάποια σημαντική είδηση είναι απο τους αγώνες που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον και είναι συχνά απο μόνοι τους ένα μάθημα ιστορίας ή η αφορμη για να αναζητήσει αργότερα ο δρομέας κάποια ιστορικά στοιχεία για το συγκεκριμένο γεγονός.

Πιστεύω οτι όλοι οι δρομείς αυτών των αποστάσεων έχουν βάλει νοερά τον εαυτό τους στη θέση του αρχαίου δρομέα, του άγνωστου ή του επώνυμου ημεροδρόμου, την ώρα που βρίσκονται μόνοι τους να τρέχουν στον ίδιο δρόμο που πριν δυο και βάλε χιλιάδες χρόνια έτρεξε κάποιος πρόγονος μας, που έμεινε για το κατόρθωμα του, την προσύλωση στον σκοπό του και την υπέρβαση, στην ιστορία.

Άν και η ιστορική διαδρομή έιναι απο τις Πλαταιές μέχρι τους Δελφούς και επιστροφή στις Πλαταιές ... καθιερώθηκε απο το 2000 σαν αγώνας ο " Ευχίδας" μόνο απο το ένα μέρος στο άλλο χωρίς την επιστροφή.Οι αθλητές έχουν να καλύψουν 107,5 χιλιόμετρα και η διαδρομή διασχίζει τη Δυτική Βοιωτία από Νότο προς Βορρά, και είναι η πραγματική κατά το δυνατόν . Το ανάγλυφο της περιοχής είναι έντονο, οι υψομετρικές διαφορές μεγάλες είναι δύσκολη και επίπονη, αλλά ταυτόχρονα όμορφη και ενδιαφέρουσα. Οι αθλητές ανεβαίνουν και κατεβαίνουν το όρος των Μουσών Ελικώνα, φτάνοντας σε υψόμετρο 1050 μ. διασχίζοντας υπέροχα τοπία φυσικής ομορφιάς. Όταν τερματίσουν στους Δελφούς, στο κέντρο της γης, νερό από την Κασταλία πηγή, ένα δάφνινο στεφάνι και το ζεστό χειροκρότημα όλων τους περιμένει.

Το 2005 έγινε το μεγάλο τόλμημα , δηλαδή να γίνεται παράλληλα και αγώνας με εκκίνηση και τερματισμό στις Πλαταιές που όμως λανθασμένα έμεινε να αποκαλείται ο "διπλός Ευχίδας". Έτσι με την έλευση τους οι δρομείς στους Δελφούς παίρνουν τον ίδιο δρόμο που ακολούθησαν πρίν , μέχρι να φτάσουν στην πλατεία των Πλαταιών οπου στον τερματισμό τους έχουν διανύσει το σύνολο 215 χιλιόμετρα.

Όταν μπήκα σιγά σιγά στον χώρο των υπερμαραθωνίων αποστάσεων , κάποιοι φίλοι μου μου κάνανε συχνά λόγο για τον "Ευχίδα". Ένας φίλος μου απο τους καλύτερους δρομείς του χώρου μου είχε πει κατα λέξη .. " δεν είναι αγώνας.. ειναι ταξίδι". Και πράγματι αν τα βάλεις κάτω.. με 100 χιλιόμετρα δρόμο ,πράγματικό ταξίδι είναι αλλά και ο τρόπος που δουλεύει το μυαλό οι σκέψεις που βγαίνουνε μπροστά .. και αυτές "ταξίδι" είναι. Πόσο μάλλον τα 215!!!

Νιώθω τυχερός που έχω αξιωθεί να πάρω μέρος και στα 107μιση και στα 215 χιλιόμετρα και να τα τερματίσω αξιοπρεπώς. Την πρώτη φορά πήγαινα στο άγνωστο. Τα 100 χιλιόμετρα ήταν απόσταση που την είχα πλέον στα πόδια μου αλλά όχι σε διαδρομή με τέτοιες δυσκολίες και τελευταία στιγμή είχα μείνει και χωρίς όχημα υποστήρηξης. ΄Ετσι στάθηκα στην αφετηρία με ένα μπουκάλι νερό στο χέρι και μια ζώνη φορτωμένη πράγματα που πιθανόν να χρειαζόμουν στον αγώνα , μέλι, ηλεκτρολύτες , κτλ που δεν το περίμενα προς έκπληξη μου οι σταθμοί ανεφοδιασμού ανα λίγα χιλιόμετρα υπερκάλυπταν τις ανάγκες μου έτσι ξεφορτώθηκα νωρίς το περιττό βάρος.

Στον τερματισμό δεν με περίμενε για πρώτη φορά κάνένας δικός μου , όμως η υποδοχή των θεατών, των διοργανωτών .. όλη αυτή η άτμοσφαιρα .. ήταν δικοί μου άνθρωποι.. και ακόμα και σήμερα σκέφτομαι πως είχε δίκιο ο Κώστας και οτι όλο ήταν "ταξίδι".

Αυτή τη χρονιά δοκίμασα κάτι ακόμα παραπέρα. Αν και φορτωμένος χιλιόμετρα απο έναν κοντινό αγώνα υπεραπόστασης, μπήκα να κάνω τον "διπλό Ευχίδα". 215 χιλιόμετρα. Αυτά όμως δεν είναι παραδείγματα προς μίμηση, περισσότερο απερισκεψία είναι , το να ρισκάρεις έναν έυκολο πλεόν τραυματισμό τρέχοντας μεγάλους αγώνες τον ένα πίσω απο τον άλλο. Έτσι μέχρι τελευταία στιγμή λίγοι ξέρανε τι πήγαινα να κάνω και αυτό μόνο και μόνο για να γλυτώσω τις συζητήσεις του τύπου, τι πας να κάνεις τώρα. Είχα τους λόγους μου , θα τους αναλύσω άλλη φορά , η ουσία είναι οτι τελικά όλα πήγαν καλά.

Φέτος όμως κάποιοι "κρέμασαν" τον Παναγιώτη και ο αγώνας είχε ελλείψεις..αλλά μόνο απο το πάθος του και την κατάθεση ψυχής που κάνει για να γίνει αυτος ο αγώνας, αυτός ο άνθρωπος με έχει κερδίσει. Έτσι εμένα μου έμεινε η εντύπωση οτι του χρόνου θα είναι πάλι όλα καλά.

Θέλω να γράψω πολλά που έζησα που ένιωσα εκεί αλλά θέλω και να αποφύγω ένα κουραστικό για τον αναγνώστη κατεβατό, οπότε περιστασιακά θα καταθέτω περιστατικά και απο εκείνον τον αγώνα. Για την ώρα ήθελα να κάνω αναφόρα στην ιστορικότητα της διαδρομής, που μόνο διαβάζοντας το γιατί ο Ευχίδας πήγε πάνω κάτω, ο νους πηγαίνει σε άλλες εποχές σε άλλες αξίες. Τα σκεφτόμουν πάλι σήμερα που κοίταγα κάτι αναμνηστικά απο τον αγώνα.

Υ.Γ.

Ο εμπλουτισμός της αναρτησης με πληροφορίες εγινε απο την ηλεκτρονικη σελίδα της διοργάνωσης http://www.euchidiosathlos.gr/ οπου τους ευχαριστώ για την παραχώρηση τους.

"Eίμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο.. τέλος!"

2009-06-18T21:46:00.004+03:00

Το ακούσαμε κι αυτό σήμερα ...
Ακόμα το θυμάμαι και γελάω χωρίς να είμαι ακόμα σίγουρος αν αυτή είναι η σωστή αντίδραση στο πείραγμα που δέχτηκα σήμερα εκεί που έτρεχα μονάχος στο πάρκο.

Το μεσημέρι στη δουλειά κουράστηκα και έτσι ήθελα πολύ να βγώ να τρέξω το απόγευμα.. παραδόξως αυτό με "ξεκουράζει". Είχε ζέστη όμως και δεν ήξερα πού να κάνω την προπόνηση μου ή τι ώρα να βγώ με τα σορτσάκια μου και έτσι και δεν κανόνισα με κάποιον να τρέξουμε παρέα και βγήκα και πιο αργά απο την ώρα που κάποιοι φίλοι μου τρέχουνε στο πάρκο , οπου εκεί κατέληξα να πάω , με αποτέλεσμα να τρέξω μόνος. Ακόμα και έτσι.. καλά είναι. Μερικές φορές ακόμα καλύτερα.

Σήμερα ήταν απο τις φορές που προτιμούσα να τρέξω μόνος. Κόντευα να τελείωσω και να πάρω τον δρόμο για το σπίτι .. όταν τις είδα μπροστά μου. Τρείς κοπέλες γύρω στα 20... με σωματότυπο σαν σκανδιναβούς σφαιροβόλους, δισκοβόλους ή κατι τέτοιο τέλος πάντων αλλά επι 2 στα κυβικά η κάθε μία τους. Σκουλαρίκια παντού , τουλάχιστον όπου μπαίνουν σκουλαρίκια στο πρόσωπο.. και το στύλ της παρέας που πειράζει τους πάντες. Αυτή η ψυχολογία της αγέλης .. έστω και απο τρια μόλις μέλη. Άσε που ήταν τόσο νταρντάνες που έκρυβαν τον ήλιο με τους ώμους τους!!!

Εγώ ενα κοντό σορτσάκι , ένα στενό T-shirt , αδύνατος και σκούρος .. ο χαραμάδας αυτοπροσώπως.

Και το έφερε ... να συναντηθούμε... και ακούω τη μια να λέει καθώς τις πλησιάζω.. "κοίτα κάτι πόδια που έχει αυτός" και φωνάζει η άλλη.. " είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο... " ατάκα απο τη γνωστή φάρσα. Τις κοιτάζω .. ΑΜΑΝ !!! λέω απο μέσα μου... και φωνάζω ένα μακρόσυρτο ΤΡΕΛΛΑΑΑΑΑ , ατάκα που κολλαώ παντού τον τελευταίο καιρό. Αν με πλάκωνε το θηρίο.....

Προσπέρασα.. τρέλλα είπαν και αυτές και γελάσαμε όλοι .. δεν τις ξαναείδα..

" Είμαστε πλασμένοι ο ένας για τον άλλο" μου είπε προφανώς για να με πειράξει, αλλά όπως και να το πάρω είχε πλάκα.

Η ομορφότερη είδηση....

2009-05-28T23:28:00.016+03:00

Στις αρχές του χρόνου , μου ήρθε η ομορφότερη είδηση της ζωής μου. Αυτό που όταν το μαθαίνεις σε κάνει και νίωθεις ο πιο τυχερός ο πιο ευτυχισμένος.

Η ανάγκη μου να το μοιραστώ με φίλους μεγάλη. Ξεχείλιζα απο ευτυχία. Συνέβησαν πράγματα όμως που με τρόμαξαν και γι αυτό στην αρχή δεν το έμαθαν παρα ελάχιστοι ..

Όταν ο γιατρός μας είπε οτι πάμε καλά, αποφάσισα πού θα το κάνω γνωστό και μάλιστα δημόσια. Και μάλιστα ανάμεσα σε φίλους μου. Πού; Μέσα σε έναν δύσκολο αγώνα που σε μένα χρώσταγε κάτι απο πέρισυ. Που είχε αθλητές σχεδόν απο όλες τις άκρες της γής. Μέσα στους αγώνες είμαι χαμογελαστός. Οι φίλοι μου ή θα τρέχουν και αυτοί στον ίδιο αγώνα με μένα ή με τον έναν ή άλλο τρόπο είναι εκεί. Τώρα είχα κάτι να τους πώ που θα τους έκανε και κείνους να χαρούν με τη χαρά μου.

Και αυτό το έκανα στάμπα στο μπλουζάκι μου....

Και μπήκα στον αγώνα... Και άρχισα να τρέχω..

Και να τρέχω...

Γύρω γύρω.. πολλές ώρες ..

.. και όλοι να βλέπουν το μπλουζάκι μου..

.. ή να το δείχνω μόνος μου.. χαρούμενος...

Και συνέχισα να τρέχω πολλές ώρες ακόμα ... και ήρθε η νύχτα και συνέχισα να τρέχω.. και η σκέψη του μωρού έδινε δυνάμεις στα πόδια ...και ψυχή... και ξημέρωσε.. και ακόμα έτρεχα... και έσπασα την καλύτερη μου επίδοση σε έναν αγώνα 24 ωρών τρέχοντας.... γεμάτα διακόσια χιλιόμετρα ..μέχρι που έπεσα κάτω απο τους πόνους στα πόδια.. την κούραση..

και στις απονομές πήρα κι εγώ κύπελλο.. και όταν πήγα να το πάρω...

το μπλουζάκι που φορούσα έγραφε..

"RUNNING INSPIRATION"

Και ήταν η πρώτη "φωτογραφία" της κόρης μου... που την περιμένουμε σε λίγους μήνες.

Αυτοί είμαστε...

2009-05-27T21:09:00.009+03:00

Άλλη μια φορά σε κάποιον αγώνα δρόμου.. κάποιοι κλέψανε. Ή τουλάχιστον αυτό ειπώθηκε απο αρκετούς δρομείς που πήραν μέρος σε έναν αγώνα σε μια επαρχιακή πόλη την προηγούμενη κυριακή. Κάποιοι έκοψαν δρόμο κάνοντας παράκαμψη σε αφύλακτο σημείο της διαδρομής με αποτέλεσμα να τρέξουν μικρότερη απόσταση απο την απόσταση που είχε ο αγώνας και να φτάσουν πιο γρήγορα στην πλατεία τερματισμού.

Άλλη μέθοδος κλεψίματος που έχουν χρησιμοποιήσει αθλητές και αθλήτριες είναι ακόμα και να ανέβουν σε καρότσες , σε αυτοκίνητα ή και σε άμαξες όπως λέγεται σε παλαιότερες εποχές.

Στο υψηλό επίπεδο αθλητισμού το κλέψιμο γίνεται με τη χρήση ουσιών , έχουμε φτάσει να μιλάμε ακόμα και για γονιδιακό ντόπινγκ και άλλα πράγματα που πρίν χρόνια αγγίζανε απλά τη σφαίρα της φαντασίας.Εκεί βέβαια τα κίνητρα η δόξα και το χρήμα είναι σε διαφορετικά μεγέθη απο τον συγκεκριμένο αγώνα της κυριακής.

Αφήνω στην άκρη λοιπόν τους αθλητές του επιπέδου που ανέφερα πιο πάνω και επιστρέφω στους αθλητές και αθλούμενους του αγώνα της κυριακής. Δε μπορώ να καταλάβω απο πού πηγάζει η ανάγκη του άλλου να κλέψει σε έναν αγώνα που οι περισσότεροι απο τους μισούς που παίρνουν μέρος δεν θεωρούνται καν αθλητές. Αθλούμενοι ναι. Άλλη μια φορά αποδεικνύουμε με τις πράξεις μας οτι ο αθλητισμός δεν προάγει πάντα και δεν καλλιεργεί το ήθος , την ευγένεια , τον πολιτισμό αλλά εξωτερικεύει συχνά τα άλλα του χαρακτήρα μας που δυστυχώς και αυτά με τη σειρά τους είναι πάνω πάνω έτοιμα με την πρώτη ευκαιρία να φανερωθούν. Ματαιοδοξία , απληστία , απάτη και τα συναφή.

Καλά έχει συμβεί άτομο να κλέψει ακόμα και σε αγώνα μη ανταγωνιστικού χαρακτήρα ( αν μπορεί να ειπωθεί και αυτό) και όταν της είπαν έσυ έκλεψες είπε , όχι , μόνο λίγα μέτρα με πήγε το αμάξι.. Μόνο και μόνο για λέει και εκείνη οτι έτρεξε κάπου έναν υπερμαραθώνιο....

Αστεία πράγματα δηλαδή.

Και τελικά τον φωνάζουνε αυτόν που έκλεψε και στο βάθρο στον νικητών , συνήθως σε κάποια ηλικιακή κατηγορία και όχι στις πρώτες θέσεις , αφού σχεδόν πάντα οι πρώτοι είναι τόσο γρήγοροι που βγαίνουν μπροστά και απο αυτόν που πήρε τον πονηρό τον δρόμο. Και πάει ο φίλος μας και παίρνει το κύπελλο του, και να τα χαμόγελα και να οι φωτογραφίες και να τα χειροκροτήματα αντί να καταλήγει με το και να .. οι μούτζες.

Και κατεβαίνει περιχαρής με το κύπελλο στο χέρι και πάει και κάθεται στο τραπέζι με τους φίλους του και τελικά το πάει στο σπίτι του στολίζοντας το στο ράφι μαζί με τα άλλα τοτέμ της ματαιοδοξίας του. Εδώ έρχομαι τώρα και απορώ. Το κοιτάζει το κύπελλο.. μόνος του. Δε ντρέπεται που δεν το άξιζε; Το πρωί που κοιτάζεται στον καθρέπτη, που πλένεται , ξυρίζεται κτλ.. τί λέει στον εαυτό του; Και δε γυρίζει ο καθρέπτης να του ρίξει δύο φάσκελα;

Σε προηγούμενη ανάρτηση αναφέρθηκα επιδερμικά και σε αυτά τα περιστατικά και ξανακαταλήγω.. αυτοί είμαστε. Και δεν είμαστε μόνο τώρα, απο πάντα το είχαμε και αυτό μέσα μας. Όπως διάβασα μια μέρα σε ένα αρθρο στα ΝΕΑ και το μεταφέρω στο κείμενο μου αυτολεξεί : " αν φανταζόμαστε τους αρχαίους ολυμπιακούς αγώνες σαν έναν ατσαλάκωτο αθλητικό παράδεισο στον οποίο οι νέοι επιδίδοταν στην ευγενή άμιλλα έχοντας αναπτύξει αρμονικά το σώμα και το νού για να κερδίσουν ένα κλαδί ελιάς πέφτουνε πολύ έξω".

Όμως εκεί όποιος έκλεβε εκτός το πρόστιμο για την κατασκευή Ζάνεων ( οι στήλες προς τιμή του Δία) στην είσοδο του σταδίου με την αναγραφή σε αυτές του ονόματος του ζαβολιάρη άθλητη , παρέμενε ατιμωμένος για όλη του τη ζωή. Δεν ήθελε μετα να τον ξέρει η γειτονιά του, η μάνα του η ίδια και συχνά πήγαινε να μείνει σε άλλο μέρος πολύ μακριά απο τον τόπο καταγωγής του.

Εδώ όμως ο πονηρός δρομέας δεν κέρδισε τίποτα παραπάνω απο ένα φτηνό κύπελλο και μια φωτογραφία σε ένα βάθρο. Καμία ευκολία που είχαν οι τότε ολυμπιονίκες, καμία άνεση και παροχές που έχουν τώρα. Και πολλές φορές στη φωτογραφία αυτή και το σουλούπι του ίδιου του δρομέα δε σε πείθει οτι η επίδοση που έβγαλε είναι των δυνατοτήτων του. Γελάς ή τον λυπάσαι;

Όπως γέλασαν δρομείς απο όλο τον κόσμο όταν διαδόθηκε η είδηση οτι έκλεψε στον μαραθώνιο της πόλης του και βγήκε πρώτος(!!!) αλλά τον τσάκωσαν ο δήμαρχος νομίζω του Μεξικό. Και έβλεπες στην φωτογραφία έναν κύριο που μόνο με αθλητή δεν έμοιαζε.

Δυσανασχετώ όταν σε αγώνα που έτρεξα μαθαίνω οτι κάποιος , κάποιοι κλέψανε. Δυσανασχετώ όταν τους ξαναβλέπω στην αφετηρία δίπλα μου σε άλλους αγώνες. Φταίμε κι εμείς που τους ανεχόμαστε, φταίμε που επιλεκτικά, με τις παρωπίδες μας σωστά τοποθετημένες, κάνουμε συχνά πως δεν αντιλαμβανόμαστε οτι ο χώρος μας είναι και αυτός μια μικρογραφία της κοινωνίας , με τον καλό και τον κακό σχεδόν ίσα μέλη μέσα σε αυτή.

Iστορίες για γερά στομάχια.

2009-05-15T10:24:00.006+03:00

Πολλές φορές οι συζητήσεις για κάποιον δρομέα και τις σωματικές δυνατότητες του, φτάνουν σε αναφορές εσωτερικών οργάνων όπως για παράδειγμα, "φαντάσου καρδιά που θα έχει..." ή "..πόσο μεγάλα θα είναι τα πνευμόνια του.." ή ακόμα φτάνουν και σε όργανα που η συμβολή τους είναι καθαρά μεταφορική όπως , "..θέλει @@ για να μπείς σε τέτοιο αγώνα .." και πάει λέγοντας.

Σπάνια γίνονται αναφορές για εκείνο το σακουλάκι ( έτσι μοιάζει όταν είναι άδειο), τη συνέχεια μετά τον οισοφάγο στο ταξίδι της τροφής μέσα στον πεπτικό σωλήνα, δηλαδή του στομαχιού. Και αν γίνουν θα είναι επειδή κάποιο πρόβλημα θα έβγαλε πάνω στον αγώνα που μπορεί να στοίχησε όχι μόνο μια καλή θέση στην κατάταξη αλλά και τον ίδιο τον τερματισμό.

Γράφοντας αυτό το κείμενο μου έρχεται στο νού το θεατρικό έργο του Αρκά που τα όργανα με τη δική του προσωπικότητα το κάθε ένα συζητάνε στο τί θα απογίνουν απο εκεί και μετά αφού ο εγκέφαλος είναι νεκρός μετά απο κάποιο ατύχημα.

Το στομάχι λοιπόν θα μπορούσε και αυτό απο μόνο του να έχει τη δική του προσωπικότητα. Σίγουρα δεν περνάει μόνο η τροφή απο αυτό. Ο λαός λέει οτι περνάει και ο έρωτας απο εκεί. Το σίγουρο είναι οτι αντιδράει διαφορετικά σε μία σειρά ερεθίσμάτων και συναισθημάτων. Όταν είμαι στενοχωρημένος το στομάχι σφίγγει. Οταν είμαι χαρούμενος νιώθει όμορφα γεμάτο. Πρίν φιλίσω τη κοπέλα μου ήταν σφιγμένο, όταν με φίλησε εκείνη πάλι σφιγμένο ήταν , αλλά όμορφα εκείνη τη φορά. Άν φάω πολύ με ενοχλεί, αν δεν φάω καθόλου , πάλι με ενοχλεί.

Το στομάχι βγάζει και γούστα. Υπάρχουν τροφές που συνεχίζουν χωρίς πρόβλημα τη πορεία τους και τροφές που δεν τις δέχεται ή που το ενοχλούν. Αυτά διαφέρουν απο στομάχι σε στομάχι. Υπάρχουν για παράδειγμα και στομάχια που δεν τους αρέσουν τα ταξίδια και σχεδόν γυρίζουν ανάποδα στο αυτοκίνητο σε έναν δρόμο με στροφές , ενώ το στομάχι του διπλανού συμπεριφέρεται σαν να μην τρέχει τίποτα. Για κάτι τέτοια λέω οτι βγάζει μια δική του προσωπικότητα.

Μετά απο αμέτρητα πλέον χιλιόμετρα και άλλα τόσα ζευγάρια παπούτσια που έχω χαλάσει τρέχοντας , παρόλο που ακόμα πειραματίζομαι, έχω σχεδόν μάθει τις προτιμήσεις του στομαχιού μου πάνω σε προπόνηση και σε αγώνες. Και όμως πρίν μια βδομάδα σε εναν αγώνα που χρειάστηκε να τρέχω στη κυριολεξία πάνω μια μέρα σχεδόν τσακωθήκαμε. Μπορεί να το πείραξε και η ζέστη όπως επηρέασε όλη μου τη προσπάθεια... αλλά με το στομάχι είχα πρόβλημα.

"Ρε παιδιά , νά.. θα το βγάλω λίγο να το αφήσω εδώ σε μια πετρούλα και θα το πάρω γυρίζοντας , γίνεται;" Κάπως έτσι σκεφτόμουν. Έλα όμως που δε γίνεται. Άν πονάς για παράδειγμα σε κάποιο σημείο του κορμιού σου κάπου στο πόδι , θα σφίξεις τα δόντια, όσο μπορείς θα πάς.. ίσως να επιστρατεύσεις και ψυχικά αποθέματα, τρικ του εγκεφάλου.. θα το αντιμετωπίσεις. Με το στομάχι δεν γίνεται αυτό. Δε πα να σκέφτεσαι τα καλύτερα που θα σε ανεβάσουν , δε πα να βγάζεις τη ψυχή σου έξω απο το σώμα προκειμένου να ανέβεις ψυχολογικά , το στομάχι υπερισχύει, σου τονίζει το πρόβλημα. Βέβαια τα πράγματα είναι χειρότερα όταν σε πιάσει "κόψιμο" και ψάχνεις να βρείς τουαλέτα ή θάμνο, εκεί πράγματικα φαίνεται ποιός έχει το πάνω χέρι , αλλά τώρα μιλάμε καθαρά για το στομάχι. Μέχρι τώρα πάντως νιώθω τυχερός που δεν έχω ζήσει την αναζήτηση θάμνων κτλ.. Όμως αυτά συνήθως τα παθαίνουν δρομείς με μικρότερη εμπειρία στο σώμα τους στο τι ενοχλεί και τί όχι τον πεπτικό σωλήνα.

Επιστροφή στον αγώνα που περιγράφω. Με τα πολλά κάποια στιγμη σε μια άκρη του δρόμου, με δυο σπασμούς του στομαχιού το πρόβλημα ξεπεράστηκε και συνέχισα και πάλι άνετος το τρέξιμο μου. Υπήρξαν φορές που πάλι με ενόχλησε αλλά όχι στο σημείο να χρειαστεί την ίδια παρέμβαση. Προσεκτικά στη λήψη στο είδος και την ποσότητα υγρών και στερεών τροφών τερμάτισα τον αγώνα και η υποδοχή στον τερματισμό ήταν το κάτι άλλο. Άλλη μια φορά στιγμές που δε περιγράφονται, ανεκτίμητες .

Τελευταίοι διάλογοι..

"Μπράβο Γιώργο.. τι θα κάνεις τώρα;"

"Πάω να κοιμηθώ, νυστάζω , έχει κλείσει και το στομάχι.
Θα τα πούμε το βράδυ στο..... φαγητό"

.

Πές μου καλύτερα πού δε πονάς.

2009-04-26T21:53:00.005+03:00

Πρίν τρείς βδομάδες αν με ρωτούσες πού ακριβώς πονάω μετά απο τον τελευταίο μου αγώνα , η απάντηση που θα έπαιρνες θα ήταν οτι τα μόνα σημεία πάνω μου που δεν πονάνε όταν τα κουνάω, είναι τα .. βλέφαρα μου.Και ήταν αλήθεια ή τελος πάντων αυτό ένιωθα. Απάντηση που πήραν πράγματι κάποιοι φίλοι μου που μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Ευτυχώς σε 4 περίπου μέρες είχα συνέλθει εντελώς.

Πρίν απο κανα δίμηνο τρέχοντας παρέα με έναν συναθλητή είχαμε κουβέντα σχετικά με τους πόνους και τους τραυματισμούς που μας βγαίνουν στο τρέξιμο. Κυρίως για τους πόνους. Ο φίλος μου λοιπόν μου είπε οτι κάπου είχε διαβάσει οτι ο πιο δυνατός πόνος ίσως, που μπορεί και αντέχει το ανθρώπινο σώμα είναι ο πόνος της γέννας.

Προσωπικά έχω παρακολουθήσει γέννες απο κοντά (!) , αλλά και απο περιγραφές απο φίλες , μπορεί τα πράγματα να είναι και έτσι.

Οπως και να έχει , συνέχιζοντας ο συναθλητής μου τη κουβέντα του, λέει οτι εκεί που το φυσιολογικό θα ήταν ο οργανισμός να αποτυπώσει αυτή την εμπειρία στην μνήμη του σαν κάτι που με τίποτα δεν θα ήθελε να ξαναβιώσει, αναπτύσει τέτοιους μηχανισμούς που στο τέλος ξεχνάει την ένταση του πόνου , απλά θυμάται οτι πόνεσε και δεν αποτελεί αυτή η ανάμνηση ανασταλτικό παράγοντα για έναν επόμενο τοκετό. Σίγουρα όμως παίζουν και άλλα πράγματα ρόλο σε αυτή τη περίπτωση, όπως η χαρά με την έλευση του παιδιού στο σπίτι, η νέα ζωή κτλ. Η τελευταία σημείωση , δική μου.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τους δρομείς κατέληξε ο φίλος μου.

Και απο εδώ και κάτω συνεχίζω εγώ.

Αυτοί οι μηχανισμοί λοιπόν μπορεί να είναι οι ίδιοι και να λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο με τους πόνους που νιώθει κάποιος που τρέχει σε αγώνα πολλών χιλιομέτρων, σίγουρα απόστασης μεγαλύτερης του μαραθωνίου. Δε πρέπει βέβαια να αμελούμε και τη παράμετρο της φυσικής κατάστασης του δρομέα.Για παράδειγμα στο πρώτο μου 6ωρο πριν λίγα χρόνια ,μετά τον αγώνα ένιωθα σαν να με βαράγανε για 6 ώρες συνεχόμενα. Στο τελευταίο μου απλά ένιωθα ένα μέτριο πιάσιμο. Αυτό εννοώ λέγοντας τη κατάσταση του δρομέα.

Κι εκεί που τρέχεις και έχεις να αντιμετωπίσεις και τους πόνους που σου προκαλούν οι πολλές ώρες ή τα χιλιόμετρα στο κορμί σκέφτεσαι .. να τερματίσω και δεν το ξανακάνω με τίποτα. Και ο μαραθώνιος καλός μου πέφτει. Ή τέλος πάντων κάνεις τέτοιες σκέψεις καί αν κάποιοι δεν έχουν κάνει, εγώ ομολογώ πως εκεί που έχω κάνει τη "βουτιά μου" τα έχω σκεφτέι και αυτά. Και τερματίζεις .. και πάς σπίτι και λές εγώ το έκανα όλο αυτό; Και ξεχνάς την ένταση του πόνου στα πόδια που πέρασες τρέχοντας , συνεπαρμένος απο το αποτέλεσμα, ή πεισμωμένος απο την αποτυχία τέθωντας νέους στόχους (συμβαίνει και αυτό) και τις επόμενες μέρες φεύγει και το τελευταίο πιάσιμο και σιγά σιγά σε εύλογο χρονικό διάστημα αρχίζεις πάλι τις προπονήσεις. Βέβαια τα πράγματα παίρνουν άλλη τροπή αν έχει επέλθει κάποιος πιο σοβαρός τραυματισμός... Μακριά απο μάς.

Χτές έτρεχα σε μια απο τις αγαπημένες μου διαδρομές για προπόνηση με θέα τον σαρωνικό, άνετος, ξεκούραστος και τα σκεφτόμουν όλα αυτά. Σίγουρα ο πόνος κατα τη διάρκεια του αγώνα είναι άλλη μια διαδικασία οπου γνωρίζεις μέσα απο αυτήν τον εαυτό σου που μαθαίνεις κι άλλα πράγματα και που μερικές φορές μέσα απο τη διαχείρηση του βγαίνεις και λίγο πιο σοφός όπως λέει ένας φίλος μου. Χαζός όμως βγαίνεις αν υπερβείς τα όρια αν δεν ακούσεις το σώμα σου και αν παραμελείς τα μηνύματα που σου στέλνει.

Απο κεί και πέρα καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του πρίν , κατα τη διάρκεια αλλά και μετά τον αγώνα , καθώς και για το πότε δηλώνει έτοιμος να επαναλάβει κάποια παρόμοια διαδικασία.

Και οι συνέπειες των επιλογών....πάλι δικές του είναι.

Κακές και αστείες συμπεριφορές στους αγώνες.

2009-04-24T19:02:00.005+03:00

Πολλές είναι οι φορές που έχουμε χειροκροτήσει μία ευγενική χειρονομία σε κάποιον αγώνα ή που που έχουμε βοηθήσει ή έστω έχουμε προσπαθήσει να "ανεβάσουμε" , να τονώσουμε το ηθικό κάποιου συναθλητή μας. Πολλές οι φορές που σαν δρομέας έχω δεί ευγενικές κινήσεις απο συναθλητές στον αγώνα, οι οποίες μου δώσανε ψυχικά και σωματικά κουράγια να τερματίσω τον αγώνα μου. Όπως το να γλυστρίσει απο το χέρι μου το μπουκάλι με το νερό σε μία γρήγορη κούρσα πριν προλάβω ακόμα να το ακουμπίσω στα χείλη μου, και να μου πεί το παιδί που είναι δίπλα μου, "πιές απο το δικό μου".Όπως και να έχει, για ευγενικές συμπεριφορές έχω αναφερθεί και σε προηγούμενες αναρτήσεις και έχω ακόμα πιο πολλά παραδείγματα να αναφέρω, αλλά αυτή τη φορά θέλω να σταθώ στην άλλη μεριά. Στις κακές συμπεριφορές, εκεί που ο αθλητής εκτός απο τις επιδόσεις του, είναι δεν είναι αξιοπρόσεκτες, προβάλει και τον.. χαρακτήρα του.

Το τρέξιμο όλοι λέμε μας ελευθερώνει και αυτή είναι η αλήθεια. Τρέχοντας όμως δεν ελευθερώνονται μόνο τα καλά του χαρακτήρα μας αλλά και τα κακά μερικές φορές. Απο κεί και πέρα πιστεύω είναι και λίγο θέμα ιδιοσυγκρασίας, προσωπικότητας. Με έχω πιάσει για παράδειγμα να μιλάω άσχημα ή απότομα σε παιδιά που με βοηθάνε μέσα σε αγώνα. Προσπαθώ να τα ελέγχω αυτά τα ξεσπάσματα αλλά είναι φορές που η ένταση ή η κούραση είναι σε τέτοιο βαθμό που πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος για να τα αποφύγεις. Όσο μαθαίνω τρέχοντας, αυτά μειώνονται και πάντα έχω ζητήσει συγνώμη.

Αυτό που με ενοχλεί πολύ είναι οι αντιαθλητικές κατα κάποιο τρόπο συμπεριφορές ακόμα και σε μικρόυς αγώνες μαζικού χαρακτήρα που εκεί απο μόνοι μας δείχνουμε οτι έχουμε κι εμείς μερίδιο στην έλλειψη αθλητικής παιδείας κι ας το παίζουμε συχνά εν ενεργεία αθλητές ή ακόμα και "πρωταθληταράδες".

'Ε εκεί είναι που πιστεύω οτι έιναι και θέμα του χαρακτήρα καθενός.

Πολλές φορές αυτά ξεκινάνε πρίν αρχίσει ακόμα ο αγώνας, στην γραμμή εκκίνησης λίγο πριν τη πιστολιά. Μπορεί να μη είναι καθαρά αντιαθλητικό αλλά μου φαίνεται πολύ αστείο κάθε φορά το θέαμα αθλητών που στριμόχνωνται στην γραμμή εκκίνησης και σπρώχνονται να κάτσουν μπροστά μπροστά παραμερίζοντας και τα γρήγορα παιδιά μόνο και μόνο για να είναι η μούρη τους σε μιά φωτογραφία ή για να κερδίσουν θεωρητικά κάποια δευτερόλεπτα στον αγώνα , αλλά που σχεδόν πάντα τερματίζουν κοντά στο δεύτερο μισό ή και πίσω απο αυτό, των τερματίσαντων, ακόμα και σε αγώνες με πολύ μεγάλες αριθμητικές συμμετοχές. Απλά το μπουρδούκλωμα στά πρώτα μέτρα γίνεται πιο έντονο. Τίποτα περισσότερο.

Καλά, είναι φορές που τα αστεία του θέματος ξεκινάνε ακόμα πιο πρίν. Εκεί που οι αθλητές στην εγγραφή τους δίνουν και την ηλικία τους όταν υπάρχουν έπαθλα και σε ηλικιακές κατηγορίες. Έχω δεί τον ίδιο αθλητή σε έναν αγώνα να είναι "Χ" χρονών και σε άλλον να είναι λίγο πιο μικρός. Αρκεί να πάει κύπελλο ή μετάλλιο στο σπίτι. Το αστείο και δυσάρεστο μαζί είναι οτι συχνά γίνεται απο ηλικίες που θα έπρεπε να δίνουν παράδειγματα προς μίμηση και όχι αφορμές για γέλιο. Οι μουρμούρες στα πηγαδάκια μέτα απο τέτοια περιστατικά αποκλείεται να λείψουν που κάνουν εμάς τους μικρότερους να κουνάμε το κεφάλι...

Όχι οτι δεν τα κάνουν και μικρότεροι ή μικρότερες αυτά.

Το άλλο πάλι; Το παρακάλι για το κύπελλο; Πόσες φορές έχουμε δεί κοπέλες να κλαίνε επειδή δεν τους δώσανε κύπελο επειδή για παράδειγμα ήρθαν απο μακρύα ή να ζητάνε κλαίγοντας να αλλάξουν τις κατηγορίες για να πάρουν και αυτές κύπελο. Και όμως συχνά περνάει το δικό τους. Η άλλή που αρνήθηκε να ανέβει στο βάθρο επειδή υπήρχε και άλλη συνομίλικη της που μάλιστα την πέρασε και βγήκε πρώτη αφήνοντας την στην δεύτερη θέση; Ευτυχώς εκεί ο διοργανωτής δεν άλλαξε τις κατηγορίες , η πρωταγωνίστρια της ιστορίας αρνήθηκε να ανέβει στο βάρθρο , αλλά για να μη φύγει στενοχωρημένη , με πρωτοβουλία άλλου την βραβεύσανε για άσχετο λόγο.

Έχω δει και αθλητή απο τους γρήγορους, που βγήκε τέταρτος σε αγώνα να ζητάει στη ζούλα απο τον διοργανωτή αν έχει περισσέψει κάποιο κύπελο για να το πάρει σπίτι του. Νά που και κάποιοι γρήγοροι πέφτουνε πού και πού σε αστειότητες. Αυτά χοντρικά για την κυπελοθηρία.

Ο άλλος πάλι που τον τσακώνουν να κόβει δρόμο; Και ρε γαμώτο δε μιλάμε για μικρά παιδιά... Ποιόν κλέβεις ρε μεγάλε; Εμένα πάντως όχι γιατι εγώ τρέχω πρώτον για να το απολαύσω και δεύτερον για να δώ πόσο γρήγορα εγώ μπορώ να τρέξω και όχι εσύ. Άρα μάλλον τον εαυτό σου κλέβεις μεγάλε και δεν το ξέρεις ακόμα..

Αυτά είναι τα αστεία.. τα παρακάτω όμως με ενοχλούν πιο πολύ. 'Οπως πριν λίγα χρόνια στο πρωτάθλημα ανωμάλου δρόμου που με το παιδί που έτρεχε και με αλλουνού όνομα, που ήταν πίσω μου συχνά έβγαινε ο ένας μπροστά απο τον άλλο και στο τέλος τερμάτισε μπροστά απο μένα , όταν πήγα να τον συγχαρώ να του δώσω το χέρι , αυτός με ύφος πρωταθλητή γύρισε την πλάτη και έφυγε και ας έιχαμε τερματίσει μετά τους 70 πρώτους παρακαλώ! Άν στόχος του ήταν να περάσει κάποιον σαν κι εμένα τι να πω, μαγκιά του, τον πέτυχε. Έτσι και αλλιώς κι εγώ για άλλους λόγους έτρεξα εκεί.

Άλλος πάλι σε αγώνα πολλών ωρών μέσα σε στάδιο προσπέρναγε τους αθλητές που ήταν πίσω του στην κατάταξη μιλόντας τους με ειρωνία στο στυλ .. μα τι να κάνω , δεν μπορώ να τρέξω πιο αργά. Μπράβο σου.. εγω μπορώ και πιο αργά να τρέξω και πίσω σου να τερματίσω , αλλά να φύγω και με αξιοπρέπεια απο εκεί. Γενικο αυτό...

Ο άλλοι πάλι "πρωταθληταράδες"; Που σε στενά δρομάκια ή μονοπάτια αντιλαμβάνονται την παρουσία σου πίσω τους αλλά δεν κάνουν στην άκρη να τους προσπεράσεις απλά κλείνουν το μονοπάτι με τον αργό ρυθμό τους, δημιουργόντας ένα κομβόι δρομέων πίσω τους μέχρι να βγούν όλοι σε πιο ανοιχτό μέρος. Σε αγώνες βουνού, μονοπάτια και τέτοια δεν παίρνω μέρος αλλά το έχω δεί έστω στον αγώνα του Υμηττού.

Άσχημα και με παντελή έλλειψη παιδείας και τα σχόλια στα όρια χλευασμού προς τους αθλούμενους κάποια ηλικίας ή με τα κάποια κιλά παραπάνω ή με κάποιον πιό αργό ρυθμό απο των περισσότερων. Όπως και κάποια πειράγματα προς τις κοπέλες που συχνά δέν είναι μόνο υποτιμιτικά , σύχνα γίνονται και χυδαία. Και όμως .. αυτοί είμαστε...

Πέρα απο τον σεβασμό προς αυτόν που τρέχει δίπλα μας .. κάποιοι ξεχνάνε εντελώς και τον σεβασμό προς το περιβάλλον. Και πές εντάξει πέταξες (κακώς και αυτό) το μπουκάλι σου στην άκρη κάποιου δρόμου, θα αναλάβουν απο τη διοργάνωση να καθαρίσουν τον χώρο γύρω απο τους σταθμούς με τα νερά.. το να πετάς στο βουνό μπουκαλάκια , χαρτάκια απο σοκολάτες και τζελάκια .. ποιός θα τα μαζέψει; Μόνοι μας καταστρέφουμε αυτό που αγαπάμε.

Όσο τα σκέφτομαι τόσο μου έρχονται και άλλες σκηνές που αποδεικνύουν αυτό που έλεγα πιο πάνω.Συχνά έχουμε κι εμείς οι ίδιοι οι αθλητές μερίδιο σε αυτό που όλοι λέμε έλλειψη αθλητικής παιδείας στον τόπο μας. Μόνοι μας δίνουμε παραδείγματα.. απο εμάς πρέπει να ξεκινάει αυτό.

Έιναι πώς τη βλέπει τελικά ο καθένας... χωρίς να βγαίνει η ουρά μου απ έξω.

Άδεια-αγώνας τέλος. Επιστροφή στη δουλειά.

2009-04-11T11:40:00.008+03:00

Τη δευτέρα , επιστροφή στη δουλειά.

Δυόμιση βδομάδες έλειπα σε άδεια. Το αστείο είναι οτι τα τελευταία χρόνια σχεδόν πάντα ταυτίζονται οι μέρες της κανονικής μου άδειας με κάποιο δρομικό γεγονός, δηλαδή κάποιον σημαντικό για μένα αγώνα. Αυτές τις μέρες δεν τις θέλω για προετοιμασία, πιο πολύ για το ψυχολογικό της ιστορίας τις χρειάζομαι, να σκέφτομαι δηλαδή οτι έχω ξεκουραστεί λίγες μέρες πρίν τον αγώνα και οτι έχω λίγες μέρες μετά απο αυτόν ελεύθερες να έρθω στα ίσα μου.Οι προπονήσεις κουτσά στραβά έχουν βγεί, οπότε θέλω λίγες μέρες για μένα, να πώ οτι μαζεύω και λίγο ύπνο. Αυτές οι βάρδιες γαμώτο στις δουλείες μας κάνουν και γερνάμε γρηγορότερα.

Αυτή τη φορά χρειαζόταν και η βδομάδα πριν τον αγώνα , αλλά και η βδομάδα αποκατάστασης απο αυτόν πριν επιστρέψω στη δουλειά μου, οπου εκεί πολλές ώρες τις περνάω όρθιος.

Το προηγούμενο σάββατο ήταν το "μεγάλο τρέξιμο". Ο αγώνας για τον οποίο είχα βάλει το ράσο όπως έλεγα σε προηγούμενη ανάρτηση. Πήγαν όλα πολύ καλά ίσως και καλύτερα απο όσο περίμενα σε κάποιες σκέψεις μου. Το να τρέχεις 24 ώρες σχεδόν non stop δεν είναι και ότι πιο εύκολο. Θέλει προετοιμασία, καλή ψυχολογία και καλή υποστήρηξη πάνω στον αγώνα. Ήμουν τυχερός.. τα είχα όλα αυτη τη φορά και κάτι παραπάνω...

Στάνταρ θα αναφερθώ σε αυτό το 24ωρο και σε άλλες αναρτήσεις μου , τι έμαθα, τι έπαθα τι γνώρισα , τι φιλοσόφισα και άλλα πολλά.

Τη δευτέρα λοιπόν επιστροφή στη δουλειά, ανανεωμένος, ευχαριστημένος , και να πώ ευχαριστώ στους συναδέλφους που ήρθανε να με δούνε. Και ήρθανε δυο φορές .. το απόγευμα της μέρας που άρχισε ο αγώνας αλλά και το πρωί της επόμενης λίγες ώρες πριν τελειώσει. Δεν το περίμενα οτι θα το κάνανε αυτό. Δε μπόρεσα να κάτσω να μιλήσουμε αλλά ακόμα και το βιαστικό πείραγμα του Αντρέα και του Κυριάκου , ενας καλός λόγος απο τον Γιώργο, ήταν και αυτά κάτι που χρειαζόμουν για να αλλάξουν λίγο οι παραστάσεις μου τρέχοντας γύρω γύρω ανάμεσα σε άλλους δρομείς και απο άλλες χώρες με μόνο αντίπαλο στους περισσότερους απο εμάς ... τον εαυτό μας.

Άντε καλή μας επιστροφή λοιπόν....

Κοιτόντας το ρολόι..

2009-04-01T12:52:00.006+03:00

Η σχέση του δρομέα με το ρολόι του είναι σχεδόν ίδια με τη σχέση του δασκάλου με τη κιμωλία στο χέρι του ή του γιατρού με το στηθοσκόπιο του. Όπως και να το κάνουμε είναι εργαλείο, Όχι το εργαλείο να τρέξει γρηγορότερα αλλα το όργανο που θα ρυθμίσει ή θα ελέγχει ο δρομέας τον ρυθμό του.

Υπάρχουν δρομείς που λένε εγώ τρέχω χωρίς ρολόι , δε με νοιάζει κτλ... Όλα καλά το πιστεύω μέν μέχρι ενός σημείου, αλλά απο την άλλη κοιτάω και ποιός είναι αυτός που το λέει . Αν το εννοεί ή αν το λέει χάριν εντυπωσιασμού που ενδόμυχα καμαρώνει για τον εαυτό του. Κυρίως το λέω για αθλητές που παίρνουν μέρος σε αγώνες , που συχνά διακρίνονται και σε κάποιους απο αυτούς , που παίζοντας το άνετοι σου πετάνε και το κορυφαίο του στύλ , εγω τρέχω απο μέσα μου χωρις ρολόγια κτλ... Δεν το λέω για τον αθλούμενο του πάρκου μου που τρέχει έτσι να ξεσκάσει ή που μπορεί και μια στο τόσο να τρέξει εναν μικρό αγώνα , ή δεν το λέω για κάποιον που απλά μπαίνει σε έναν αγώνα για το κέφι του. Στη τελική αυτοί είναι που κάνουν και τις λιγότερες "δηλώσεις".

Όταν ξεκίνησα το τρέξιμο η μόνη μονάδα μέτρησης που είχα τότε ήταν πόσες στροφές είχα τρέξει χωρίς να γνωρίζω καν αν ο κύκλος στο πάρκο ήταν 1500 ή 1900 μέτρα. Μετά ήρθε η επιθυμία να βλέπω πόσο γρήγορα κάνω αυτή τη στροφή .. χωρίς ακόμα να είμαι σίγουρος για την ακριβή απόσταση.. Έτσι αγόρασα ένα ρολογάκι της πλάκας αξίας .. 15 ευρώ! που είχε τα απολύτως απαραίτητα. Ποιά ειναι αυτά; να δείχνει την ώρα και να έχει χρονόμετρο με ένα κουμπάκι start και ενα κουμπάκι stop.

Ένα ωραίο λοιπόν, κίτρινο ρολογάκι με το οποίο έτρεξα τον πρώτο μου αγώνα , που φαίνεται και στη φωτογραφία απο τον τερματισμό του πρώτου μου μαραθωνίου.

Μπαίνοντας σιγά σιγά όλο και πιο βαθιά στον χώρο του τρεξίματος βρήκα οτι υπάρχουν ρολόγια με περισσότερες ακόμα λειτουργίες. Το πιο απλο; Να κρατάει στη μνήμη του πόση ώρα έκανα κάθε γύρο , πατόντας το κουμπάκι lap.

Μην τα πολυλέω όλοι γνωρίζουμε τις λειτουργίες που προσφέρουν σήμερα τα ρολόγια για το τρέξιμο. Έτσι και το ρολόι που φοράω τώρα όταν τρέχω, αφούν έχουν μεσολαβήσει και άλλα απο τότε που αγόρασα το ρολόι των 15 ευρώ,μου δείχνει εκτός απο τον χρόνο που έχω τρέξει, τους σφυγμούς της καρδίας μου με διάφορες παραμέτρους αυτών, σε τι ρυθμό ανα χιλιόμετρο τρέχω, πόση απόσταση έχω τρέξει, σε τι υψόμετρο, τι θερμίδες έχω κάψει , μου βγάζει ακόμα και φωτογραφία απο δορυφόρο αν το συνδέσω στον υπολογιστή ή τον χάρτη της περιοχής που έτρεχα. Για να μη το παίζουμε και απο χομπίστες επιστήμονες πολλές φορές οι πληροφορίες αυτές για τον χομπίστα ( και για μένα , ετσι;) ειναι απλά πλεονασμός , ίσως περιττά νούμερα που απλά εμπλουτίζουν το χόμπι. Η χρησιμότητα όλων αυτών είναι υποκειμενική και έγκειται στο πώς αξιοποιέι ο καθένας όλες αυτές της πληροφορίες. Για μένα μάλλον είναι υπεραρκετές και σίγουρα δεν τις μελετάω όλες αυτές.Είναι σαν να λέμε , μεγάλε κάνει και καφέ ;

Μπορεί το σορτσάκι μου να είναι φθαρμένο οταν θα βγώ να τρέξω το απόγευμα, ή η αγαπημένη μου μπλούζα στα άπλυτα και να βάλω άλλη , αλλά η αλήθεια είναι πως τώρα πια νιώθω γυμνός όταν τρέχω χωρίς ρολόι. Με ένα στάρτ και ένα στόπ είμαι καλυμένος, άντε να μου κρατάει και τα περάσματα.

Γιατί έγραψα το κείμενο αυτό;

Γιατι το σύχρονο ρολόι μου τις προάλλες έμεινε αφόρτιστο και έτσι άδειασε η μπαταρία του ενώ έτρεχα με αποτέλεσμα να κοιτάω μια σβυστή οθόνη. Γιατι θυμήθηκα το ρολόι των 15 ευρώ και γιατί επαληθεύτηκε οτι τα πιο καλά πράγματα πολλές φορές είναι τα απλά πράγματα.

Θεατής σε έναν απο τους αγώνες που μ αρέσουν οταν τους τρέχω

2009-03-07T21:18:00.008+02:00

Σήμερα είχα τη τύχη να είμαι σε έναν απο τους αγαπημένους μου αγώνες , αλλά απο την "άλλη μεριά". Όταν λέω την άλλη μεριά εννοώ οτι δεν έτρεξα σε αυτόν αλλα ήμουν απ έξω , θεατής. ομολογώ όμως οτι ποτέ δεν πίστευα οτι θα απολάμβανα τόσο έναν αγώνα απλώς κοιτόντας τον απ έξω. Σχεδόν πάντα κάθομαι εκεί που συμμετέχω μετα τον τερματισμό μου , συγχαίρω τους νικητές και χειροκροτώ τους δρομείς που τερματίζουν μετά απο μένα , βγάζω καμιά φωτογραφία ή μερικές φορές τρέχω και πάλι με την ανάποδη φορά πάλι, μέχρι να συναντήσω την κοπέλα μου ή κάποιον φίλο μου για να τερματίσουμε παρέα. Αλλά να είμαι σε έναν αγώνα υπερμαραθωνίου σχεδόν σε όλη τη διαδρομή του σαν θεατής με το αυτοκίνητο δεν το έχω κάνει ποτέ.

Φέτος οι αγωνιστικές μου επιλογές και οι προτεραιότητες που έβαλα για μένα για αγωνιστικούς αλλά και εξωαγωνιστικούς λόγους με οδήγησαν χωρίς τύψεις να μη δηλώσω συμμετοχή στον αγώνα των 63 χιλιομέτρων παρά το γεγονός οτι στην ίδια προηγούμενη διοργάνωση ήμουν απο τους αθλητές που είχαν διακριθεί σε αυτόν.

Ήθελα όμως να είμαι εκεί. Φίλοι μου θα τρέχανε καθώς και πολλοί ακόμα αθλητές που σε όλους τους αγώνες ανταλλάζουμε δυο κουβέντες. Απο τις προηγούμενες μέρες είχα τηλεφωνήσει σε φίλους μου να τους πώ καλή επιτυχία .

Ή αλήθεια είναι οτι και εγώ έχω ρίξει αμέτρητα χιλιόμετρα σε δρόμους και αγώνες και γνωρίζω τη ψυχολογία αυτουνού που τρέχει , που έχει αγγίξει τα όρια του πάνω σε έναν αγώνα και πώς μια καλή κουβέντα, ένας καλός λόγος , ακόμα και μια χαιρετούρα σκέτη αφαιρούν οκάδες κούρασης απο τη πλάτη του, δίνοντας του κουράγια να πάει λίγο παραπέρα ή λίγο πιο γρήγορα.

Με αυτά και αυτά αποφασίσαμε με τη Μαρία να πάμε με το αυτοκίνητο της να δούμε τους δρομείς. Ξυπνήσαμε το πρωί και φύγαμε για τη παλιά εθνική οδό που γινόταν ο αγώνας. Στον δρόμο συζητούσαμε . Ο Κώστας θα είναι σίγουρα πρώτος της λέω, ε και δεύτερος ο Δημήτρης, μακάρι να τους πετύχουμε.. κάπου θα δούμε και τον Αδαμ....να δούμε ποιοί άλλοι τρέχουν......Εκεί βλέπουμε μια μοτοσυκλέτα της τροχαίας απο μακρύα και κάποιον να τρέχει δίπλα σε αυτήν. Ο Κώστας . Κατεβαίνουμε απο το αυτοκίνητο , τον περιμένουμε ανταλλάσουμε δυο λόγια , ο,τι προλάβαμε πριν μας προσπεράσει τρέχοντας. Ξαναξεκινάμε πιο κάτω ο Δήμήτρης. Τα ίδια, λίγα μέτρα τρέξιμο δίπλα του, κουβέντα στο στύλ τι κάνεις εσυ εδω; εισαι καλά; χρειάζεσαι κάτι; θα σε δούμε και μετά, και σταματάω.

Το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και εμείς περιμένουμε μερικούς δρομείς που φαίνονται στο τέλος πριν τη στροφή. Είστε καλα; Καλή δύναμη.. Δεν τους ξέρουμε, μας χαιρετάνε με χαμόγελο και συνεχίζουν. Η "ψαλίδα" μεταξύ των αθλητών μεγάλη όσο και η διαφορά των προσδοκιών τους έτσι μπήκαμε στο αυτοκίνητο με κατεύθυνση ανάποδη απο τους δρομείς για να τους συναντήσουμε και να τους χαιρετίσουμε όλους.

Η κόρνα σήμερα πήρε φωτιά. Όπου βλέπαμε δρομείς , μπιπ μπιπ μπιπ .. μπραβο παιδιά , μπράβο. Είδα πολλούς φίλους και γνωστούς μου τελικά. Γειά σου Γιώργο .. για σας παιδιά καλό κουράγιο ... θα τα πούμε στο τέρμα. Κάποιοι φίλοι μου ήταν στα τραπέζια ανεφοδιασμού, εθελοντές. Κάτσαμε λίγο και μαζί τους. Μετά πήγαμε στο στάδιο που τερμάτιζαν οι δρομείς. Πηγαδάκια, κουβεντούλα, πειράγματα και ανακοινώσεις κάποιων ευχάριστων νέων δικών μου.Ραντεβού σε άλλους αγώνες.

Μην τα πολυλέω χάρηκα που χαιρέτησα τόσους φίλους μου, χάρηκα σαν να έτρεχα δίπλα τους , χάρηκα ακόμα και με τα παιδιά που δεν τα γνωρίζω που σήκωσαν το χέρι να χαιρετήσουν το αμάξι που τους κόρναρε για εμψύχωση. Χάρηκα για όλα αυτά τα αυθεντικά χαμόγελα που εισέπραξα. Δεν υπάρχει καλύτερη ανταμοιβή απο το αληθινό χαμόγέλο, το αυθεντικό, ανεξάρτητα απο τον λόγο που το προκάλεσε. Σπάνια στις μέρες μας βλέπεις , αυθεντικά , αυθόρμητα χαμόγελα. Εδώ ο λόγος ήταν το τρέξιμο, η προσπάθεια , η άμιλλα, το καμάρωμα για τον προσωπικό θρίαμβο του καθένος, η ικανοποιήση, συναισθήματα και καταστάσεις που τα βιώνουμε οι δρομείς έστω ακούγοντας ένα μόνο μπράβο, την ώρα που τσούζουν τα μάτια απο τον ιδρώτα.

Γύρισα σπίτι σαν να ήμουν ένας απο τους 80 αθλητές που τρέχανε το πρωί , εστω και ο τελευταίος. Γύρισα γεμάτος.

Συγχαρητήρια, πάντα δυνατοί, πάντα άξιοι.

Το "ράσο"

2009-02-21T16:26:00.005+02:00

Οι αγώνες για τους οποίους κάνω πραγματικά σοβαρή προετοιμασία για να πάρω μέρος σε αυτούς, δεν ξεπερνάνε τους τέσσερις πέντε τον χρόνο. Συμμετέχω βέβαια με την κάθε ευκαιρία σε πολύ περισσότερους αγώνες απο αυτούς, είτε στα πλαίσια της προετοιμασίας μου για κάπου αλλού, είτε απλά για τη ψυχαγωγία μου, την αλλαγή παραστάσεων , την εκδρομή αν είναι εκτός αθηνών κτλ.

Παρόλη τη συμμετοχή μου ακόμα και σε δύσκολους αγώνες ή μεγάλες αν μπορούν να χαρακτηριστούν διοργανώσεις με καλές , μέτριες αλλα και άσχημες επιδόσεις επιμένω στον χαρακτηρισμό αθλούμενος και όχι αθλητής. Ότι κάνω το κάνω στο περίσσεμα του χρόνου μου, χωρίς καμία υποστήρηξη ούτε καν προπονητή χωρίς το άγχος του "σήμερα πρέπει να βγεί αυτό..". Επιλογή μου αυτά. Τον πρωταθλητισμό τον έχω φάει με το κουτάλι σε μικρότερη ηλικία, οπότε και ξέρω την διαφορά μεταξύ αθλούμενου και αθλητή.

Είναι όμως μερικοί αγώνες που θέλω να πιέσω τον εαυτό μου , να δώ πόσο γρήγορα μπορώ να διανύσω μια συγκεκριμένη απόσταση ή πόσο μακρυά μπορώ να φτάσω σε συγκεκριμένο χρόνο ή αν γίνεται να τα συνδιάσω και τα δύο. Με τα δικά μου κριτήρια ξεχωρίζω τους αγώνες που θέλω να προετοιμαστώ γι αυτούς, ρυθμίζω ακόμα και την άδεια μου απο τη δουλειά , και μπάινω στην κατάσταση που την αναφέρω λέγοντας .. " φόρεσα το ράσο".

Στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο απο τα αυτονόητα που κάνουμε όλοι όταν ετοιμαζόμαστε για κάποιον μαραθώνιο και ζητάμε απο τον εαυτό μας να αποδώσει το μέγιστο των δυνατοτήτων του. Σοβαρή προπόνηση με πρόγραμμα και μικρές θυσίες.Το να κόψεις για ένα διάστημα μικρές απολαύσεις όπως συγκεριμένες κατηγορίες φαγητών για παράδειγμα, μπορεί για κάποιους να αποτελεί ένα μέρος της προετοιμασίας και της δοκιμασίας. Τουλάχιστον για μένα έτσι είναι. Όχι μόνο με το φαγητό αλλά και με άλλες συνήθειες που δεν συνάδουν με αυτά που πρέπει να τηρώ για να κρατηθώ σε ένα αγωνιστικό επίπεδο, όπως το να βγαίνω σχεδόν κάθε βράδυ στο μπαράκι που παίζει την αγαπημένη μου μουσική και να πίνω τα ποτάκια μου με διάφορες παρέες.

Πρίν λίγες μέρες ήμουν έξω με έναν φίλο μου. "Τσιγαράκι;" λεει και μου προτείνει το πακέτο. "Όχι ρε συ έχω βάλει το ράσο πάλι. Ούτε αλκοόλ...". Η αλήθεια είναι οτι το είχα παρακάνει πάλι. Άσχετο.

Αυτό εννοώ λοιπόν με το ράσο. Τις μικρές συνήθειες, βλαβερές ή όχι, που αφήνω για λίγο στην άκρη με σκοπό η απουσία τους να μου δώσουν το επιθυμητό για μένα αποτέλεσμα στη γραμμή του τερματισμού. Εκτός τα αντικειμενικά οφέλη υπάρχει και η ψυχολογική διάσταση στην όλη ιστορία. Εκεί που η ψυχολογία σου μέσα στον αγώνα για συνεχίσεις ή να διατηρήσεις ένα δυνατό τέμπο έχει πιο μεγάλη βαρύτητα απο την ίδια τη σωματική κούραση. Στο σημείο δηλαδή που κάνεις τη πρώτη "βουτιά". Εκεί που αναλογίζεσαι τί έχεις κάνει για να φτάσεις μέχρι εκεί, εκεί λειτουργεί σαν τρίκ όλο αυτό. Σκέφτεσαι.. "Δε μπορεί να κουράστηκα απο τώρα .. έχω κάνει αυτά και αυτά στη προπόνηση .. έχω να καπνίσω και 3 μήνες .. άρα καλά πάμε.". Και με τέτοιες σκέψεις ανασυγκροτείς τις δυνάμεις σου και συνεχίζεις.

Απο την άλλη , αυτό έλειπε να είμαι (όχι μόνο εγώ ) συνεχώς στη πίεση του μή και μή. Αει στο καλό . Το κέφι μου κάνω στη τελική χωρίς να ζητάω τα ρέστα απο κανέναν ούτε να πουλάω πνεύμα και υποδείξεις μέσα στο χόμπυ μου. Έτσι όλα χρειάζονται με μέτρο μέν και στην κατάλληλη ώρα δε, χωρίς ενοχές και χωρίς πιέσεις.

Με αυτά και αυτά αν και βρίσκομαι πάλι στη φάση του ράσου, αυτή τη φορά κατάφερα να μη διαμαρτύρομαι για το αν μου πέφτει στενό ή όχι, όπως είπα σε κάποιους φίλους μου πρόσφατα και γελάσαμε....

3 χιλιόμετρα σε 40 λεπτά

2009-01-31T18:58:00.003+02:00

Ρεπό σήμερα απο τη δουλειά , σπίτι όλη μέρα , έξω ψιλοβρέχει και έχω απλωμένες τις αρίδες μου στον καναπέ , κοινώς δεν κάνω τίποτα. Χτυπάει το τηλέφωνο , μια φίλη μου. "Να περάσω απο κεί να σε δώ μόλις σχολάσω;". "Μωρέ δεν έχω μαγειρέψει και τίποτα, θες να πάμε κάπου έξω για φαγητό;" απανταω. "Οκ έρχομαι να σε πάρω" μου λέει.

Λίγο αργότερα τηλέφωνο: "Κατέβα, δε βρίσκω πάρκινγκ είμαι απο κάτω". Πήρα το μπουφάν , κατέβηκα, μπήκα στο αμάξι και αποφασίζουμε να πάμε σε ενα συμπαθητικό ταβερνάκι κοντά στο σπίτι μου. Λίγο πολύ 3 χιλιόμετρα μακρυά. Έχει σημασία.

Οποιοσδήποτε και να περπατήσει τρία χιλιόμετρα, δεν θα κάνει πάνω απο 30 λεπτά. Αν τα τρέξει θα κάνει κάτω απο 15΄. Πόσο δηλαδή θα κάναμε με το αυτοκίνητο; 10 το πολύ μαζί με τον χρόνο για παρκάρισμα. Σαράντα ολόκληρα λεπτά για την υπεραπόσταση, όπως φαντάζει στην πόλη της Αθήνας, των τριών χιλιομέτρων.

Τι μπορώ λοιπόν να κάνω σε 40 λεπτά. Τόσο χρόνο μου παίρνει να έχω τερματίσει έναν αγώνα 10 χιλιομέτρων και να ξεκουράζομαι μετά απο αυτόν. Τόση ώρα κάνω με το αεροπλάνο να πάω στο νησί μου όταν το καράβι για την ίδια απόσταση κάνει πάνω απο 9 ώρες. Τόση ώρα μου παίρνει να κατέβω με τα πόδια στο κέντρο της Αθήνας χωρίς βιασύνη, χαζεύοντας μάλιστα στον δρόμο, ίσως και για να είμαι πίσω στον δρόμο της επιστροφής. Σε σαράντα λοιπόν λεπτά διένυσα με το αυτοκίνητο μια διαδρομή ενός τσιγάρου δρόμου. Τότε που κάπνιζα μανιωδώς, είχα μετρήσει πολλές διαδρομές πόσα τσιγάρα δρόμος είναι.

Το ψιλόβροχο ναι μεν επηρέασε την οδηγική συμπεριφορά των αθηναίων αλλά και χωρίς αυτό δεν θα είχε μεγάλη διαφορά. Πώς το λένε μωρέ; Κομφούζιο! Αυτή η λέξη ταιριάζει. Το αλλαλούμ το ίδιο. Σαββατιάτικα; Απόγευμα; Λίγο ενα βυτιοφόρο, λίγο ενα σκουπιδιάρικο, λίγο ο υπερμάγκας που άφησε το αμάξι του στη μέση του δρόμου και η εικόνα έτοιμη. Φάτσες χοντρές κόκκινες φουντωμένες πίσω απο τα βολάν, οι παναγίες και όλα τα χερουβίμ και άγιοι στην τιμητική τους, χειρονομίες και κορναρίσματα στο τέρμα. Γαμώ την ανακάλυψη του τροχού γαμώ.

Φτάσαμε με τα πολλά εκνευρισμένοι, έτοιμοι κι εμείς να δείρουμε κόσμο μετα απο όλα αυτά, αλλα το κισμέτ μας , μας επιφύλασε κι άλλα. Πού το αφήνεις τώρα το αμάξι; οεο; Καμία θέση ελεύθερη, διπλοπαρκαρίσματα , παράνομες σταθμέυσεις και... στον δρόμο μια μεταλλική ακολουθία απο αμάξια , σαν τις κάμπιες την άνοιξη , αλλά στάσιμη. Για ώρα... Τι διάολο πόσα αμάξια έχει δηλαδή η Αθήνα; Που πάνε όλοι αυτοί; Εντάξει μισό χιλιόμετρο παραπέρα βρέθηκε μια άδεια θέση. Τζόκερ!

Η βολή και καλοπέραση του νεοέλληνα είναι χαρακτηριστική. Θα πάει με το αυτοκίνητο του να πάρει για παράδειγμα την εφημερίδα του αντί να περπατήσει 15 λεπτά. Γουστάρει και το κάνει. Μαγκιά του. Τςςς. Η χαρά της υπέρτασης της χοληστερίνης και των αθηρωματικών πλακών όλα σε ένα. Τέλος πάντων άστον αυτόν.

Η επιστροφή διήρκησε λιγότερο, χωρίς βέβαια να κάνουμε ρεκόρ διαδρομής, αλλά πάλι καλά έστω έτσι, που δεν πεινάσαμε πάλι μέχρι να γυρίσουμε.

Το πάθημα μάθημα και υπευνθύμηση, το αμάξι ξανά μόνο σε εκτός έδρας εξορμήσεις .. και αν....